Eindelijk een post die volgens de titel niet veel te melden zal hebben. Sommigen zullen al meteen teleurgesteld zijn dat hier geen geheel lege pagina staat.
Vandaag ben ik voor het eerst in 9,5 jaar terug in Quiet, het Auroville healing center aan zee, geweest. Het was er al mooi in mijn herinnering, maar het is er alleen maar mooier op geworden, met een nieuwe receptie en een heerlijke rustplek/cafetaria. Misschien was het ook omdat er op het moment weinig toeristen zijn, maar het was er echt heel rustig.
Begin juni waren Marie en ik allebei wat aan het stressen, en Marie stelde voor dat we een watsu (WAter-shiaTSU) -massage zouden laten doen. Die worden sinds kort gegeven in het zwembad van Quiet, dat speciaal op temperatuur gehouden wordt, uitgerust is met luidsprekers (voor de ontspanningsmuziek) en afgedekt met een schaduwdoek.
Natuurlijk was Quiet dicht gedurende mei en juni, en dat plan viel in het water. Maar ze had de stagiaires gezegd dat ze zich absoluut de watsu-verwennerij niet mochten ontzeggen, en dus werd ik gepusht om te reserveren. Aangezien er drie mensen tegelijk ‘behandeld’ kunnen worden, en ik nu als Newcomer lekker gratis van alle leuke therapieën in Auroville gebruik mag maken, ben ik meegegaan.
Om voor de watsu-gever wat duidelijkheid en zekerheid te scheppen is er eerst een introductiegesprekje, en de eerste vraag is hoe je relatie met water is.
Ik hou, mijn zonneteken trouw, enorm van water. Een groot deel van de heerlijkheid van een dagje in een groot saunacomplex is al het gepoedel met water en de verschillende baden met verschillende temperaturen.
Hoewel de zee hier dus niet echt ver weg is, en vanwege het klimaat nooit koud maar altijd heerlijk zacht warm, heb ik tot nu toe nog geen drang gevoel om te gaan zwemmen. Vooral het feit dat ik er met een elektrische fiets niet makkelijk kom houdt me ervan af. Maar zeker ook de notie dat de hele strandtoestand de laatste jaren behoorlijk uit de hand aan het lopen is en de verhalen allesbehalve aantrekkelijk zijn. (Het zal wel volstaan om te vermelden dat er behoorlijk wat mannelijke interesse uit Pondy en zelfs Chennai is voor de Auroville-stranden waar meisjes niet in sari zwemmen, of dat de stranden door de erosie sinds de bouw van de haven van Pondy bijna weggevaagd zijn, en dus veel minder leefbare oppervlakte opleveren waardoor de vissers hun boten, netten én vis vlak naast of op de bewuste stranden leggen, en ook niet nalaten hun bevoeg aldaar te doen.)
Een groot deel van de charme van Quiet is de golfslag op de achtergrond. Quiet ligt vlak aan het strand (of wat daarvan over is), maar dat is door een hoge haag aan het zicht onttrokken. Als ik niet in het bad van Quiet was gedoken zou ik zeker in de zee zijn gaan zwemmen. Pas na de watsu en een ruime (én warme, ook al is het zomer) douche ben ik er een kijkje gaan nemen. De zee was lekker wild maar ondanks het feit dat er bijna niemand was (het is ook beter niet op het midden van een zonnige dag op het strand te verschijnen natuurlijk) zag het er toch niet heel erg aantrekkelijk uit.
Terug naar de watsu.
Een andere vraag was of ik bang was om kopje onder te gaan (’nee’), en of ik tegen een neusknijper kan (’ja’). Ik ben voor alles te vinden, dus doe mij maar de volledige behandeling.
Watsu is echt heerlijk. Je krijgt ‘floaters’ om je kuiten om te zorgen dat je genoeg drijft, en de eerste helft (van een dik uur) houdt de therapeut(e) je hoofd de hele tijd boven water op zijn/haar arm. De bedoeling is natuurlijk dat je helemaal ontspant en alle bewegingen laat gebeuren. Heel zachtjes word je in allerlei bochten gewrongen en in het water gewenteld.
In het tweede deel wordt er dan een neusknijper opgedaan en gaat het wentelen en draaien, buitelen en visje spelen verder, met uiteindelijk hele speelse bewegingen waarbij je enkel aan je enkels door het water getrokken en gedraaid wordt. Het is een heerlijke, vrolijke ervaring, waarbij het alleen jammer is dat er wel over ademhaling nagedacht moet worden.
Maar voor mij persoonlijk was het niet echt ‘nieuw’ of een ontdekking van een ontspanning of overgave. Ik ken dezelfde gevoelens door de sauna-ervaringen, maar ook door bijvoorbeeld de fysieke overgave die ik van rollercoasters en ander pretparkspul ken. Het is het afgeven van lichamelijke controle, een ontspanning van alle spieren.
Dat gepaard met de heerlijke ervaring van het water geeft een groot geluksgevoel. Ik ervoer op sommige momenten weer de diepe zijnsvreugde die ik heb mogen ervaren sinds de tweede dag van mijn terugkomst.
Die vreugde is eigenlijk niet onder woorden te brengen. Het is een heel bijzondere ervaring, die mij hier heel vaak overvalt, in elk geval in de periodes waarin ik de zenuwen, onrust, zorgen of angst buiten de deur kan houden.
De laatste tijd ben ik heel emotioneel overvoerd, er gebeuren een hele hoop dingen die mij heel direkt met mezelf confronteren en veel onzekerheid bezorgen. In vergelijking met het leven dat ik de afgelopen jaren geleid heb zit ik in een tornado van gebeurtenissen en gevoelens. Dat is tegelijkertijd enorm moeilijk en verwarrend, maar ook heel bemoedigend omdat het me keer op keer heel precieze kansen en mogelijkheden geeft die nodig zijn om te kunnen veranderen.
En tussen al die vermoeiende uitdagingen door krijg ik plotse seconden van een onzegbare vreugde. Het zijn flitsen, of soms langere momenten waarbij het me opvalt dat eigenlijk alle momenten uit mijn leven waarin ik op één of andere manier gelukkig was, samenkomen en hun plaats vinden.
Het is een vreugde die redeloos is, die gewoon IS. Allesomvattend, stralend en die al mijn gewone beslommeringen, alle dagdagelijkse dingen, alle praktische zaken, alle emoties en ideeën in het niet laat vallen. Alles wordt onbelangrijk, alleen het feit dat alles en iedereen deze diepe gelukzaligheid zou moeten beleven, dat het hele leven hieruit hoort te bestaan, blijft over.
Ik zou niets liever willen dan iedereen hierin te kunnen laten delen. Dat lijkt op dit moment een belachelijk streven, omdat het iets is dat me volledig overstijgt en aan elke ‘wil’ of wens van mij ontsnapt. Het is zo eindeloos veel groter dan dat kleine stukje mens dat ik ben, dat ‘ik’ er helemaal niks over te zeggen zou kunnen hebben. Het enige wat ik kan doen is het gevoel zo veel mogelijk ervaren en in mezelf ankeren.
Het gekke is ook dat ik er niet direkt enorm ’spiritueel’ of ‘verlicht’ door ga handelen. Ik heb zelfs het idee dat er weinig tot niks invloed is op mijn alledaagse gedragingen, al kan ik dat niet echt neutraal beoordelen. In elk geval neemt het niet meteen heel simpel al mijn kleine gevoelens weg. Ik ben nog heel vaak angstig en nerveus, ontevreden of boos, geïrriteerd en ongeduldig, onzeker en klein.
Het enige wat dit geluk wél heel duidelijk veranderd heeft is mijn onzekerheid over de juistheid van mijn komst naar Auroville: wat er ook allemaal aan ellende of problemen langswaait, de grote paniek van in de herfst blijft afwezig omdat ik nergens heen hoef te vluchten. Er is voor mij op dit moment geen betere plek, en hierheen komen is het beste wat ik kon doen: deze ervaring brengt me dichter bij mijzelf dan ooit, en ik doe eindelijk het werk dat ik zo noodzakelijk voelde, maar waar ik maar steeds tegenaan bleef hikken.
Ik zou mijn leven kunnen beschrijven als een speurtocht, waarbij ik me eerst nauwelijks bewust ben dat ik ergens naar op zoek ben. Ik volg min of meer onwetend een geurspoor, zonder het echt te beseffen. Maar beetje bij beetje begin ik de lijn te zien, en te merken dat iets me naar zich toe probeert te halen, me lokt met steeds duidelijkere signalen. Ik krijg meer en meer aanwijzingen, dingen beginnen helder te worden, en uiteindelijk besef ik dat het mijn diepste wezen is – de ziel die de keuze voor dit aardse leven heeft gemaakt, de goddelijke vonk die we allemaal in ons hebben – dat probeert door alle materiële muren heen kontakt met me te maken, me zoveel mogelijk herinneringen terug wil geven, en de reden en het doel van dit avontuur wil laten inzien.
En op de momenten van zijnsvreugde kunnen we mekaar bijna aanraken, vallen puzzelstukjes samen, krijg ik een flits van het grote geheel en voel ik de belofte van het grote, grote, diepe en Onzegbare Geluk dat we allemaal zullen beleven – een geluk zo groot dat het alle leed en pijn rechtvaardigt en zelfs noodzakelijk maakt, en tegelijk oplost.
Maar elke beschrijving ervan is nikszeggend.