Lieve in Auroville

Er is in de afgelopen weken weer veel gebeurd.
Ik ben nu weer in Brugge, samen met Jos.

Jos kreeg eind augustus last van zijn hart. Dat leek eerst niet zo ernstig te zijn, maar in de loop van de herfst moest hij verschillende onderzoeken doen en bleek dat zijn aders aan het dichtslibben waren. Er werd besloten te dotteren, maar die ingreep kreeg maar geen datum en plots lag er een brief op de mat waarin gemeld werd dat hij gebeld zou worden door het ziekenhuis omdat ´ze´ dat dotteren hadden vervangen door een openhartoperatie, met vier bypasses.
Het was even slikken. Hij zou zes weken moeten revalideren, en dat dus net nu hij alleen was.

De operatie zou zo snel mogelijk plaatsvinden, en het leek eerst in november te worden. Dat ging niet door (geneeskundige zorg in Nederland…) en er werd een datum geprikt half december.
De dag dat ik naar Dr. Kirans huis ben gaan kijken en bedacht dat ik zonder woonruimte geen mogelijkheid zag om in Auroville te blijven, schreef ik Jos dat ik dan gelijk ook voor hem kon komen zorgen gedurende zijn revalidatie.
Toen ik de prachtige kamer van Lynn mocht gebruiken leek dat idee van de baan, maar de operatie werd ook nu steeds maar een week uitgesteld, en januari kwam eraan. Dat was de oorspronkelijk aangegeven tijd dat de Entry Service weer nieuwe aanmeldingen zou aannemen.
Tijdens de kerstperiode had er in Jos´ familie wel iets geregeld kunnen worden maar door het uitstel leek het een steeds beter idee als ik zou kunnen terugkomen.

Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg de Entry Group of ik toch niet al een interview kon krijgen, zodat ik tegelijk met het ophalen van mijn visum ook voor Jos kon zorgen. Ik had van Ross te horen gekregen dat ze me niet vóór januari wilden zien, maar intussen hadden ze in de News and Notes ook nog laten weten dat ze voor onbepaalde tijd nog bezig waren met het wegwerken van de achterstand en de streefdatum van januari niet gehaald werd.
Bovenop het voordeel om tegelijk met het terugkomen voor mijn Entry Visum ook voor Jos te zorgen, liep mijn afspraak met Lynn af midden januari, en had ik dan weer een woonprobleem.
Ik verwachtte een hoop gesputter en geklaag dat het toch heel moeilijk was om de achterstand weg te werken, maar nee hoor, de Entry Group ging meteen akkoord, en zo kon ik drie vliegen in één klap slaan. Ik kreeg een interview-afspraak voor maandag 4 januari.
Het Entryproces zou drie weken duren, maar Jos verwachtte op dat moment dat het wel midden januari zou worden eer de operatie effektief plaats zou hebben. Hij zou dan een week in het ziekenhuis liggen, en de eerste dagen thuis konden zijn dochters wel vrij nemen om voor hem te zorgen, dus als ik ergens eind januari terug kon zijn zou dat prima uitkomen.

Ook dat liep heel anders: een dag later kreeg Jos telefoon van het ziekenhuis om te melden dat hij diezelfde 4e januari geopereerd zou worden. Ik wilde dan graag midden januari terug zijn, maar dat zou afhangen van hoe snel ik mijn aanbevelingsbrief* te pakken zou krijgen. Marie stelde me gerust: die brief kon ook per post gestuurd worden, dus als ik mijn interview maar gehad had en aan de plichtplegingen met de Secretary had voldaan, kon ik rustig vertrekken.

Het interview was tegen alle verwachtingen in een bij voorbaat gewonnen race. Door het werken in de Solar Kitchen en door andere toevallige ontmoetingen kende ik al een deel van de Entry Group, en ik kreeg het idee dat ik wel hele gekke dingen had moeten doen of zeggen om de positieve uitkomst nog te verbrodden. Ook voor mijn snelle vertrek hadden ze begrip, en alles liep van een leien dakje. Ze wilden me helpen om zo snel mogelijk bij de Secretary te staan, die uiteindelijk de aanbevelingsbrief uitschrijft. Ik moest eind van de week maar even bellen om te horen hoe het ermee stond.

Op dit moment is het zo dat je, als je door de Entry Service aanvaard bent als Newcomer, je persoonlijk bij de Secretary langsmoet om even kennis te maken. Hij heeft in principe ook een veto over de acceptatie.
Omdat de Secretary een Indische regeringsfunctionaris is, en geen Aurovilliaan, is er veel kritiek op die ´macht´, en die eis zal in het komende jaar hoogstwaarschijnlijk afgeschaft worden.
De rol van de Secretary zelf is nogal onduidelijk. Hij is een soort regeringswaakhond die de uiteindelijke beslissingsmacht van heel veel besluiten in Auroville heeft, en is aangesteld toen Auroville in 1988 een project van de Indische regering werd. Er is heel veel kritiek op zijn functie en persoon, maar als de Aurovillianen in de jaren ´70 niet waren meegegaan in de ruzie van de Society was deze functie ook niet gecreëerd. We moeten het er nu maar mee doen, en zolang Auroville geen volwassen bestuur op poten kan zetten kan de regeringsinmenging moeilijk verweten worden.

Ik was zo overtuigd van het feit dat alles goed zou gaan dat ik helemaal vergat te bellen.
Ik had toch nog een vliegticket te pakken kunnen krijgen voor de nacht van maandag 11 op dinsdag 12 januari, ondanks het feit dat we midden in het toeristische hoogseizoen zitten. Maar er hing een prijs aan: ik kon niet met één ticket naar Schiphol, en moest genoegen nemen met een betaalbaar ticket naar Düsseldorf met Emirates. Vanaf mei vliegen die rechtstreeks naar Schiphol vanaf Chennai, dat zal voor de Nederlandse gemeente in Auroville een uitkomst zijn. Op dit moment is er geen enkele rechtstreekse verbinding.

Vrijdagmiddag ging ik met Claire, een Zwitsere vrouw die net als Jan-Pieter in Needam Guesthouse verblijft, en ook ´s ochtends in de Matrimandirtuinen klust, eten bij Le Morgan, het restaurantje in de Town Hall (met heel lekker Bretons eten). ´Toevallig´ waren de toiletten daar buiten gebruik, zodat ik die in de Town Hall zelf moest gebruiken. Op het moment dat ik Town Hall binnenstap zie ik Kalsang, de Tibetaanse die mee mijn Entry-interview had afgenomen. Plots herinnerde ik me dat ik had moeten bellen om te kijken of ik mijn aanbevelingsbrief nog tijdig te pakken kon krijgen.
Kalsang wist niet hoe mijn dossier ervoor stond, maar raadde me aan om toch nog even te kijken of er niemand op kantoor was. De Entry Service werkt alleen in de ochtend, tot half één. Dat was het zo ongeveer. Gelukkig is het kantoor in het gebouw naast de Town Hall. Ik rende er door de regen heen (ja, er hing alweer een cycloon ergens in de buurt) en ja, Cecilia was nog aan het werk, en kijk, ze was net mijn dossier aan het kopiëren…
Met de opdracht nog iets te kopiëren werd ik met het dossier richting Secretary gestuurd, in de hoop dat daar ook nog iemand nog net niet gaan eten was.
Door de regen holde ik naar het Secretary´s Office, weer een gebouw verder. Door de droogte van de afgelopen weken was de bovenste grondlaag alweer verdroogd, en dan neemt die heel slecht water op. De plassen blijven dus staan en er ontstaan grote modderpoelen. In mijn haast ging ik op een verraderlijk stukje helemaal onderuit. Weer een paar blauwe plekken en kleren onder de modder. De receptionisten van de Secretary hadden geen zin in zo´n vieze smeerboel over hun marmer, en ik moest me eerst gaan wassen in het toilet. Daar was de billendouche stuk, en verworden tot een waterspuitende slang. Ik kon de modder grotendeels kwijtraken, maar kreeg tegelijkertijd doorweekte kleren. Ik droop alsof ik met kleren aan onder de douche was geweest, maar het was in elk geval niet modderig meer.
Nu mocht ik de trap oprennen richting Mr. Srinivasamurthy. Dat is de Secretary niet, maar zijn rechterhand, die ik, o voorzienigheid, in de lente al had leren kennen in Arka, waar hij zowat elke middag komt lunchen. Ik had hem al eerder gepolst over de aanbevelingsbrief, en had van hem de verzekering gekregen dat het gesprek met de Secretary maar een formaliteit was. Ik had in maart lange gesprekken met hem gehad, en hij was erg enthousiast over mijn komst naar Auroville.

Boven aangekomen vertelde de secretaresse me dat Mr. Srinivasamurthy nét weg was, gaan lunchen. Nogal vreemd, de lui beneden hadden me dat niet verteld, en er waren geen hoeken of kantjes waarlangs hij stiekem weggeslopen kon zijn: als hij de deur uitging hadden ze het moéten zien.
Ik stond wat beteuterd te kijken, en vroeg dan maar of zij mijn dossier aan hem wilde geven als hij terugkwam, met de vraag of ik vóór maandagavond nog een aanbevelingsbrief kon krijgen.
Net toen ze het dossier aannam kwam Mr. Srinivasamurthi langslopen. Hij was alleen maar even naar het toilet geweest. Hij schrok even toen ik zei dat ik maandagavond richting luchthaven vertrok, want op maandag is de Secretary er meestal niet. Maar we zouden wel kijken, hij bracht het dossier naar een medewerkster met de vraag te kijken of het diezelfde dag nog in orde kon komen.
En ja hoor, om halfvijf was ik de trotse bezitster van een aanbeveling om een X-visum te krijgen.

Toen ik terugkwam bij Le Morgan was Claire natuurlijk zowat klaar met eten. Maar dat maakte verder niet uit, we hebben een heel fijn kontakt en we hadden een leuke lunch. Ze blijft in Auroville tot eind maart, en ik zal haar als alles volgens plan verloopt nog twee weken ontmoeten wanneer ik terugben.

Het werd een lange reis, met overstappen in Dubai, wachten op een koud station in Düsseldorf en (wie had anders verwacht) chaos bij de NS in Utrecht en daarna. Al vanaf de grens moesten we vanuit onze dure maar luxe ECI overstappen op een oud boemeltje. Uiteindelijk kwam ik na meer dan 24 uur reizen in Zoetermeer aan.

Jos´ operatie was goed verlopen. De familie had zich wel een paar uur zorgen gemaakt, want er was afgesproken dat Jos´ zus meteen na de operatie gebeld zou worden, maar dat werd gemakshalve maar vergeten. Gelukkig is Nelleke nuchter genoeg om dan zelf maar te bellen. Bleek dat de vijf uur durende operatie allang achter de rug was en Jos alweer een paar uur lag bij te komen.
Omdat er enkele dagen later gevaar was voor infectie werd hij wat langer in het ziekenhuis gehouden, waardoor hij maar net een paar uren thuis was toen ik ook aan kwam waaien.

Het is heel vreemd om terug te zijn. Aan de ene kant voelt het doodnormaal, en in Duitsland viel meteen de rare angst/nervositeit weg die ik de laatste dagen in Auroville weer niet onder kontrole had gekregen.
Maar ook de zucht naar allerlei eten was plots verdwenen. Ik had genoeg gegeten op het vliegtuig, en ondanks al mijn verlangen in Auroville naar hamburgers, hotdogs, frieten, donuts en andere rommel, en ondanks mijn belofte aan Claire dat ik meteen op de frieten en hamburgers af zou vliegen, kon de overdaad aan verlokkingen in de koude tunnel van Düsseldorf Hauptbahnhof me niets zeggen. Ik heb nog getwijfeld over een doosje donuts, maar heb het toch maar laten liggen. Wie me in Auroville over junkfood hoorde praten zou het niet geloven.

Intussen is het weer ´normaal´ om hier te zijn, al mis ik de Matrimandir heel erg, en voel ik weer waarom ik naar Auroville moest. De diepe drang vanbinnen blijft, en al heb ik me heel rot gevoeld de afgelopen maanden, het werk dààr is waar het om draait. Het nare gevoel is ook net waar ik aan moet werken. Ik had me helemaal niet zo ellendig moeten voelen, alle angsten waren ongegrond en redeloos. Ik had ook niet verwacht dat ik zo snel weer hier zou zijn, en dat alles weer zo normaal zou zijn.
Ik geniet wel enorm van het komfort. Eindelijk weer lekkere bedden, propere voeten, rust en stilte en zo meer. Geen hard richting massahysterie hollende bevolking meer met tempel”muziek” die je om vijf uur ´s ochtends uit je bed krijst.

Blijft alleen nog het fysieke probleem.
Begin december kreeg ik diarree, en ik bedacht – gemakshalve vergetend dat ik in een ander klimaat zat en mijn lichaam dus niet altijd normaal kan reageren – dat dat wel over zou gaan. Pas na twee weken ben ik naar de dokter gegaan. De stoelgangtest gaf dan ook nog niet aan dat ik parasieten of zo had (wat niet wil zeggen dat ik die niet zou hebben), en dus kreeg ik maar heel simpele medicatie. De diarree is tot op vandaag niet langdurig verdwenen, en steekt zo nu en dan de kop nog op.
Het is me ook wel duidelijk dat de paniek- en angstdromen hun invloed hebben op mijn darmen. Elke keer als ik de onzekerheid (wélke onzekerheid??? – ik weet het ook niet, alles was een aanleiding voor ongemak en angst…) mijn nachten liet verruïneren, gingen de darmen weer van slag.

Na al die weken ben ik bijna 10 kilo afgevallen. Ik ben normaal al hopeloos mager, dus op dit moment ben ik klaar voor een film over de holocaust. Ik probeer nu veel te eten en te rusten, maar het gewichtsverlies tesamen met een extreem lage bloeddruk zorgt voor de energie en tonus van een dweil. Ik ga eerstdaags een bloedtest doen om te kijken of ik niks ernstigs tekort kom.
Intussen slaap ik veel en hoef ik gelukkig bijna niks te doen nu. Jos verzorgen is niet veel soeps, het gaat beetje bij beetje beter met hem maar hij kan natuurlijk geen boodschappen doen of autorijden of dingen optillen.
Hij slaapt slecht en verveelt zich enorm, en naar Brugge komen was dus een goed idee omdat er hier wat meer mensen rondlopen en er wat meer afleiding is.
En ik moet vóór we teruggaan nog naar de Ambassade om mijn Entry Visum te halen!

Mijn terugkeer heb ik gepland op 15 maart. Ik wil dit keer zeker zijn dat ik een fijne plek heb om te wonen, en vermoedelijk kan ik voor een ruim gereduceerd tarief wel in Arka blijven. Ik weet dat er kamers vrij zijn rond die tijd, en het wordt natuurlijk alleen maar rustiger dan, dus voor de eerste maanden zou het geen probleem zijn. Maria Grazia wilde me evenwel nog geen toezegging doen, omdat je nooit weet wat er gebeurt en ze natuurlijk liever een kamer aan volle prijs verhuurt. Bovendien is Nadaka (één van de bekendste muzikanten van Auroville) na een relationele herschikking in Arka ingetrokken, en zou het met de woningnood wel kunnen dat de Housing Service Arka verplicht meer mensen op te nemen gedurende de rustige zomermaanden.
En dan heb ik van Jaqueline, de weduwe van Roger Anger, nog aangeboden gekregen dat ik in hun huis enkele maanden zou logeren! Dat is dus het huis dat op de eerste foto van de (onafgewerkte) pagina over de Galaxy prijkt… Hoewel het een fantastisch aanbod is weet ik niet of het allemaal realiteit wordt. Het huis is ook gezet in de periode dat er nog niet in het stadsgebied gebouwd mocht worden, en dus ligt het in Auromodèle, wat met een elektrische fiets (mijn eeuwige dank aan Olivier die me dat wonder laat gebruiken) elke dag van en naar Matrimandir toch een rit is.
Waar ik ook terecht kom, ik heb in elk geval een budget opgemaakt om wat rustiger mijn Newcomerjaar door te komen, zonder financiële paniek.

Hoewel het voor iedereen duidelijk is dat ik niet echt een geweldige tijd achter de rug heb, is het voor mij geen optie om niet terug naar Auroville te gaan. De reden daarvoor is het feit dat ik zo makkelijk aan mijn aanbevelingsbrief kwam, en dat zoveel mensen zo blij waren dat ik ook deel van het avontuur uitmaakte, en me ook dringend vroegen om snel terug te komen, en het feit dat ik uiteindelijk zoveel fijne kontakten heb daar en met zoveel mensen een band begin op te bouwen. Dat allemaal plus die duidelijke onderstroom die me blijft vertellen dat er nog veel werk aan de winkel is, wat om één of andere reden toch beter vordert dààr.
Gedurende het Newcomerjaar is het de bedoeling dat je, urgenties daargelaten, niet weggaat uit Auroville.
Een jaar is lang, zeker als er zoveel innerlijke veranderingen gebeuren. Eigenlijk is het een periode die te lang is om te overzien nu.
Hoe het allemaal uit zal pakken weet ik dus niet, ik hou het er nu maar op dat ik 16 maart terug in Auroville sta, mét een Newcomervisum.

_______________

* Zie ook een vorige post waarin ik over het Entry-proces praat.