Lieve in Auroville

Stilte is heerlijk. En voor mij van levensbelang op het moment. Uiterlijke stilte, omdat ik innerlijke stilte moet leren bouwen.
Toen ik het anderhalve week terug of zo tegen Zelma zei kon ze er niet mee omgaan. Zij vecht met haar angsten door de stilte juist uit te bannen en muziek rond zich te hebben.

Het was me rond die tijd heel erg duidelijk geworden dat dit niet verder kon zo. Rond mijn vorige blogpost was Zelma in Thailand om haar visum te verlengen, en kon ik een beetje mijn eigen ritme en stilte aanhouden. Maar het jungle-leven begon me enorm parten te spelen. Ik miste een beetje basiskomfort. Veel mensen die hier wonen missen dat helemaal niet, en kunnen rustig jarenlang in supereenvoudige omstandigheden leven. Ik voel me ongemakkelijk elke keer ik op een Indisch toilet moet. En in ons huisje in Rêve was niks anders.

Toen Zelma terugkwam bespraken we dat, en we besloten dat het toch ook mogelijk moest zijn om samen in de diervrije slaapkamer te slapen. Maar ook daar was Zelma´s levensstijl totaal anders dan de mijne. Ik snap ook niet wat het nut van een ´gescreende´* kamer is als je de hele dag de deur open hebt. En de nood aan rust die zij helemaal niet had en de nood aan ingekeerdheid die zij als negatief ervaarde maakte het samenleven in één slaapkamer eigenlijk ridicuul.
We hadden allebei het idee dat we als twee volwassenen toch wel samen moeten kunnen leven, maar zo makkelijk is het natuurlijk niet.

Door mijn paniekaanvallen besefte ik dat mijn hoofdwerk hier de binnenkant is. Geen idee of dat voor iedereen zo is, maar het is de enige manier waarop ik iets zal kunnen bijdragen aan Auroville. Zolang ik mijn spirituele werk niet doe zal ik alleen maar van de ene paniekaanval naar de andere hollen, want zonder de vitale en mentale rust die Mother en Sri Aurobindo als noodzakelijke basis voor de ´yoga´ bestempelen kan ik daar nooit iets anders dan de speelbal van zijn.

Er is dus innerlijk werk gaande, en daar valt niet veel over te vertellen.

De uiterlijke situatie is intussen ook drastisch veranderd.
Een kamer voor mezelf werd een noodzaak. Jammer dat ik niet zo slim was geweest om dat van tevoren te bedenken.  (Nu ja, de bedoeling was dat ik op de boerderij van Kiran-bhai zou wonen, maar dat ging jammer genoeg niet door.) Ik kan iedereen aanraden die Newcomer wil worden om tenminste een budget te voorzien dat een tijdige reservering in een goed guesthouse gedurende minstens drie maanden toelaat, en daarna een onderhandelde prijs voor een aantal maanden als Newcomer.
Ieders parcours zal anders zijn, maar het scheelt als je je geen zorgen moet maken over een plekje voor jezelf. Iets dat in Auroville in het hoogseizoen geen sinecure is. Doe dus niet zoals ik, maar regel het van tevoren.

Maar als het echt moet komt er altijd wel een oplossing uit de bus. Ten einde raad vroeg ik Kiran-bhai of ik toch niet alsnog op de boerderij kon gaan slapen. Hij antwoordde dat dat altijd mag, maar dat het huis nog niet klaar is en dat ik gewoon maar moest gaan kijken of ik er iets mee kon.
Vol goeie moed ben ik gaan scouten, en het viel me op dat het toch wel ver buiten het centrum van Auroville is. Het is niet de afstand die zorgt dat het ver is, maar de lamentabele staat van de weg. Er waren nog hele delen die uit plas bestonden in plaats van uit weg.
De boerderij zelf zag er vanbuiten heel erg goed uit. Mooie witte muren met gescreende ramen met glas. Ook het rieten dak met dakvensters was helemaal afgedicht met screening. Maar toen de werkopzichter met de sleutel kwam zag ik het probleem. Vanbinnen was er buiten een prachtige rechte vloer min of meer niks. Afgebakende ruimtes, elektriciteit die het wel deed, maar verder helemaal niks. Er was twee maanden niet gewerkt vanwege de moesson. En de badruimte, die los staat van het huis, was ook prachtig betegeld, maar wegens geen toestemming om het water aan te sluiten waren er geen douches of toiletten. De keuken, ook los, bestond alleen nog maar uit een betonnen vloer met een dak erboven.
Het zal nog zeker een half tot een heel jaar duren eer alles is zoals Dr. Kiran het gepland heeft. Dan wordt het wel een schitterend huis, midden in een heel arm dorp…

Toen ik terugreed werd het me duidelijk dat ik de handdoek in de ring moest gaan gooien als ik geen oplossing kreeg voor het woonprobleem. Nog een maand met Zelma in een kamer was uitgesloten: onze energieën zijn niet compatibel en we maken mekaar knettergek.
Als het dus de bedoeling was dat ik in Auroville bleef moest er ook maar een kamer komen.
En de kamer kwam.
Ik kreeg dezelfde avond nog een aanbod om voor 500 roepie per maand (7,5 euro of zo) bij een Tamilvrouw in te trekken, maar ze had ook vrienden die een aparte kamer hadden die ik zou kunnen krijgen. En toen ik een hapje ging eten in de Solar Kitchen botste ik op een kennis die me vertelde dat hij vanaf 15 janurari op een te groot huis ging ´housesitten´. En ja, het zou fijn zijn als ik mee in dat huis kwam.

De dag erna kwam ik Lynn tegen, een Amerikaanse Ashramiet die een kamer heeft in Arka. Ik vroeg haar of ze kon overwegen om mij tot de 15e in haar kamer te laten wonen doordeweeks, omdat zij er toch alleen maar in het weekend is. Ze moest er wat over denken, maar uiteindelijk vond ze het heel snel een goed idee en zou het van Maria Grazia afhangen of het doorging.
Het kwam allemaal in orde, en ik logeer nu al enkele dagen in de prachtige kamer van Lynn. Ze heeft die helemaal naar haar eigen smaak ingericht, en het is een paradijselijk oord van rust en meditatieve lichtheid. Ik ben enorm verwend dat ik er mag logeren, en het maakt mij heel gelukkig.

Intussen is de ochtendmeditatie in de Inner Chamber van de Matrimandir voor gasten ook helemaal overstroomd. Het is nu zo druk hier dat alle guesthouses helemaal vol zitten en er nergens nog een gaatje te vinden is. Het aantal dat de Matrimandir in wil is zo groot dat er elke ochtend twee groepen naar binnen moeten, afgezien van de introductiegroep die de Matrimandir voor het eerst bezoekt. En intussen zijn de zitplaatsen ook uitgebreid naar bijna 100.

Omdat ik elke dag in het Matrimandir-kantoor rondhang kent de Accessgroep (de mensen die de toegang tot Matrimandir regelen) me ondertussen wel, en men vond dat ik maar buiten de gastenuren de Inner Chamber moet bezoeken, zodat er iemand anders in mijn plaats in de ochtendsessies kan.
Ik vond dat eerst maar raar, want het late ochtenduur vond ik erg aangenaam, maar intussen ben ik heel blij met de toelating om tijdens de Auroville-uren te gaan. Je kan dan zo lang in de bol zelf (bij het kabbelende water) zitten als je wil, en ik kan ook heerlijk lang in de Inner Chamber blijven. Met maar een handjevol Aurovillianen in plaats van zestig tot negentig andere gasten.
Het is een verwennerij eersteklas. Die me enorm goed doet en tot rust laat komen.
Dit is waarvoor ik kwam, dit is wat me hier brengt. Dit is zinvol. Heerlijk.

_______________

* ´Screening´ is het woord dat hier gebruikt wordt om aan te duiden dat er muggengaas voor alle ramen zit. Het gaas is meestal van metaal, niet altijd van plastic.