Lieve in Auroville

Dit bericht had eigenlijk over heel andere dingen moeten gaan. De erg heftige moesson, de puree in de Solar Kitchen die op was en andere kleine kantjes van Auroville. Of de New Pour Tous, waar ik sinds begin deze week mag shoppen.

Maar ik moet eerst iets kwijt.
Het is geen gemakkelijk verhaal. Ik zou eigenlijk ook niet weten waarom ik zoiets persoonlijks open en bloot op het internet zou zetten.
Ik begon dit blog met het idee dat ik niks persoonlijks zou vertellen. Ik wilde vooral praktische info geven over het reilen en zeilen in Auroville, en hoe je dat als Newcomer beleeft.
Jammer genoeg is de persoonlijke bagage waarmee je in Auroville aankomt een zeer ingrijpend deel van je beleving. Bij mij toch.
Ik heb enkele posts geleden al besloten dat ik maar gewoon moet schrijven wat er gebeurt. En omdat een heel groot deel van wat er met me gebeurt mijn emotionele toestand omhelst, gooi ik die er ook maar bij.

Dit bericht gaat over Jos. Mijn maatje. De man die ik thuis heb gelaten om hier te zijn. Ook al hadden we nergens ruzie over en hielden en houden we nog steeds van mekaar. De man die ik de afgelopen dagen verschrikkelijk gemist heb, en naar wie ik hopeloos verlangd heb. En nog verlang.

Jos is heel bijzonder. Dat zou je niet zeggen als je hem zo ziet. Hij is erg verlegen, en komt daardoor vaak wat stug over, en je krijgt niet meteen de indruk van een erg boeiende persoonlijkheid.
Onder die uiterlijke schijn zit een vreselijk lieve man. Dat kan je pas merken als je hem wat leert kennen. Hij heeft een enorme hoeveelheid liefde en zorg en bescherming te geven. Als je het geluk hebt zijn interesse weg te dragen krijg je dat alles helemaal over je heen geregend. Met veel geduld en vergevingsgezindheid en rust en kalmte erbij.

Ik leerde Jos kennen via het internet. Dat was de enige manier waarop we mekaar konden ontmoeten denk ik, want als ik hem gewoon ergens was tegengekomen zou ik hem vermoedelijk niet opgemerkt hebben.
Ik leerde hem kennen als ‘Godefroy’, en hij mij als ‘Gotlev’. Dat waren onze nicknames op het forum van de website die bij het tv-programma Oberon hoorde. Oberon was een realityspel dat in de Middeleeuwen gesitueerd was. We waren allebei geboeid door het programma, en op de site terechtgekomen waar parallel aan de serie een spel liep. Elke week moest je een voorspelling doen over de volgende aflevering.
Omdat elke aflevering eindigde met een zeer korte vooruitblik ging ik die opnemen om beeld per beeld te kunnen nakijken wat ik nu eigenlijk zag. Op het forum was een groepje mensen begonnen hetzelfde te doen, en ik deelde mijn bevindingen met dat clubje. Beetje bij beetje werd het clubje een groep mensen die gedetailleerde analyses deden van de beelden en daarop hun voorspellingen baseerden.

En toen was het programma afgelopen. Er zou nog een eindquiz komen op het net, en het forum was intussen in een praatcafé veranderd. Godefroy was allang een populaire forumbezoeker door zijn humor en hulpvaardigheid. (Een staaltje van beide kan u hier bekijken, een reeks vewoede pogingen van mij om in Villers-la-Ville een leuke foto van ons twee te maken. Ik zie natuurlijk niet uit mijn achterhoofd.) Ik was blijkbaar het enige meisje in het analysegroepje, en Gotlev kon zich dus verzekerd weten van mannelijke aandacht. En plots kwam iemand daar dwars doorheen, en begon de draak met me te steken. Ik werd geprikkeld en uitgedaagd, en op een avond ontstond er plots een soort toneelstukje. Dat ging over of Gotlev en uitdager Machiavelli mekaar nu wel of niet zouden krijgen. Als het aan Godefroy lag niet. Hij was eigenlijk de enige die niet onder de indruk was van de rigoureuze aanpak van Machiavelli, en zich ondanks alles niet weg liet sturen om Machiavelli´s versiertoer wat makkelijker te maken.
Het is een van de leukste avonden van mijn leven geweest, dat voelde ik meteen. Ik heb me een breuk gelachen. Toegegeven, de dialogen en actie waren niet altijd van een even hoog niveau, maar de spontaniteit en de humor tesamen met de improvisatiespanning zorgden voor een geweldige coctail die een overgetelijke avond opleverden.
De daaropvolgende dagen werd ik steeds nieuwsgieriger naar de man achter Machiavelli. Hij had een gevoelige snaar geraakt, en ondanks mijn voornemen om nooit meer een relatie te hebben werd ik ineens verliefd. Op een spook min of meer, want Machiavelli bestond niet. Hij was een uitlaatklep van een gelukkig getrouwde jongen met een paar kinderen die er niet over peinsde om de romance tussen ‘Levke’ en ‘Machi’ enige materiële realiteit te geven.

Maar het kwaad was geschied, de geest was uit de fles: ik was verliefd.
Dat was moeilijk te verbergen op het forum/praatcafé, en Godefroy was de eerste die via mail eens bij me polste wat er eigenlijk gaande was.
Ik gooide het er allemaal maar uit. Dat ik verliefd geworden was, maar dat er niks ging gebeuren. Dat ik ook niet durfde opbiechten tegen Machi dat ik verliefd was, dat we wel bijna dagelijks mailkontakt hadden, en dat ik het allemaal maar moeilijk vond.
Het was het begin van een lange mailrelatie met Jos. In een van mijn mails durfde ik het aan om brutaalweg te zeggen dat ik niet begreep hoe ‘jullie mannen’ het voor zichzelf kunnen verdedigen dat er op het net virtueel in het wilde weg geflirt werd, terwijl ‘jullie’ toch getrouwd zijn.
Ik kreeg een mail terug waar ik erg van onder de indruk was. Jos had zijn halve leven voor me blootgelegd, geheel tegen zijn verlegen natuur in. Hij vertelde over zijn ongelukkige huwelijk en zijn verlegenheid in relatie tot meisjes en vrouwen. Hele intieme ontboezemingen, waarvan ik versteld stond.
Nu werden onze mails heel persoonlijk, en ik vertelde op mijn beurt mijn halve leven en waar ik stond. We werden maatjes, die mekaar alles kunnen toevertrouwen.

De prijs van het Oberon internetspel was een ‘Middeleeuws Weekend’ voor twee keer vijf personen. Ons analyseclubje bestond uit ongeveer tien mensen, dus wilden we persé winnen. Natuurlijk was de quiz kinderspel voor wie het programma een beetje gevolgd had, en ging het om de schiftingsvraag: hoeveel mensen hadden zich ingeschreven op het internet en een profiel aangemaakt. Wijzelf hadden al hopeloos veel ‘valse’ profielen gemaakt, en we gingen aan de puzzelslag. Ondanks al het gereken en de meer dan twintig antwoorden die we gaven zaten we er kilometers naast. Eén dag na de sluiting van de wedstrijd wist iemand in ons groepje (u weet wie ik bedoel, meneer van Wees!) te melden dat we het gewoon in de cache van de browser hadden kunnen vinden: de profielen werden altijd getoond met nicknames, maar die waren niet exclusief (je kon elk profiel dezelfde naam geven) en de profielen werden gewoon genummerd, te beginnen bij 1. Maak een nieuw profiel aan, kijk in de cache welk nummer dat heeft, en voila: je weet hoeveel profielen er aangemaakt zijn. We wisten dus meteen dat we er glansrijk naast zaten, en het was bang afwachten of er mensen in de buurt gegokt hadden.
Dat hadden er. Toevallig een Vlaamse en een Nederlandse dame. Die mochten elk vier mensen meenemen naar het ‘Middeleeuws Weekend’. De Vlaamse dame was geen lid van ons clubje, maar intussen wel deel van ons praatcafé geworden, en de Nederlandse dame was een vriendin van iemand uit ons clubje. Maar dat volstond niet om de tien plaatsen af te troggelen. Naast de vriend van het Nederlandse meisje mocht in elk groepje één iemand van ons mee. Ik werd uitgekozen om mee te gaan met het Nederlandse team.
Ons clubje begon plannen te smeden om toch ook aanwezig te zijn, omdat we mekaar nu wel een keer in het echt wilden ontmoeten. Machi zou zeker niet meegaan, het spel had lang genoeg geduurd. Maar Jos en ik wilden mekaar heel graag ‘echt’ leren kennen.

Ik had ook een voorstelling in dat weekend. De afstand was per auto overbrugbaar, dus Jos stelde voor om mij erheen te chaufferen. Zo kon hij me meteen een keer op de planken zien. En we hadden veel tijd in de auto om te kletsen.
Het ‘Middeleeuwse Weekend’ was even Middeleeuws als Napoleon. Ik stond helemaal versteld van de vage organisatie. De eerste de beste jeugdbeweging had iets boeienders op touw gezet. Op zaterdagochtend zouden we een ‘proef’ moeten doen en een van de teams zou als overwinnaar uit de bus komen. De proef was een voettocht door Maastricht, op een strak grijze, regenachtige koude winterdag. Mijn humeur zonk met elke voetstap dieper in de grond en ik kon maar één lichtpunt zien: de ontmoeting met Jos. Die zou ons in het café waar we ’s middags aten ontmoeten. Ik kon van de zenuwen niks door mijn keel krijgen, en ging maar postvatten bij de deur (de rest zat in een andere ruimte van het café en had geen zicht op deur of mij), zodat ik kon zien wanneer hij eraan kwam. We hadden al foto’s uitgewisseld, dus ik had een idee van wie ik moest gaan herkennen.

Jos kwam binnen, en ik viel hem meteen om de hals. Jos was volgens mij wat verbaasd, maar knuffelde lekker mee. Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk. Alsof we mekaar al heel lang kenden ging ik tegen hem aanhangen terwijl ik hem op de hoogte bracht van het ‘Middeleeuwse Weekend’ tot dan toe.
De volgende 24 uur waren tegelijk heerlijk en verwarrend. In de auto had ik opgebiecht dat ik heel graag bij hem op de kamer wou slapen, omdat ik rust wilde en voelde dat hij mij die gaf. Ondanks alle verwarring over wat hier nu eigenlijk aan de hand was tussen ons twee.
Ik sliep beter dan ik in weken gedaan had. Niet zozeer omdat ons team de voettocht gewonnen had. Wel omdat Jos me de hele nacht in zijn armen wiegde.

Zondagnamiddag kwamen nog twee anderen van ons clubje een kijkje nemen. Jos bracht me terug naar Amsterdam (het hotel was in Limburg), en in de auto viel ik tegen hem aan in slaap.
We wisten niet hoe we afscheid moesten nemen. We hadden geen van beiden behoefte aan een relatie. Ik wilde celibatair leven, en Jos had zijn vrouw en dochtertje.
Maar de dagen erna kon ik hem niet uit mijn hoofd zetten, en hij wilde mij ook heel graag terugzien. We maakten een afspraak in Amsterdam, en van dan af zou Jos me komen opzoeken elke keer hij kon.
Na een maand of twee van vertwijfeling en verwarring besloot ik dat het geen zin had hiertegen te vechten: Jos was op mijn pad gekomen en ik moest er iets mee. Ik was enorm bang omdat ik voorvoelde dat mijn celibataire levensstijl erg bij me paste, en me vroeg of laat terug zou opzoeken. Dat zou dan een eind aan onze relatie betekenen. Kon ik een relatie aangaan die van zijn kant een scheiding afdwong, terwijl ik geen idee had hoelang ik mijn spirituele celibaat buiten de deur kon houden?
We namen een proefperiode terwijl ik in Nantes in een operaproductie werkte. Dat waren 3 heerlijke weken, en het werd duidelijk dat we al te ver waren om nog terug te keren. Een klein half jaar later trok ik  bij Jos in. Het was heerlijk om niet meer op de klok te moeten kijken of alleen maar in het weekend bij mekaar te kunnen zijn.

Zo kwam ik in Zoetermeer terecht. Zoetermeer, de naam die gelijk stond aan de stedelijke vorm van een doodskist. Het buurtje in Segwaert waar Jos woont is veel mooier dan ik had vermoed. Erg groen, rustig, leuke buren en toch alle winkels en zo dichtbij. Ik voelde me er snel thuis.
Ik kreeg er de kans afstand te nemen van mijn hectische theaterleven en regelmaat en een beetje discipline op te bouwen. Basisbehoeften zonder dewelke ik hier in Auroville niet kan overleven.

Toen ik ongeveer een jaar in Zoetermeer woonde sloeg de bom in mijn hoofd. Ik was Voorbij de Mens van Georges van Vrekhem aan het herlezen, en herontdekte Auroville. Ik zag het licht zo leek het wel, ik begreep ineens dat Auroville veel meer is dan het bijeenraapsel van communities dat het nu is. Auroville zal in de toekomst een echte stad worden en een betekenis krijgen. En ik wilde heel graag meewerken aan dat mooie projekt.
Jos wilde best mee op vakantie naar Auroville. Maar toen ik na twee maanden nog steeds wildenthousiast elke dag naar AurovilleRadio luisterde en de Aurovillewebsite uitkamde werd het hem, veel eerder dan mij, duidelijk dat het gigantisch fout ging met onze relatie. Ik bleek zo door Auroville begeesterd, dat mijn droom om ‘ooit’ in India te gaan wonen wel eens heel erg snel een realiteit zou kunnen gaan worden. En in India wonen is heel duidelijk Jos’ droom niet. Bovendien heeft hij zijn dochtertje dat hem aan Zoetermeer bindt. Haar in de steek laten is ondenkbaar.

Ik bleef compleet begeesterd door Auroville en door onze reis hier in de lente raakte ik overtuigd van het feit dat ik hier gewoon moet zijn. Maar toen twee maanden geleden het afscheid werkelijkheid werd begreep niemand meer, ik incluis, waarvoor we uit elkaar gingen. Het was een totaal surreële dag. Ik nam afscheid van de liefste man die ik kende, de man die ik nog steeds liefhad en die mijn steun en toeverlaat was. Waarom deed ik dat in godesnaam? In al mijn verwarring kon ik de hele zaak toch niet afblazen, al had ik daar enorme zin in en leek het me de enige logische daad. Jos had in de twee jaar sinds mijn ‘verlicht moment’ het einde van onze relatie beetje bij beetje aanvaard, en enorm veel pijn gehad. Nu plots alles omkeren was ook voor hem een brug te ver.

Op een of andere manier heb ik altijd ergens de droom gehouden dat Jos in Auroville een heel andere manier van leven zou ontdekken. Een levensstijl die hij ook wel zou willen. En dat er een mouw gepast zou worden aan de hele verhuizing. En toen het duidelijk was dat Jos niet erg onder de indruk van Auroville was, om maar niet te spreken over het klimaat en de beestjes, bleef ik de droom koesteren dat hij misschien over vijf of tien jaar wel zou willen komen. Of dat hij mij regelmatig zou komen bezoeken.

Enkele dagen geleden begreep ik pas echt dat Jos verder wil en moet met zijn leven, en de kans zeer reëel is dat er vroeg of laat een nieuwe levensgezellin opduikt.
Het besef sloeg in als een bom. Ik zou Jos echt moeten afgeven, opgeven, achterlaten.
Ik hou nog steeds van hem, en het is nog steeds een vreselijke gedachte.
Ik ben de afgelopen dagen weer in een zeer diep dal geraakt, en dat resulteerde in mijn besluit gisterochtend om terug te komen.

Maar dat zal niks oplossen. Hoewel Jos veel te lief is om me af te wijzen als ik op de stoep sta, is het niet eerlijk van mij.
Jan Pieter en Zelma hebben me geholpen te onderkennen dat ik eigenlijk een paniekaanval heb over mijn toekomst in Auroville, en dat ik Jos gebruik als redder in nood. En dat ik uiteindelijk mezelf moet redden.
Hoe aanlokkelijk terugkomen naar Zoetermeer ook lijkt, en hoe vreselijk ik ook terugverlang naar samenleven met Jos, er is een reden geweest dat ik bereid was al wat me lief was op te geven om hier te komen. Ik wilde de confrontatie met mezelf aan, en nu die minder leuk blijkt dan verwacht, wil ik terug.

Ik ben niet groot of sterk genoeg om dit allemaal zomaar te dragen. Maar als er enige waarheid zit in de diepe drijfveer die mij hierheen bracht zal ik eruit komen.
Zonder mijn lieve, liefste, allerliefste Josje.