Lieve in Auroville

De moesson is eindelijk begonnen. Iedereen is blij, want het is veel te lang droog geweest. De ´kleine moesson´ in juli is uitgebleven, en daardoor is de temperatuur de laatste maanden veel te hoog geweest.

Maar vorige woensdag, een week te laat, begon dan toch de grote moesson. Het beeld dat ik had van moesson was: enkele maanden non-stop enorme hoosbuien. Gelukkig is dat ruim verkeerd. Er zijn wel enorme hoosbuien, en het onweert regelmatig in zeer heftige mate, maar vooral het non-stop-deel van mijn idee is totaal verkeerd. De moesson is een periode waarin het overwegend regent (eigenlijk dagelijks), maar zeker niet zonder ruime droge en zonnige periodes. Afgelopen zaterdag was de eerste dag dat het bijna niet droog geweest is. De hele dag is het zwaar bewolkt gebleven en de buien werden afgewisseld met miezerige druilregen. Maar zondag en dinsdag waren zeker in de namiddag prachtige dagen.

Moesson ontstaat door de geografische ligging. Omdat we hier dicht bij de evenaar zijn is de invloed van de zon heftiger dan in Nederland of België. Moesson is een seizoensgebonden regenperiode (hoewel het woord strikt genomen alleen de naam van de bepaalde wind is) die ontstaat door het verschil in opwarmsnelheid van landmassa en oceaan. Het water warmt trager en minder op, en op grote schaal geeft dat behoorlijke verschillen. In onze lente bereikt de temperatuur hier haar hoogtepunt, en is het dus zomer. Het land wordt enorm warm, maar de Indische oceaan doet daar wat langer over. De luchtlagen boven het land warmen mee op, en die boven de oceaan blijven kouder. De warmere lucht stijgt, en laat plaats voor de koudere. Die waait binnen vanuit het zuid-westen, en de erg vochtige oceaanlucht brengt de zomermoesson. Enkele maanden later gebeurt het omgekeerde: de oceaan bereikt haar hoogste temperatuur (het zeewater kent een veel kleinere schommeling in temperatuur dan landmassa’s) terwijl het land al begint af te koelen. De koelere landlucht neemt de plaats in van de stijgende zeelucht, en wordt weer vervangen door lucht vanuit het noord-oosten. Hoewel de zuid-west-moesson, rechtstreeks van over de oceaan, voor heel India de grote regenperiode is, krijgt alleen Tamil Nadu in de zomer niet veel meer dan wat uitlopers van de regenzones over zich heen. En omgekeerd brengt de noord-west-moesson voor heel India overwegend drogere landlucht, behalve in Tamil Nadu, waar de wind dan van over de Baai van Bengalen zeer vochtige lucht geeft. Onze grote regenperiode is dus nu, in de Europese herfst.

Omdat het de rest van het jaar bijna niet regent is de moesson van levensbelang voor de watervoorziening hier. De situatie is volgens WaterHarvest, een in Auroville opgerichte ngo die zich toelegt op het onderzoeken en bevorderen van een gezonde waterhuishouding, erg dramatisch. In de jaren ´50, vlak na India´s onafhankelijkheid, bleek het grootste gedeelte van de bevolking honger te lijden. De regering besloot op grote schaal landbouw te promoten en nam allerlei maatregelen om de opbrengst te verhogen en de werkmethodes te moderniseren (de zogenaamde ´groene revolutie´). Eén van de aanmoedigende besluiten was om landbouwers gratis energie te leveren. Wat gratis is wordt vaak niet gewaardeerd en versplild, en een gevolg van de maatregel was dat er op enorme schaal elektrische pompen werden geïnstalleerd, die dag en nacht water over de velden konden gieten.

Na bijna 60 jaar is het resultaat voor het grondwater rampzalig: de grondwaterlagen zijn bijna geheel leeggezogen. Omdat Auroville vlakbij de kust ligt is het gevaar van verzilting van het grondwater heel erg aanwezig. WaterHarvest heeft de situatie grondig bestudeerd, en constateerde dat er een een soort zoetwaterbel voor de kust ligt die de verzilting voorlopig tegenhoudt, anders zou het vermoedelijk al zover zijn. Het probleem is natuurlijk veel en veel groter dan het kleine plekje waar Auroville ligt, de grondwaterlagen worden in de wijde omgeving aangeboord, en het zijn vooral de landbouwers die gigantische hoeveelheden water aan de grond onttrekken. Toch verbaast het me hoeveel water ook hier gesproeid wordt. Zowel in College GH als in Needam GH (waar Jan Pieter logeert) als hier in Rêve wordt (nu even niet, maar voor de moesson begon), met een tuinslang die minstens twee keer zoveel water spuwt als de tuinslangen die wij gewend zijn, uren en uren en uren water gehoosd over de hele grond. ´s Ochtends en ´s avonds. Natuurlijk is dat ideaal voor de jungle hier, met deze hoeveelheden zon plus een overdaad aan water zié je het spul bijna groeien. (Toen ik aankwam hier was de tuinman bijna klaar met het aanplanten van nieuwe struikjes en bloemetjes en gras rond ons huisje. Ik wilde een foto nemen om die te vergelijken met hoe het er over een jaar uit zou zien, maar ik heb het tot op vandaag nog niet gedaan. En intussen zijn de plantjes al twee keer zo groot als ze waren…) Maar voor het grondwater is het nefast. Want er wordt natuurlijk niet met regenwater gesproeid, al zijn er veel plekken in Auroville waar opvangbekkens zijn. Ik begin me af te vragen of ik het wel goed verstaan heb, maar er staat me bij dat ik Dr. Kiran in de lente heb horen vertellen dat zijn pasgeboorde waterput 200 meter diep is moeten gaan om aan water te komen… Dat is twee keer een kathedraalstoren.

De oplossing voor het waterprobleem is natuurlijk enorm ingewikkeld. Vooral de regering moet draconische maatregelen nemen, wat naar mijn gevoel in India niet vaak gebeurt. Er moet samengewerkt worden met heel wat verschillende instanties, want deze regio valt niet alleen onder Tamil Nadu maar deels ook onder Pondicherry State. De lokale besturen moeten samenwerken met de staatsregeringen en iedereen moet overtuigd zijn van het feit dat het probleem niet zomaar een verzinsel is. De enige duurzame oplossing is water in de bodem pompen om het grondwaterpeil terug omhoog te brengen voor de verzilting inzet. Want als het zoute zeewater eenmaal door kan dringen in de bodem is de strijd verloren, dat is blijkbaar niet terug te draaien.

Water de grond inpompen is natuurlijk niet gemakkelijk te verkopen aan een bevolking die al niet veel drinkwater heeft. De kans is dus groot dat er niet tijdig actie ondernomen wordt, en het grondwater gaat verzilten. De enige optie is dan om massaal water te ontzilten, wat op dit moment nog een erg duur procédé is. WaterHarvest heeft jaren geleden al gepleit voor de ideale oplossing: de heringebruikname van het eeuwenoude opvangbekkens- en kanalensysteem dat Zuid-India rijk was en voor droogte behoedde. Er is over een enorme oppervlakte een waterhuishouding bedacht die ervoor zorgde dat er met het regenwater volstaan kon worden. Duizenden grote vergaarbekkens werden gegraven, die allemaal door kleine kanalen met mekaar in verbinding stonden. Zo werd het water over een zeer groot gebied verdeeld, en werd een plaatselijke droogte opgevangen door het gespaarde regenwater op andere plekken. Elk dorp was verantwoordelijk voor het onderhoud van het deel van het systeem dat op zijn grondgebied lag.

De komst van de Engelsen betekende het einde van dat ingenieuze systeem. De Engelsen ontnamen de lokale besturen (panchayats) hun macht, waardoor ze ook niet meer verantwoordelijk waren voor het onderhoud van de waterhuishouding. Het systeem raakte beetje bij beetje in verval, en was na de onafhankelijkheid amper nog gekend. Op dit moment zijn de meeste bekkens en kanalen nog aanwezig, maar wegens gebrek aan onderhoud onbruikbaar. Nu het zo vreselijk regent en onweert en alle zandwegen in enorme modderpoelen veranderen zou je niet geloven dat er hier een waterprobleem is. Het lijkt nu alsof er juist veel te veel water is. Maar de grond moest wennen aan het vocht: nu, na enkele dagen moesson, trekt het water al veel sneller de grond in dan na de eerste bui.

Toen ik negen jaar geleden in Puducherry was heeft het ook drie dagen geregend. Het was toen heel heftig, ik dacht dat ik wel wist wat regen was, maar ik stond erg te kijken. Dit was als een wolkbreuk, maar dan een die niet van ophouden wist. In mijn ervaring duurt een wolkbreuk ´bij ons´ niet zo heel lang, en hier bleef het maar storten. Het meest verbaasd was ik toen van de warmte. Wij zijn gewend dat regen een hele grote afkoeling brengt, en ook al komt er hier ook wel verkoeling, het blijft alles bij mekaar behoorlijk warm. Het voelt vermoedelijk warmer dan het eigenlijk is door de vochtigheid. De luchtvochtigheid is hier enorm, en wordt door de hoosbuien alleen maar extremer. Omdat alles hier open is, en alleen Westerlingen ramen in huizen zetten, wordt alles binnen in huis klam. Het blijft gelukkig warm, zodat het niet al te vreselijk is dat je bed niet helemaal droog is als je erin kruipt. Omdat er ook nog redelijk wat zonnige periodes zijn denk je dat dat allemaal toch wel mee moet vallen, maar ik heb de indruk dat de zon het alleen maar erger maakt. Die verdampt namelijk al het water dat op de bladeren hangt en ook een heel deel van de plassen, en verhoogt op die manier de luchtvochtigheid alleen méér. Er is ook te regelmatig een bui om de zon de kans te geven echt droogte te brengen. Die komt pas weer na de moesson.

Keet is trouwens gevlochten palmblad. Ondanks alles is de manier van hutten bouwen hier toch wel ingenieus. En ondanks dat de daken van gevlochten palmblad ruim gatig lijken hier en daar hebben we (voor zover ik weet) geen lek binnengekregen, alle hoosbuien en onweders ten spijt.

Maar Zelma en ik hebben het keetdak vaarwel gezegd. Xavier, de ´uitbater´ van het guesthouse, heeft ons ´het huis´ aangeboden. Normaal is dat voor twee personen 1000 roepie per dag, maar we krijgen het voor om en bij de 340. Dat is 170 elk, en dat is ongeveer 2,5 euro. Het huis is gebouwd door en voor ene Matthieu en Mira die hier wilden wonen, en hoort eigenlijk helemaal niet bij het guesthouse. Maar omdat ze een trip van enkele maanden naar Europa liet uitlopen tot enkele jaren in Europa, werd het huis maar gewoon als deel van het guesthouse gerekend. En nu mogen wij erin. Eén maand per jaar komt Matthieux terug en moeten we eruit. Het is eigenlijk niet echt een huis, al zit er wel een pannendak op. Er zijn buiten de badruimte maar twee kamers. Het geheel is duidelijk in verschillende stadia gebouwd. Eerst een eenkamerhuisje dat half keuken en half woonruimte is, en boven het woongedeelte een hoogslaper heeft. Daarna is er een extra slaapkamer aangebouwd die eigenlijk net zo groot is als de oorspronkelijke. Op die slaapkamer is meteen een dakterras gezet, en tussen de twee ruimtes, die een hoek vormen, is een overdekte ´patio´. De badkamer lijkt het nieuwst, maar misschien is die gewoon vernieuwd.

Hoe we de ruimtes precies gaan gebruiken gaan we de komende weken uitzoeken. Gisteren zijn we in elk geval al naar Pondy (niemand zegt Puducherry, en maar heel zelden Pondycherry) gegaan om wat goedkope felgekleurde synthethische sari´s te kopen die we als gordijnen gaan gebruiken. Een idee dat we van ons vorige huisje gejat hebben. Dat huisje was ook wel gezellig. Het is het beste van het guesthouse, en had een benedenruimte met een afgescheiden keukentje en een bovenruimte om te slapen. Het is ook het enige huisje met een privé-koelkast, een flinke luxe in de guesthouses hier.

Zelma had dat huisje intussen erg gezellig gemaakt en mooie dingetjes gekocht ter verfraaiing. Het wel een beetje als ‘thuis’ kunnen aanvoelen, aangezien we plannen om hier te blijven wonen tot we Aurovilliaan zijn en er iets definitiefs uit de bus komt. Welke vorm dat aan moet nemen is compleet onduidelijk: de hele huizentoestand is op dit moment nog steeds in beweging. Voorlopig zal er iets gekocht moeten worden, maar op dit moment is de ontwikkeling alleen min of meer gestroomlijnd binnen een bouwproject of community. Verder is het nog altijd anarchistisch bouwen hier, en ik vermoed dat L´Avenir dat niet lang zal dulden. Hopelijk toch, anders krijgen we hier nooit een stad.

(Ik weet dat ik enorm achter loop met foto’s, maar hopelijk kan ik over enkele dagen meer tijd aan internet besteden en foto’s beginnen uploaden als  we een usb-aansluiting hebben. Die is sowieso hopeloos traag, dus het zal wel februari worden eer ik bij ben…)