Lieve in Auroville

Het was heel vreemd om weer ‘terug’ te zijn.
Voor alle duidelijkheid: tijdens mijn vorige reis in december 2000-januari 2001 verbleef ik de hele tijd in Puducherry, en ben ik steeds met de fiets op en neer gependeld naar Auroville. Hoewel ik wild werd van het hele idee had ik toevallig al eerst wat negatieve info gehad van een vermoeide Aurovilliaan die het helemaal gehad had.
Achteraf weet ik niet duidelijk waarom deze man het helemaal beu was. Ik kende Auroville niet zoals nu, maar ik kan me voorstellen dat er in die acht jaar toch ook veel gebeurd is, en dat de periode toen geen gemakkelijke is geweest. Als ik het goed heb begon toen de grote Matrimandir-ruzie en stamt de direktere bemoeienis van de regering uit die tijd, juist omdat de polarisatie binnen Auroville zo was opgelopen dat er zonder ingrijpen van buitenaf nog nauwelijks een oplossing denkbaar was.

Ik kan me vergissen, maar naar mijn idee is de situatie nu heel anders, in die zin dat er een kaap genomen is en er nu een grote ruzie-moeheid heerst, en vooral naar praktische oplossingen gekeken wordt. De tijd van de eeuwige discussies lijkt wat voorbij, het is terug tijd om te handelen. Het feit dat de Matrimandir ook klaar is helpt daar enorm bij. Er kan weer met frisse moed aan iets nieuws begonnen worden.

Het aankomen in India was natuurlijk zoals iedereen kent: je krijgt een flinke klap met de warme hamer op het moment dat je het vliegtuig uitstapt; je staat eindeloos te wachten bij de douane; je voelt je de dubbelganger van een popster als je de luchthaven uitloopt: dranghekken met een enorme menigte (ook al is het midden in de nacht op een doordeweekse dag, Chennai Airport lijkt de kerstmarkt op 24 december of het Leidseplein op Koninginnedag) die je hoopvol aankijkt, allemaal mannen die hun bordjes met namen naar voren duwen, en proberen je hun bus, taxi, riksja, hotel, huis of kartonnen doos in te krijgen; als je bijna wanhoopt zie je toch nog je eigen naam op een bordje; de rit is gelukkig ’s nachts dus koel en rustig maar toch nog veel te lang en vermoeiend; en dan gebeurt het uiteindelijk: we slaan de zijweg van de East Coast Road in en rijden Auroville binnen. En hadden de mazzel dat de aanleg van de Crown Road pas de volgende ochtend begon, zodat we zonder omweg rustig met de auto bij Arka afgezet werden. We waren er. Eindelijk in Auroville.
Gedurende anderhalf jaar heb ik het wel en wee van Auroville op de voet gevolgd via de radio en de websites (waarbij de News & Notes heel nuttig zijn om het reilen en zeilen van Auroville van nabij te volgen en te leren kennen), en door alle interviews en informatie had ik sterk de indruk dat ik best al wel wat van Auroville kende, ook al omdat ik acht jaar geleden toch al enkele plekken bezocht had.

Als je in Auroville voor enkele tijd logeert is het aangewezen om een Auroville-rekening te openen: een Pour Tous Account (meteen ook de beste manier om geld veilig weg te bergen). “Pour Tous” (Frans voor “voor allen”, uitspraak “poer toes“) is een term uit de begintijd van Auroville, toen een systeem ontworpen werd om gezamenlijk inkopen te doen en niet ieder voor zich spulletjes moest gaan halen in Puducherry. De naam is overgegaan op wat nu de ’supermarkt’ is, maar om het (er zal ook niks eenvoudig zijn) Aurovilliaans gemakkelijk te houden is het ook de naam van een ‘programma’ voor Aurovillianen en Newcomers die maandelijks een forfaitair bedrag in ‘de pot’ stoppen en dan gratis mogen winkelen bij een tweede ’supermarkt’. Die is dus niet toegankelijk voor Guests.
Met een Pour Tous Account kan je niet alleen bij de supermarkt betalen zonder cash, maar zowat overal in Auroville. Eigenlijk is het een creditcard-systeem, waarbij je Guestcard als pasje geldt. Op vele plaatsen is je account zelfs de enige betaalmogelijkheid.

Het openen van zo’n rekening doe je bij de Financial Service, die twee kantoren heeft: één in Town Hall, vlak bij de Matrimandir, en één in Aspiration, de oude community achter Kuilapalayam (een Tamildorp) buiten de geplande Greenbelt. Dat oudere kantoor in Aspiration is een erg mooi gebouwtje, vlak naast de ‘oude’ (vrij toegankelijke) Pour Tous supermarkt. Wij logeerden in Arka, dat in het centrum ligt, en dus dichtbij Town Hall.*
Town Hall is een relatief nieuw gebouw, het stond er in elk geval acht jaar geleden nog niet. Het openen van de rekening werd dus meteen aangegrepen om Town Hall te verkennen. De beroemde Galaxy-makette staat daar nu (voorheen stond die in het Visitor’s Centre) samen met andere makettes van Roger ea. In het gebouw zitten ook de meeste ‘administratieve’ Services van Auroville, en ook de radio.
Het was dan ook niet heel verrassend dat we al meteen met Toby kennismaakten, een Nederlander die de stap naar Auroville enkele jaren geleden waagde en intussen voor Water Harvest (het waterbedrijf dat zich bezighoudt met de alarmerende staat van het grondwater) en L’Avenir d’Auroville (het planburo dat verantwoordelijk is voor de planning en bouw van ‘de stad’) werkt. L’Avenir houdt regelmatig GIM’s (General Information Meetings) en die worden meestal door de radio uitgezonden. Ik herkende Toby dus aan z’n stem.

Het was heel fijn om de Matrimandir te zien, nu helemaal bedekt met de gouden schijven.
Omdat het geen toeristische attractie is mag je er niet zomaar in, al had ik wel zin om er meteen naartoe te hollen.
De procedure is dat je eerst in het Visitors’ Centre een korte inleidende video bekijkt, en dan tussen 2 en 4 telefonisch of in het kantoor een afspraak maakt om op een ochtend mee te lopen in de “First Time”-rondleiding. Daar krijg je dan weer wat meer uitleg ter plekke over de drie ‘items’ die het Peace Area vormen: Matrimandir, Banyan Tree en Amphitheatre. Je mag ze dan ook alledrie kort bezoeken. Daarna kan je ter plekke of tussen 2 en 4 telefonisch afspraken maken voor de publieke ochtendsessies. De Aurovillianen (en Newcomers, dat onderscheid wordt maar in enkele gevallen gemaakt) zelf hebben min of meer vrije toegang tijdens de openingsuren.

Ook het Visitors’ Centre was erg veranderd. Dit is het opvangpunt voor (dag-)toeristen, met basisuitleg over Auroville. Er was een nieuwe expo-hal, en de winkels waren uitgebreid. Handig voor mij, want ik was net als de eerste keer zowat zonder kleren aan komen zetten, en moest dringend iets luchtigs om aan te trekken. Jammer genoeg maakt Auroville bijna geen sarwal-kamiezjes (ook wel ‘punjabisuit’ genoemd want oorspronkelijk uit Noord-India), de broek-en-jurken die na de sari het meest gedragen vrouwelijke kledingstuk zijn. Ik heb me dus beholpen met lange jurken die eigenlijk te groot waren, maar hoe losser kleding zit in dit klimaat hoe lekkerder. Je zweet je toch de hele tijd te pletter, dus al wat strak zit gaat extra kleven.

_______________

* Een goede kaart van Auroville op het internet zou geen overbodige luxe zijn. Jammer genoeg is die er niet echt. De beste vind ik zelf die van de GuestHouseSite (de grijze vlekken zijn de Tamil dorpen), daar kan je met de + en – in- en uitzoomen en staat alles wel zo’n beetje op. De grote kaart op de hoofdwebsite is intussen ook alweer uit 2003, er zijn minstens twee versies van latere datum.
Het probleem hier is natuurlijk dat de stad nog gebouwd moet worden, en dat de wegen die op natuurlijke wijze ontstaan zijn niet overeenkomen met de mooie spiralen die Roger in zijn Galaxy tekende. Er zijn ook maar enkele wegen verhard, en natuurlijk is ook niet alle grondgebied van Auroville. De verharde tarmacwegen lopen gelukkig buiten het City-gebied, door wat ooit de Greenbelt moet worden.
De eerste stukken van de Crown Road, een écht onderdeel van de Galaxy, worden op dit moment bestraat. Het is een cirkelsegment tussen Solar Kitchen en Arka. Het eerste stukje, bij Kailash, staat nog niet op de kaarten. Ik blijf uitkijken naar een digitale kaart die wat meer duidelijkheid schept.