Lieve in Auroville

Het gedoe rond de Banyan heeft ons dan toch eindelijk tot actie gedwongen.
Zaterdag 15 mei hebben we verplicht een presentatie moeten geven over Unity Garden, de perken rond de Banyan.

Ergens in januari of februari, toen ik in Zoetermeer en Brugge was, is er heisa ontstaan over de werken onder de Banyan. Die omhelsden drie veranderingen: ten eerste is het niveau van de grond onder de hele kruin gelijk gemaakt en dus overwegend opgehoogd, ten tweede zijn de buitenranden van de Garden of Life en de Garden of Power met een smal stenen pad afgeboord, en ten derde is er onder de noord-westelijk helft van de buitenrand van de kruin een serpentine van bankjes gezet. (Zoals te zien op het plan dat ik twee posts geleden bijvoegde.)
Bepaalde stemmen riepen dat de Banyan hierdoor dood zou gaan, en gemakshalve begon de boom ook met de bladerval, waardoor hij er inderdaad erg triest uit ging zien.
In de hele heisa kwam ook naar boven dat de boom enkele jaren geleden wat bijgesnoeid is. Blasfemie op doodzonde dus, en het ophef op het Intranet (een privédeel van de Auroville website alleen toegankelijk voor Aurovillianen en Newcomers) mondde uit in een petitie (natuurlijk, want er zijn de hele tijd petities over vanalles en nog wat) die door voldoende mensen ondertekend werd zodat er gestemd mocht worden. De twee stellingen die aan de gemeenschap voorgelegd werden waren: 1. De toegevoegde aarde, de betegelde paden en de banken, inclusief alle funderingen moeten van de zone rond de Banyan verwijderd worden om zo de voormalige situatie onder en rond de Banyan te herstellen. en 2. Stop al het werk in de Unity Garden tot het Residents’ Assembly proces van presentatie en goedkeuring van een ontwerp voor deze tuin gedaan is.
De uitslag was zoals ik al meldde totaal voorspelbaar: van de 267 ingevulde formulieren voor vraag 1 waren er 7 ongeldig, 18 onthoudingen, 13 tegenstemmen en 229 voorstemmen. Voor vraag 2 waren er maar 250 stemmen, verdeeld als 6 ongeldig, 20 onthoudingen, 26 tegen en 198 voor. Conclusie: maar liefst 88% van de Aurovillianen wil dat de toestand onder de Banyan teruggedraaid wordt, en 81% wil dat er over Unity Garden eerst gediscussiëerd wordt voor er verder gewerkt wordt!

De bestuurlijke toestand in Auroville is van dien aard dat het weinig zin heeft om aan te geven dat 230 stemmen op een volwassen bevolking van 1500 niet echt op 88% neerkomt. Het blijkt een behoorlijke opkomst te zijn, is me verzekerd door mensen die hier al lang zijn en naar een oplossing voor de patstelling zoeken.
Ook het simplistische feit dat er een stemming gehouden wordt zonder stemplicht omdat 64 mensen een petitie hebben ondertekend wordt op dit moment niet als bezwarend ervaren. Dit zijn blijkbaar de regels, dus daar doen we het mee. Bovendien zijn 64 handtekeningen genoeg, en waren het er in dit geval bijna het dubbele aantal.

En toch is er intussen nog niks gebeurd onder de Banyan. Het management hier in de Matrimandir wil de zaak wel ernstig nemen, maar er is ook ergens opgeschreven dat petities en stemmingen een laatste redmiddel horen te zijn, en geen makkelijk middel om je zin over iets door te drijven.
Bovendien is het nogal vreemd dat er eerst, tot op de meeting van 7 april, de einddatum van de stemming, moord en brand geschreeuwd wordt over het welzijn van de Banyan, en dat daarna ineens iedereen het erover eens is dat er niks mis is met de Banyan, maar vooral de bankjes in het verkeerde keelgat zijn geschoten. En als we het dan toch over de bankjes hebben: de hele Unity Garden vinden we maar niks.
Het management is dus van mening dat er wel paal en perk gesteld mag worden aan de inspraak van de goegemeente, want als het zo doorgaat kunnen we straks geen steen meer verleggen zonder algehele stemming. Eensgezindheid over een ontwerp komt er voorlopig toch niet, dus zal er altijd wel een groep zijn die ‘tegen’ is, wat je ook doet.
Komt er nog bij dat dit ontwerp al sinds jaren wordt aangelegd, en het is dus nogal cru dat er nu, tegen het einde van de werken, plots wordt geroepen dat het allemaal anders moet.
Het Working Committee (WC) en de Auroville Council (AVC) hebben enkele briefwisselingen gehad met de Matrimandir, en daaruit volgde de opdracht om een presentatie te houden over wat er nu precies gebeurt en gepland is in de Unity Garden, waar de Banyan eigenlijk deel van uitmaakt.

We hadden eigenlijk maar één week de tijd om de presentatie voor te bereiden, en tot overmaat van ramp zou Marie na drie dagen voor een dikke week weggaan. Omdat Marie toch echt bij de presentatie moest zijn hebben we de datum vijf dagen kunnen verlaten, wat neer kwam op een kleine twee weken voorbereidingstijd.
Praktisch gezien is er hier niemand tenzij Marie die een mooie pps* in mekaar kan draaien. Ik kan het intussen ook min of meer, maar zij is veel beter thuis in de programmatuur en heeft er meer ervaring mee. Bovendien is zij ook het tekenwonder hier. Eigenlijk vraag ik me af wat er precies getoond zou worden als Marie hier niet zou zijn. Gelukkig hoeven we daar niet al te diep over na te denken, ze was hier en heeft in twee dagen enkele wonderen verricht.

Toen Marie woensdagavond naar het vliegveld vertrok had ze min of meer twee dagen aan de presentatie gewerkt. Dat betekende maandagnamiddag nakijken met John en Pierre wat we precies gingen presenteren, maandagavond, dinsdagnamiddag en woensdag tekenen en foto’s bewerken (tussen het rondlopen in de tuin door) waardoor ze woensdagavond een opzet van de PPS en een nieuwe overzichtstekening kon afleveren.
Daarmee mocht ik gedurende tien dagen verder werken, want er is hier dus verder niemand met voldoende computerervaring.
Het gekke is dat blijkbaar iedereen verwacht dat we hier de kast, of nog beter, de computermap ‘archief’ maar open te trekken hebben om alle mogelijke documentatiemateriaal op een blaadje aangereikt te krijgen. Was het maar zo makkelijk. Ik vrees dat dat pas in een verre toekomst mogelijk zal zijn.
Als je nagaat met welke middelen en medewerkers hier gewerkt wordt, is het eigenlijk een groot mirakel dat de Matrimandir ooit gebouwd is. Zoals ik in een vorige post al aangaf werken we hier met de mensen die zich aandienen, en dat is heel wat anders dan wanneer je een vacature uitschrijft en een competente werkkracht kiest uit het peloton dat zich kandidaat stelt.
Bonvendien zijn we enorm onderbemand en zijn de middelen beperkt, wat betekent dat er natuurlijk helemaal niemand tijd heeft om een goed en gestructureerd archief aan te leggen, en we ons de luxe niet kunnen permitteren om iemand speciaal daarvoor aan te stellen. We hebben nog heel wat andere katten te geselen eer we daar zijn.

Het documentatiemateriaal dat we nodig hebben om zo’n presentatie te kunnen houden moest dus van overal en nergens vandaan gehaald worden. Iemand weet dit, iemand anders dat, hier zou wel eens iets nuttigs tussen kunnen zitten en je moet aan die eens vragen of er toen niet iets is bijgehouden. Gelukkig hebben we John, die hier al zowat van het begin rondloopt en de Matrimandir Newsletters schrijft sinds 1986 (tot dan toe was dat de Nederlander Ruud Lohman geweest), en Lakshminarayan, die hier sinds jaar en dag zijn foto-obsessie bot mag vieren. Jammer genoeg heeft hij zijn gigantische verzameling niet op onderwerp geordend, en ook nog maar heel weinig gedigitaliseerd.
Ik heb dus door duizenden papieren of digitale foto’s gezocht naar beelden die de ontwikkelingen in de geschiedenis van de Banyan en Unity Garden konden weergeven. Uiteindelijk ben ik ook maar naar de Auroville Archives geweest met de belofte dat ik daar een goede kleurenfoto in bovenaanzicht van het Rosewood Model kon vinden, maar jammer maar helaas. Na een tijdje zoeken toch een tekening gevonden, en ook een mooie zwart-wit foto van een profielzicht.
De Archives zijn ook al niet wat je graag zou willen, ook onderbemand en onbemiddeld, en dus kreeg ik uiteindelijk gewoon de kast ‘Matrimandir’ voorgeschoteld waarin ik maar moest kijken of er iets tussen zat dat me interesseerde.

Maandag al werden we (dat werden Pierre en ik) verzocht om aan enkele leden van de AVC de voorlopige presentatie te laten zien. We werden enorm op de rooster gelegd, vooral omdat Pierre het woord ‘hiërarchie’ gebruikte, wat behoorlijk in het verkeerde keelgat schoot.
Ik begon intussen na te denken over wat ik zou moeten zeggen. Ik had me opgegeven om het deel ‘history’ te presenteren. Tegelijk met het zoeken naar de juiste foto’s en afbeeldingen was ik ook begonnen om me in te lezen in de geschiedenis van de Matrimandir, en dus ook de tuinen.
Wegens de té complexe situatie hebben we besloten de uitleg uiterst sumier te houden, verscheidene relevante maar ingewikkelde feiten niet te vernoemen en zo ook het eerste plan van Roger voor het Centrum van Auroville niet te tonen.
Omdat ik het wel boeiend vind, en ook omdat het naar mijn gevoel toch een bepaalde strekking een iétsje wind uit de zeilen neemt, geef ik die foto en de uitleg hier maar even wél.

Toen Roger in de jaren voor de inauguratie van Auroville makettes begon te maken, was de beschrijving die Mother van de ‘Matrimandir’, het centrum van de stad, had gegeven geëvolueerd naar de Matrimandir in het centrum met daaromheen een klein parkje, daaromheen een meer en daaromheen twaalf tuinen. Het kleine parkje werd de Garden of Unity genoemd, en de twaalf tuinen kregen de twaalf namen die ze nu hebben. Er was ook nog een dertiende (of veertiende, als Unity de dertiende is) tuin, de Garden of Love, en ik kan geen info vinden over wanneer die van de lijst gehaald is.
Al deze dingen bestonden alleen nog maar in naam, Mother had de Matrimandir beschreven als een Japanse tempel, maar er was geen enkele definitieve vorm. Bovendien verhuisde de lokatie waar Auroville zou komen ook nog enkele keren. Rogers Galaxy-plan was al wel goedgekeurd, en Mother vroeg om op zoek te gaan naar een bepaald opvallend iets hier ter plaatse dat als geografisch centrum dienst kon doen. Er werd haar gemeld dat er niks anders was tenzij een banyan, en toen ze dat hoorde maakte ze daar meteen het middelpunt van dat Roger nodig had om zijn Galaxy rond te bouwen.
Maar naast de algemene vorm van de Galaxy hadden Roger en zijn team nog geen precies uitgewerkte modellen, en zat er in het centrum van de bij de inauguratie gepresenteerde makette nog helemaal geen Banyan, maar een meer met een raar soort gestyleerde waterlelie die de Matrimandir verbeeldde.
Het visioen van de Inner Chamber kwam pas in 1970, en Roger presenteerde zijn ‘Rosewood Model’ (zo genoemd omdat het, o verrassing, uit rozehout gesneden was) op 21 februari 1971 (Mothers verjaardag).

Dat model is bijna letterlijk wat hier al die jaren gerealiseerd is en nog wordt. Hier en daar is er wat bijgeschaafd en uitgewerkt, maar eigenlijk is er niks wezenlijks veranderd. Het is dus een beetje vreemd voor mij dat mensen nu afkomen met de opmerking dat de Banyan vrij moet kunnen blijven groeien. Banyans kunnen heel erg oud worden, omdat ze met hun luchtwortels steeds nieuwe stammen creëren. De oude stammen sterven af, maar de nieuwe leven door. Die methode zorgt er ook voor dat de banyan een steeds groter oppervlak gaat beslaan, de boom grijpt steeds verder om zich heen.
In het Rosewood Model is duidelijk te zien dat dat niet voorzien is hier. Integendeel, de ‘petals’ van de Matrimandir en, nog duidelijker, de Gardens of Life, Power en Unity omcirkelen de boom vrij dicht bij de stam.

Maar laat ik even alle beelden van de presentatie overlopen. (Voor het snellere downloaden heb ik de pps in 6 stukjes getrokken, en de links op de betreffende plaatsen ingevoegd. Wie het nog sneller en gemakkelijker maar zonder groot scherm wil kan hier de hele presenstatie als pdf in één keer downloaden.)

We beginnen met een overzicht van het Park of Unity zoals het plan er nu uitziet. In het felgroen de perken waar we het over hebben: Unity Garden. Het volgende beeld geeft de nieuwe tekening van Marie, de Unity Garden met de drie delen: de Banyan, de zes perken die op papier al een plantinvulling hebben, en het Mini-Amfitheater en de twee zijperken waar nog geen plant-ontwerp voor bestaat.

Dan het stukje gschiedenis dat ik gepresenteerd heb.
In 1969 zien we dat de bakstenen cilinders die bij de inauguratie als ‘tafels’ voor de expositie dienden nog steeds op hun plek staan. In 1971 gebruikt Roger ze nog bij de presentatie van het Rosewood Model. (Dat model bevindt zich hier in het Matrimandirkantoor trouwens. We zijn ons door de zaak gaan afvragen of het niet ergens anders naartoe moet, want het staat hier wat te verkommeren en is te groot om ter plekke tentoon te stellen.)
Dit model is het eerste uitgewerkte plan voor het Park of Unity, gesitueerd rond de Banyan. Op de twee volgende afbeeldingen zien we dat het in essentie het plan is zoals het vandaag nog steeds uitgewerkt wordt, met de grote Petals rond de Matrimandir en daaromheen weer de twaalf tuinen met elk een kleine Petal. Eigenlijk is het kwadrant linksboven, waar de Unity Garden in zit, het enige dat er op het plan van vandaag echt anders uitziet.
In dit model bestaat de Unity Garden uit vijf perken, met elk een vijvertje onder de takken van de Banyan. Er waren veel waterelementen en kanalen in dit plan, de rechthoekige vormen in de twaalf tuinen zijn allemaal omzoomd met water. Het idee is nog steeds om alle huidige kanalen die de paden afboorden met stromend water te vullen, al weet op dit moment niemand hoe dat praktisch gerealiseerd zou moeten worden: we hebben geen water en bovendien is het in dit klimaat een kweekvijver voor muggen als het niet stroomt.

In 1973 is rond de Banyan een bamboe hek geplaatst, ter bescherming tegen grazend vee.
Ergens begin jaren ‘80 is dat hek weer vervangen door een grote cirkel van granieten banken. Die zullen in de loop der jaren beetje bij beetje verdwijnen, en ik ontdek de laatste weken toevallig waar ze zich op dit moment bevinden. 13 ervan staan op het wachtplekje naast het kantoorgebouwtje waarin wij ook zitten, en waar de introductiegroep verzamelt, 5 staan vlak naast het toegangshek op de wachtplek voor de ‘habitués’, de Guests die geboekt hebben voor een uur in de Inner Chamber, 9 zijn in gebruik op de plek waar de introductiebabbel gegeven wordt (zie de foto bij de post Visiting Matrimandir), 1 staat er links buiten het toegangshek, 1 staat er nog onder de Banyan en een stuk of vijf staan ergens achter in Transition Garden, een plek die straks deel van het meer zal zijn (net als de introductiebabbelplek en de hele kantoortoestand trouwens), waar planten voor de tuinen vanuit de Nursery worden neergezet in afwachting van een definitieve plaatsing in het park. Eén bank staat nog steeds onder de Banyan.
In 1987 heeft François Grenier een eerste poging ondernomen om een voorloper van de Unity Garden te realiseren. Op dat moment was het plan nog steeds om de oorspronkelijke aanwijzing van Mother te volgen dat de Unity Garden alle 12 bloemen zou bevatten die voor de 12 tuinen waren voorzien. Hoewel dat idee stamt uit de tijd dat de 12 tuinen nog omheen het meer rond de Garden/Park of Unity gepland waren, heeft Roger het aangehouden tot kort voor het einde van zijn leven, wanneer het plan voor de vorm van de Unity Garden uitgewerkt was en er ter plekke tests met verschillende beplantingen gedaan werden. De poging van François bestond dus uit niet veel meer dan alle twaalf benoemde bloemen (hoofdzakelijk hybiscussoorten) rond de boom te planten.

In 1992 is begonnen met de bouw van wat nu de fontein van het Mini-Amfitheater is. Het is me nog onduidelijk hoe dat ding nu precies ontstaan is, want Jean en Jacqueline beweren dat Divakar die vijver is beginnen bouwen, terwijl Walter beweert dat dat wel op aanwijzing en volgens plannen van Roger gebeurd is. In elk geval zal het rond die tijd duidelijk geweest zijn dat het bouwen van negen vijvertjes (zoals in het Rosewood Model) tussen de intussen verschenen secundaire stammen van de Banyan geen optie meer was, en het waterelement een stuk verder weggeschoven moest worden.
Ergens rond 1995 is de ring die bij de inauguratie rond de stam van de Banyan stond weer teruggeplaatst. Die metalen band heeft in het Frans en Tamil de inscriptie “Auroville, de stad in dienst van de Waarheid”. John heeft in de meeting voorgesteld om die ring terug rond de Banyan te zetten, en dat is enkele dagen geleden inderdaad gebeurd. Ik vind het zelf een bemoedigend zicht.
In 1995 werden de kleine Petals gevormd, en omdat die van de Garden of Life en Power door de ring met stenen banken heenzitten werden de eerste banken weggenomen. Enkele jaren later, bij het vormen van de hellingen van die tuinen en het aangeven van hun grenzen werd de kring verder opengemaakt tot een halve cirkel.

In 2002 presenteerde Roger dan zijn voorstel voor de 12 tuinen, waarbij ook het linker-bovenkwadrant van het Park of Unity was gewijzigd. De makette werd inderhaast gemaakt omdat Paolo Tomassi diezelfde dag zijn plan voor de tuinen presenteerde, waar hij twee jaar aan gewerkt had. Paolo is een Italiaanse architekt die met de steun van Satprem van in het begin bij de bouw van de Matrimandir betrokken was, en Mother heeft eindeloos gepoogd Roger en Paolo samen te laten werken. Uit de Agenda** blijkt dat Roger beter dan Paolo Mothers inspiratie wist op te pakken, maar dat ze Paolo’s flexibiliteit erg waardeerde, en dat ze vooral benadrukte dat een samenwerking enorm vruchtbaar zou zijn. Enkele keren heeft ze letterlijk gezegd dat de vormen allemaal niet zo belangrijk waren, als ze maar samen een plan zouden presenteren.
Het heeft nooit mogen zijn, en Paolo’s plan voor de tuinen is verworpen, hoewel Roger helemaal niet tevreden was over zijn eigen plan en er geen enkel ontwerp van heeft willen realiseren.
Het plan van Paolo is nog steeds erg geliefd, en zijn aquarellen zijn ook erg overdonderend. Maar als het kritisch bekeken wordt, heeft het drie behoorlijke mankementen.
Het eerste, dat eigenlijk meteen de deur dicht doet, viel me pas op toen Marie me erop wees, en houdt in dat zijn ontwerp niet realistisch is wat de schaal betreft. Als je het plan letterlijk zou uitvoeren zou je meer de indruk krijgen in Madurodam of Plopsaland te staan dan in een tuin die een spirituele reis moet zijn, en moet uitnodigen tot introspectie en verbinding met het Hogere. Hoewel het Park of Unity enkele hectaren groot is, heeft Paolo’s ontwerp zeker het dubbele nodig. Hij voorziet watervallen en heuvels, grotten en bosjes, die op dit terrein zouden resulteren in een overdaad aan smalle hoge bouwsels, als je wil dat de dingen boven mensen van mijn lengte uitsteken. Door het werk in de Garden of Existence (een van de grotere tuinen dan nog) heb ik gezien hoe klein de plek die je kan invullen eigenlijk is. Omdat het niet makkelijk is om de fout op een tekening te herkennen, geef ik hier een voorbeeld.
Het tweede manco hangt hiermee samen en is het feit dat Paolo de strakke lijnen en vormen die Roger al op het Rosewood Model had uitgezet, en nu nog steeds een heel erg duidelijke signatuur aan het geheel geven, links heeft laten liggen. Roger heeft altijd voorop gesteld dat wie ook aan de tuinen zou werken, de vormen en lijnen zou moeten respecteren. Je kan erover redetwisten of dat een terechte eis is, maar ik denk van wel. Het park vormt nu in elk geval een stilistisch geheel. Er is uiteindelijk kritiek op alles, alle paden en betegelingen, maar ik ben al blij met de nette paden die orde en overzichtelijkheid geven. Orde vanbuiten leidt tot orde vanbinnen, heb ik eens gelezen.
Het laatste probleem met Paolo’s voorstel is de vraag of het plan voldoet aan de voornaamste eis: de bedoeling is hier niet de natuur in al haar facetten te ervaren, maar om naar binnen of omhoog geleid te worden, tot een ervaring van een diepere realiteit, als voorbereiding op een concentratie in de Inner Chamber. Natuurlijk geldt die vraag ook voor het huidige ontwerp van de eerste drie tuinen en Rogers ontwerp van het hele park. Maar de kans dat het overdadige, weelderige ontwerp van Paolo vooral tot uiterlijke verrukking zou leiden lijkt sterk aanwezig.

Op de makette van Roger zien we hoe de Garden of Unity geëvolueerd is: de perken zijn verkleind en ontdubbeld (de buitenste rij perken hoort niet meer bij Unity, maar vormt het Park of the Unexpected), de vijver en het Mini-amfitheater zijn toegevoegd, en de vijvertjes onder de Banyan zijn een soort plas geworden.
Op de luchtfoto uit 2004 worden de contouren van de tuinen zichtbaar, ligt de ronde vijver er droog bij en is er wel een soort cirkel rond de Banyan zichtbaar, al zijn de perken van Unity Garden nog niet duidelijk aangegeven.
En in 2005 komt Roger dan met de uiteindelijke verdeling van de perken: het worden zes kleine perkjes, het vijfde grotere is in twee gedeeld. Dit lijkt logisch om tot een evenwichtige verdeling te komen, bovendien zorgen zes keer twee halve perkjes voor het getal 12, wat ons weer naar het oorspronkelijke idee van een verkleinde herhaling van de 12 tuinen brengt. En tenslotte vormt de lijn die de twee nieuwe perkjes scheidt de rechtstreekse verbinding van de Banyan met het Amfitheater Plaza, de cirkelvormige plek midden op het Westpad. (Het Westpad zou over enkele jaren al de hoofdingang van het Park moeten worden, en het Amfitheater Plaza hoort dan de driesprong te zijn waarbij je links naar de Banyan gaat, rechts naar het Amfitheater en rechtdoor naar de Matrimandir.)
In 2005 worden de nieuwe lijnen van de perkjes uitgezet op het terrein, en Léonard, een jonge Franse tuinarchitekt, maakt een ontwerp waarvan één perk (nummer 5, er wordt tegen de klok in geteld) als prototype mag worden uitgevoerd. Roger keurt het prototype met sterke bewoordingen af, waarna niemand van de beoordelingsgroep nog positief durft te zijn.
In 2005 zien we nog altijd de halve cirkel ruwe granieten banken, met enkele van de verplaatste banken dichter onder de boom.

In 2006 tekenen Roger en Jacqueline het ontwerp van gepolijste granieten banken waar nu zoveel ophef over is: de serpentine onder de Banyan en de cirkels in het midden van elk van de zes perken van Unity Garden. Tegelijk bevestigt Roger dat hij toch paden wil als boord van de Gardens of Life en Power, en ook als vaste loopplekken onder de Banyan-kruin. Het is namelijk zo dat mensen, en zeker de dagelijkse groep bezoekers, toch steeds op dezelfde plaats onder de Banyan doorlopen, wat resulteert in uitgesleten gras.
Met de uitvoering van het ontwerp wordt even later begonnen. In eerste intstantie worden de perkjes met gras beplant, de paden worden precies uitgetekend en in 2007 worden verschillende ideeën voor beplanting geprobeerd, onder leiding van Tina en Narad. Roger doet zelf ook een voorstel, met cirkelvormige bloemperkjes in een achtergrond van gazon.
In 2007 gaat de halve cirkel granieten banken uit de grond, om de vorming van de serpentine toe te laten. Een stuk of zes-zeven van deze stenen brokken mogen tijdelijk blijven, iets dichter onder de boom.
Er worden tests gedaan met de serpentine-bankjes, en in 2008, rond het overlijden van Roger, worden de cirkelbankjes in het midden van de perkjes geplaatst.
In 2009 wordt dan eindelijk met het betonstorten begonnen om de paden aan te leggen, maar ook de perken worden opnieuw aangelegd omdat het gazon aan de buitenkant niet overeenkomt met de grassoort die overal elders op die buitenranden geplant is, en omdat er een dun muurtje gebouwd moet worden om de beplanting van de buitenrand en de binnenkant te scheiden. Op de laatste foto van 2008 is namelijk redelijk goed te zien dat de Portulaca’s (’Sri Aurobindo’s Compassion’) die op de foto uit 2007 nog weelderig kleuren, voor een groot deel overgroeid zijn door het gazon van de buitenrand. Dat probleem zouden we nu niet meer mogen hebben, dank zij de ferrocementmuurtjes die op de foto uit 2010 nog net te zien zijn.

Oef. Lees je nog, Jan Pieter? Ik vrees dat je de enige bent…
Voor de onverhoopte Auroville- en Matrimandir-verslaafden gaan we door: wat is er op dit moment in de tuin aanwezig?

Hier spreken de foto’s eigenlijk geheel voor zich: er is een netwerk van electriciteitsvoorziening aangelegd en een sprinklersysteem. De paden worden betegeld, er is een ontwerp voor een stroomkanaaltje en de fontein in de vijver (ik geloof dat het een omgekeerde paraboloïde is) die worden gerealiseerd, er is een ontwerp voor de beplanting, en twee perkjes (’plots’) zijn al beplant. Hoera!

Ook het stukje toekomst kan heel kort behandeld worden: het Mini-Amfitheater moet worden afgewerkt met het watervalletje en de fontein, de vier overige perken moeten worden beplant, en we hebben drie voorstellen voor schaduw boven de zitbankjes. Boompjes (”Jeuj!”), parasols (”Boe!”) of pergola’s (”Hahaha!”). De boompjes spreken voor zich, de parasols zijn ingenieuze ontwerpen van Maurizio bestaande uit drie identieke gebogen palen die met een doek bespannen worden, en de pergola’s van Roger zijn voor mij een ontdekking: hij wilde schaduw maken met honderden oliepapieren ‘vanen’ die de vorm van de paden precies volgen. Aangezien de wind spel heeft op alle vaantjes is de vorm zelden of nooit zo strak als in mijn fotomontage. Jammer genoeg hoorde ik pas te laat dat er minder palen nodig zouden zijn. Het ziet er een stuk beter uit met de helft daarvan weggegomd.
En dan blijven er nog de twee perken links en rechts van het Mini-amfitheater. Die zijn nog niet ontworpen, al hebben we vorige week al een keer gesproken over wat we met het rechter zouden doen. Dat is voorlopig beplant met bloemetjes die Mother ‘Progress’ noemde. De planten hebben veel last gehad en staan er niet mooi bij, en omdat het perk toch grenst aan het pad dat naar de Banyan leidt en dus elke dag door vele mensen bekeken wordt, willen we daar zo snel mogelijk iets moois van maken.

Zo. En toen kon de discussie beginnen. Wie wil weten wat daar precies allemaal gezegd is kan de hele meeting op de site van de radio naluisteren.
De mooiste uitspraak kwam voor mij van Jaya, die vertelde dat ze jaren geleden heel erg schrok toen Roger zijn aankleding van de binnenruimte van de Matrimandir voorstelde: marmeren bekleding en water dat door gouden kanaaltjes zou stromen… Het leek haar je reinste kitsch. Maar nu is ze behoorlijk blij dat er met haar mening totaal geen rekening is gehouden.
Het lijkt een typisch verschijnsel dat de tuin die juist om Eenheid vraagt verdeeldheid oplevert. Ik heb me laten vertellen dat hetzelfde vaak voorkwam als Mother mensen spirituele namen gaf, of bij de namen van de gemeenschappen hier in Auroville: het tegendeel van de naam lijkt heel snel van toepassing.

Er is uiteindelijk niks duidelijks afgesproken, en begin juni was er een besloten opvolg-meeting waar eigenlijk ook niet veel meer uit de bus kwam. Het lijkt erop dat de soep niet zo heet gegeten zal worden (al doet het verslag van die laatste bijeenkomst veel moeite om de tegenstellingen heftiger te kleuren dan ik ze hoorde), maar het is duidelijk dat er veel meer mensen in de Matrimandir en de tuinen moeten komen werken. Dat zorgt voor een ruimer aanbod van ideeën en een grotere groep betrokkenen.
Het management wordt hier vaak verweten erg gesloten te zijn en alleen vriendjes te aanvaarden.
Ik ben het levende bewijs dat dat niet klopt: ik kende niemand hier, kwam zomaar aanwaaien, en werd met open armen ontvangen. Ik mag in de vergaderingen ook mijn zeg doen, hoef niemand naar de mond te praten en voel veel warmte en waardering.
En daar ik ben heel erg dankbaar voor.

_______________

* Ik ga ervan uit dat niemand die dit leest onbekend is met het fenomeen ‘PPS’, maar voor degene die speciaal voor mijn blog aan de computer zou zijn gekropen toch maar even uitleggen: ja, de diaprojector (voor de jeugd onder ons dan weer: http://nl.wikipedia.org/wiki/Diaprojector) en zelfs de transparantjesprojector (http://nl.wikipedia.org/wiki/Overhead_projector) behoren tot een andere eeuw. Hetzelfde effekt kan namelijk veel makkelijker en oneindig flexibeler bekomen worden met een laptop en een beamer (de moderne naam voor een moderne, digitale projector). Op de computer kunnen foto’s en uitlegjes, teksten en schema’s, groottes, kleuren en overgangen veel makkelijker en sneller ontworpen, geregeld, geordend en gewijzigd worden, waarbij alles met alles te combineren valt en er eindeloos geknoeid en gespeeld kan worden.
Omdat zoals altijd Microsoft zijn programmaatje (’PowerPoint’) bij Windows plakt kennen we de diashow intussen onder de merknaam PPS, PowerPointShow. Klik op de link onderaan deze pagina om meer te weten te komen over gratis en vrije software die al die dingen ook kan!

** Zie de pagina over Mothers publicaties