Lieve in Auroville

Want ja, ik ben intussen dus officiëel newcomer. Hoera! Ontkurk de champagne! Of de citroenkefir* dan. Ik lust geen van beide, en alcohol hoort niet thuis in Auroville. Al schijnt citroenkefir dus wel wat alcohol te bevatten. Het spul broebelt ook. Ik ben géén fan.

Ik zal hier dus zeker een jaar moeten blijven, want de Entry Group heeft de regel die dat wil aangescherpt. Vroeger werd er wel gedoogd dat je gedurende je Newcomerjaar terug naar je thuisland ging, maar werd de tijd dat je weg was niet meegerekend, en je jaar dus gerekend in ‘tijd in Auroville’. Nu is dat verscherpt, in die zin dat als je nu weggaat (urgenties daargelaten natuurlijk), de maanden die je al Newcomer was niet meer meetellen en je jaar gewoon opnieuw begint als je terugbent.
Maar ik ga er dus vanuit dat ik hier het hele jaar blijf. Voor de meeste mensen is de zomer het grote struikelblok, en ik geloof dat ik daar beter mee omkan dan met de moesson.

In elk geval is mijn jaar volgens de papieren op 12 april ingegaan.
Na de twee weken feedback-periode waarover ik in mijn vorige post sprak, mag je bij de Entry Group een formulier ondertekenen waarin je bevestigt dat je de ‘regels’ van Auroville onderschrijft (oa dat van die alcohol (van mij mag er tabak en koffie en brommers en harde muziek en weet ik wat ook nog bij), maar ook over de bedoeling dat je werkt en zo, niks nieuws of wereldschokkends en het zijn ook maar enkele punten). Daarna krijg je een formulier waarmee je naar Otto van de Financial Service mag. Daarop vul je in waar je woont en hoeveel je daarvoor betaalt en dat je 9000 roepie inschrijfgeld betaalt, en 1000 extra omdat je geen Indiër bent (alsof de visumtoestand al niet duur genoeg is), en dat je geld voor een vliegticket opzij zet. Voor Europa is dat 30.000 roepie, voor verder meer en dichter minder. Dat is een nieuwe regeling omdat de regering sinds kort niet meer toelaat dat je vanaf nu in het land blijft. Na drie verlengingen van het X-visum van een jaar, dus na vier jaar, moet je weer terug om iets nieuws te gaan halen. Wat dat wordt blijkt nogal willekeurig te zijn, je wil liefst een visum van 10 jaar, maar ik weet niet of dat nog gegeven wordt. Dus wil je dan liefst 5 jaar, maar je kan ook zomaar gewoon terug 1 jaar krijgen. Geen idee of dat dan ten eeuwigen dage in India te verlengen is.
In elk geval wil Auroville niet opdraaien voor die vliegreis, wat ik ergens enorm krom vind aangezien we per slot wel van de regering afhangen en zij die wetten maken. Een uitzondering zou welkom zijn, maar dat zal wel weer een tiental jaar duren.
Als dat allemaal betaald is krijg je van Otto een Aurovilliaan-rekeningnummer en wordt je Guest Account opgeheven. Je krijgt bewijsjes van betaling en mag weer naar boven naar de Entry Service, die je een blauw kaartje geven met de nieuwe info. Het bewijs van officiële toetreding tot de Auroville-familie.

Maar vóór dit alles moet je eerst een verblijfsvergunning aanvragen bij het FRRO, het Foreigner Regional Registration Office. Dat moet binnen twee weken na je aankomst in India met je Entry Visum, ongeacht hoe je Entry process ervoor staat.
Ik wist dat ik naar dat buro moest, maar niet wat ik daar moest doen, laat staan dat je er een aantal papieren van Auroville moet kunnen voorleggen.
Dus liet ik de eerste week rustig voorbijgaan, denkende dat ik gewoon een keertje bij de Officer langs moest. Jammer jammer jammer, want Auroville zou Auroville niet zijn als ik in één week aan de nodige papieren kon komen. Ik hoorde pas toen ik effektief wou vertrekken dat ik eerst bij de Residents’ Service papieren moest halen en invullen, en daar hoorde ik pas dat ik een brief van de Foundation nodig had. En bij de Foundation bleek iemand ziek en dus kreeg ik de brief pas op dag 17 na mijn aankomst. En natuurlijk verontschuldigde niemand zich, laat staan dat ik de daaruit voorvloeiende boete vergoed zou krijgen. Een goeie raad aan iedereen die met een Entry Visum aankomt: ga op dag 2 naar de Residents’ Service.

Het FRRO zit ergens aan de buitenkant van Puducherry (door alles en iedereen nog steeds konstant ‘Pondy’ genoemd), in een gebouw dat eigenlijk ronduit beschamend is. Het ziet eruit alsof het gisteren in volle oorlog als buro is opgeëist en jarenlang leeg heeft gestaan, dan wel een fikse bomaanval in de buurt heeft moeten lijden. Ik kan echt niet geloven dat India geen geld zou hebben om een normaal gebouw te geven aan de mensen die daar moeten werken, en niet begrijpen hoe je je eigen personeel met zo weinig respekt kan behandelen. Ik kan het moeilijk anders beschrijven dan een vuil krot, en het lijkt me niet dat dat komt omdat al het personeel zo spiritueel is dat het de materiële behoeften zo ver achter zich gelaten heeft dat het geen vuil of onderkomenheid meer bespeurt. Ik begrijp het niet, en vind het jammer en pijnlijk. Misschien ligt het ook eerder aan Tamil Nadu? Ik heb geen ander stuk van India gezien, maar ik heb me laten vertellen dat we hier in één van de vuilste en corruptste staten van India zouden zitten. De westelijke buurstaat Kerala bijvoorbeeld zou een wereld van verschil zijn.
In de Vedantische wereld bestaat geen toeval, dus zal dat ook wel een spirituele betekenis hebben.

Mijn aanvraag is dus de tweede keer pas ontvankelijk verklaard, nadat ik de boete had betaald. Dat kon niet meteen (nog daargelaten dat ik 1470 roepie bijgehad zou hebben), want ze willen dat je betaalt via een DD, een demand draft, een soort cheque. Gelukkig regelt de Financial Service al dat soort zaken, want ik kan zelf pas een bankrekening openen als ik eerst een verblijfsvergunning heb… En die krijg ik dus pas op 27 april.

Het buro gaat om halftien open, iets waar ik niet op gerekend had want ik stond er om negen uur. Het voordeel was wel dat ik dus eerst aan de beurt was, en dat scheelt heel veel wachttijd binnen. Alle medewerkers moeien zich konstant met iedereen, dus degene die zich met jouw dossier bezighoudt loopt de hele tijd rond om zich met andere zaken bezig te houden, of wordt de hele tijd gestoord en om advies in andere zaken gevraagd.
Ik ben twee keer met een taxi van UTS (Unity Transport Service) op en neer gegaan. Het andere alternatief is ’s ochtends vroeg de ACT (Auroville Community Transport)-bus te nemen. Die gaat elke dag behalve feestdagen en zware regendagen naar Pondy om de Ashramieten te halen die naar de Matrimandir willen komen. De bus vertrekt om 7.45 uur aan de stelplaats, die vlak bij Certitude Corner is. De Ashramieten worden rond halfelf teruggebracht, en dan vertrekt de bus in Pondy weer om 12.00. Voor deze bus worden kaarten van tien ritten verkocht voor 250 roepie. Maar je mag zelf bepalen hoeveel je betaalt. Als je vindt dat 25 roepie voor een rit teveel is voor je budget mag je ook heen en terug voor maar één gaatje in je kaart. Of je laat je kaartje een keer op drie knippen of wat je ook maar redelijk vindt.
In Pondy zou ik dan een autoriksja naar het FRRO hebben moeten nemen, en daarna ook weer terug. Als ik allerlei leuke dingen in Pondy te doen had zou ik het zeker zo geregeld hebben, maar omdat ik het al vervelend vond dat ik überhaupt weg moest van het planten hier in de Matrimandir-tuinen vond ik een taxi de beste oplossing. De eerste keer had ik geen keus natuurlijk, de bus was toen allang weg.
Een rit met de taxi naar Pondy kost 160 roepie. (Een rit binnen Auroville, ongeacht de afstand, 100.) Laten wachten kost ook geld, maar de taxi vanuit Pondy opbellen om te vragen je te komen halen kost ook maar gewoon 160 roepie. Een autoriksja vraagt voor diezelfde rit minstens 200 roepie.
Omdat het FRRO niet in Pondy zelf zit kostte de rit heen en terug plus wachten me maar 300 roepie.
Ikzelf geef de voorkeur aan UTS boven ATS (Auroville Transport Service) in New Creation. Het is een jonger bedrijf en om een of andere onduidelijke reden vind ik de service toch nog beter. Yoga Travels heb ik nog nooit gebruikt.

En dan nu, na vijf maanden, eindelijk wat info over de New Pour Tous, waar ik zoals toen gemeld al in november lid van werd. In mijn eerste post vertelde ik al dat ‘Pour Tous’ hier niet alleen ‘voor iedereen’ in het Frans betekent, maar ook nog vanalles anders. Zet er ‘New’ voor, en je hebt de “gezamenlijke-pot-supermarkt” (PTDC, Pour Tous Distribution Center), die zich in het Solar Kitchen-annex bevindt.
Dit initiatief is nog maar een aantal jaren oud, en mee opgestart door ‘Small Jocelyn’ (in verhouding tot ‘Big Jocelyn’, een onderscheid uit de tijd dat iedereen nog iedereen kende) die op dit moment deel uitmaakt van de Entry Service. Omdat de ‘old’ Pour Tous (PTPS, Pour Tous Purchasing Service) in de loop der jaren min of meer gewoon de plaatselijke supermarkt geworden was, werd hier een projekt gestart dat een stapje verder in de richting van een geldvrije interne economie zet. Het is natuurlijk nog lang niet waar we wezen moeten, maar ik vind elk stapje in de goeie richting lovenswaardig, en ik wil er meteen deel van uitmaken.

Het idee is simpel: we geven allemaal elke maand een vast bedrag, daarmee worden de boodschappen gedaan, en je kan dan gewoon nemen wat je nodig hebt. Omdat het allemaal nog in de kinderschoenen staat is er wel nog controle op wat je neemt. Je laat aan de ‘kassa’ dus wel alles zien, maar je krijgt geen rekening. Ik heb zelf nog altijd moeite om in te schatten wat ik nu eigenlijk min of meer aan waarde meeneem, en kijk dus heel regelmatig de prijslijst in. Die ligt ter informatie beschikbaar. De bedoeling is natuurlijk dat je mettertijd een soort routine krijgt waarbij het gewoon duidelijk is wat je maandelijks nodig hebt, en dat de maanden dat je wat meer nodig hebt gecompenseerd worden met de maanden dat je wat minder hoeft. Het is dus geen enkel probleem als je over je ‘budget’ gaat, en de registratie is enkel om structureel ‘misbruik’ aan te kunnen pakken: mensen die elke maand flink meer nemen dan ze vergoeden. Om je te helpen worden er twee keer per maand lijsten opgehangen met het verbruik: de eerste keer op de 15e, in de helft, en de tweede keer op de 25e, vlak voor het eind. Achteraf wordt ook een lijst gemaakt met wat je vorige maand opgedaan hebt. De lijsten zijn openbaar, iedereen kan van mekaar zien hoe het zit. Sociale controle: nog een middel om misbruik tegen te gaan.
Ik las een tijd terug dat we intussen richting 500 deelnemers gaan, wat ongeveer een kwart van de bevolking is. Helemaal niet slecht als je ziet dat er nog steeds veel mensen dichter bij de oude Pour Tous wonen, en dus toch daar blijven shoppen. De oude Pour Tous zit namelijk in Aspiration, waar indertijd de grootste groep mensen woonde.
Mijn enige aanmerking is nog wel het grote verschil in aanbod, de oude Pour Tous heeft veel meer. Je kan wel altijd vragen of ze iets voor je mee willen nemen, omdat een groot deel van de waren toch via de oude Pour Tous aangekocht worden. Die hebben al zoveel jaar ervaring en krijgen heel veel spullen aan voordelige tarieven. Maar als er genoeg vraag naar iets is wordt het assortiment uitgebreid, dus ik denk dat met de jaren het aanbod nog wel zal groeien. Anderzijds shoppen de klanten van New Pour Tous heel bewust, en willen de meesten dus geen snoep en junkfood (zoals ik), en is er geen behoefte aan consumeren.

De bijdrage per maand kan verschillen naargelang je meer of minder verbruikt. Omdat ik toen ik instapte nog in de Solar Kitchen werkte, had ik geen lunch nodig en kon ik het laagste bedrag nemen: 1700 roepie. Normaal is 2400, voor een stel wordt dat dan 3200 of zoiets. Ik geloof dat er ook nog bijdragen zijn voor kinderen of hele families maar dat weet ik niet zeker. In principe is het systeem natuurlijk alleen voor Aurovillianen en Newcomers, omdat het over lange termijn speelt, maar als je langere tijd guest bent of duidelijk ergens vrijwilligt is er kans dat je toegelaten wordt. Omdat ik in de SK werkte en hier was om Newcomer te worden, mocht ik meteen meedoen. Anandi, de Italiaanse die de zaak vanuit het kantoortje beheert, was erg vriendelijk en verwelkomend. Ik vond het geweldig omdat ik vanaf toen niet meer naar Aspiration moet. Ik weet dat de afstanden hier allemaal nogal meevallen, maar ik heb toch niks verloren in Aspiration, en bovendien is het verkeer op de asfaltweg levensgevaarlijk.

Uit de bijdrage die ik maandelijks betaal kan ook de lunch per maand betaald worden. Als ik me goed herinner kost dat 780 roepie per maand. Voor dat geld kan je 6 dagen in de week (zondag niet) in de Solar Kitchen lunchen, of het ‘Healthy Plate’ van het Visitors’ Center Cafetaria krijgen. Komt ruwweg neer op 30 roepie. Valt best mee vind ik. Ik heb voorlopig geopteerd voor elke dag Solar Kitchen. Je mag een eigen programma samenstellen, als het maar van tevoren duidelijk is. Die en die dagen in de week Solar Kitchen, en de andere Visitors’ Center.
Ik weet niet of het in het Visitors’ Center kan, maar in de Solar Kitchen mag je ook altijd met een ‘tiffin’ binnen: een ‘gamellentorentje’, hier in alle mogelijke soorten en maten te krijgen. Je kan de potjes daarvan dan laten volscheppen en je tiffin weer meenemen en thuis of elders lunchen. Bij de SK kan je ook een lege tiffin inleveren, die je dan elke dag thuisbezorgd krijgt. Jo, een Vlaamse die binnenkort ook Newcomer wordt en bij Lea (een Vlaamse die hier al een hele tijd is) op de Ponyfarm woont, heeft het een tijdje gedaan, maar vertelde me dat ze dan altijd hetzelfde afleveren. De Solar Kitchen heeft een weekmenu, waar op lange termijn wel wat variatie in zit, maar heeft elke dag keuze uit rijst of spaghetti/aardappelen. Vaak is er ook rode rijst ipv alleen maar witte en soms ook gele, en ook de spaghetti of tagliatelle kan volkoren of rood zijn. Als je persoonlijk je tiffin vult kan je dan kiezen wat je wil, maar als je je tiffin laat bezorgen krijg je altijd de standaarddingen, zoals witte rijst.
New Pour Tous zelf geeft ook een meeneemlunch, maar dat kan je niet per maand regelen. Ze hebben een maaltijd met verschillende onderdelen, en je betaalt 20 roepie per onderdeel. Dat is redelijk prijzig voor Aurovillianen, maar ik heb de tip gekregen om af en toe een paar porties te kopen om ’s avonds op te warmen.

In hetzelfde Solar Kitchen Annexgebouw zitten ook Nandini en de Free Store. De Free Store is gewoon wat het woord zegt, een kringloopwinkel. Ja kan schone en nog goede kleding afgeven die je niet meer wil, en gewoon nemen wat je leuk lijkt. Ze krijgen ook restanten van collecties van de Auroville-boetieks of -kledingbedrijven. Ik heb er een setje werkkledij gehaald voor in de tuin. Omdat ik er nu pas geweest ben weet ik niet of je er ook als guest binnenmag, maar ik dacht eigenlijk van niet.

Nandini is de “gezamenlijke-pot-kledingzaak”. Voor 300 roepie per maand mag je kleren kiezen of, hoera de luxe, op maat laten maken. Liefst geen ingewikkelde zaken, maar een gewone punjabi, mijn lievelingskledij, is geen enkel punt. Je kan er ook beddegoed krijgen of laten maken, en accessoires zoals kussens, tassen, hoedjes, sjaals of slippers. Veel keuze in de kant-en-klaar-artikelen is er niet en ze zijn vaak ook maar tijdelijk voorradig, maar het is dan ook erg goedkoop.
Ik was blij verrast dat ze ook hier weer heel begripvol zijn, en weten dat je in het begin natuurlijk meer kleren nodig hebt dan later als je al een beetje een garderobe hebt. Ik heb vorige week twee setjes besteld (klaar in twee weken), en ga dinsdag terug om iets bij te laten maken. Ik ga kijken of ik iets nuttigs voor in de tuin kan krijgen. Iets wat je goed beschermt tegen de zon en tegelijk luchtig is. En roestbruin…

Van de tuinen gesproken, we hebben intussen twee tuinen van Unity Garden beplant. De foto is al van vorige week, en door de tropenzon plus sprinklersysteem groeit alles als kool. Ook in Existence Garden zijn de plantjes flink aan het groeien. Het pad groeit iets minder snel, en voor het vijvertje onder de centrale steen moeten we nog uitzoeken wat het beste systeem is. Het planten gaat verder in juli, als er tenminste regen gevallen is dan. We hopen Existence klaar te hebben tegen 15 augustus, de verjaardag van Sri Aurobindo.

En als uitsmijter geef ik dit keer mee dat de stemming over het Banyan-gedoe is verlopen zoals voorzien (natuurlijk): van de ongeveer 260 mensen die gestemd hebben zijn er, o verrassing, 220-nog-wat tegen. Hoera. Hoe het nu verder gaat is onduidelijk, omdat de hele stemtoestand ter discussie staat en er toch nog liefst naar een vriendschappelijke oplossing gezocht wordt.
De meeting van 7 april, als slot van de grote stemweek, is niet opgenomen door de radio. Een eeuwig verlies voor de mensheid. Ik weet niet of iemand het lef gehad zou hebben om de vergadering openbaar te maken. Dat zou de wereld wel even duidelijk hebben gemaakt op welk spiritueel niveau we hier bezig zijn…

_______________

* Kefir kende ik alleen als een soort yoghurt. Blijkt dat het de naam van de ‘cultuur’ is, de schimmel of wat het ook mag wezen, en dat je die niet alleen melk kan laten verzuren maar ook citroensap. In dat laatste geval krijg je dus een beetje alcoholisatie. En bubbels.