Lieve in Auroville

Jawel, ik ben teruggekomen naar Auroville.
Het heeft maar een haar gescheeld of ik was bij Jos gebleven, maar omdat alles toch in orde was gemaakt leek het ons beter dat ik deze kans aangreep. Als het allemaal in de soep zou draaien hier kan ik altijd nog terugkeren naar Zoetermeer. Bovendien was ik ook bang dat ik over een half jaar spijt zou krijgen en terug zou gaan verlangen naar een leven op spirituele basis. Dat ik iets zou moeten doen met die drang naar spiritualiteit is duidelijk, en dus zou ik in Nederland ook op zoek moeten naar een manier om daar een invulling aan te geven.

Ik heb twee hele fijne maanden in Brugge en Zoetermeer gehad. Avatar en Alice in Wonderland in 3D, met Joyce, Mariska en Saray weer een keer naar Elysium (een enorm saunacomplex vlak bij Zoetermeer), en een fijne avond met een heel stel mensen van de fitnessclub in een goed restaurant doorgebracht. Enorme luxe, bijna decadent, net als lekker eten bij de wokker in Brugge en Zoetermeer.
En Jos altijd vlakbij.

Met loden schoenen ben ik toch maar in de trein gestapt.
De reis is voorspoedig verlopen, ondanks mijn grote wens dat de ICE naar Düsseldorf een enorme vertraging zou hebben en ik het vliegtuig zou missen. Ik kon jammer genoeg geen exit-seats meer krijgen, maar op het langste stuk, naar Dubai, had ik de luxe vier stoelen voor mij alleen te hebben. Het stuk naar Chennai was dan weer het tegendeel, dat was een kleiner toestel met minder ruimte en meer passagiers.

Ik kwam eindelijk op een normaal uur aan (de meeste vluchten komen en gaan in het midden van de nacht), maar ik merkte dat dat eigenlijk geen voordeel is. Omdat ik nu midden op de dag in Auroville stond had ik eigenlijk bijna de hele nacht gemist. Ik had wel wat geslapen tijdens het vliegen, maar met het wachten in Dubai was het meer wat bij mekaar gesprokkelde slaap dan een gedegen nachtrust. En ik durfde niet direkt in bed kruipen, omdat ik bang was ’s avonds weer klaar wakker te zijn.
Die eerste halve dag was dan ook geen succes. Ik was heel verward, koortsig bijna, ook doordat de aanloop naar de zomerhitte hier net al begonnen was.

Maar sinds dag twee gaat het prima. Het is heerlijk om te zien hoeveel mensen me heel blij en hartelijk terug welkom heten, en het is heel fijn om meteen handenvol werk te hebben.

Ik werkte sinds de laatste weken van mijn verblijf hier al niet meer in de Solar Kitchen. Mijn functie nu is lid van het Garden Design Team. Zoals ik al wel eerder gemeld heb bestaat dat team voornamelijk uit de drie tuinarchitecten Marie, Marc en Maurizio (M3 dus). Op dit moment is het onze taak om de twaalf tuinen rondom de Matrimandir te ontwerpen en te realiseren. In het Unity Park zijn nog andere tuinen die ook nog een invulling moeten krijgen, maar voorlopig is er alleen actie in de eerste tuinen die als snoer om de Matrimandir liggen. En in de Unity Garden.

Sinds begin februari is over die werken in de Unity Garden grote heisa ontstaan. Dat deel van het Unity Park strekt zich uit tot aan de Banyan, en in samenspraak met Roger heeft Jaqueline, zijn weduwe, jaren geleden al een tekening gemaakt van een serpentine met banken, in een halve cirkel onder de buitenrand van de Banyan. Daaromheen zijn in het plan van Roger zes perken voorzien, met in het centrum telkens een uit vier delen bestaande cirkelvormige zitbank.
Auroville zou Auroville niet zijn als er, nu die werken in volle gang zijn, niet meteen een groep mensen moord en brand gaat schreeuwen dat de Banyan hierdoor doodgaat. Dat zou niet alleen door de halve cirkel met bankjes komen, maar ook doordat er een flinke laag aarde bijgelegd is onder de hele kruin (en dus rond de verschillende stammen) om het terrein op gelijke hoogte te brengen met de rest van het park, en ook door de twee stenen paadjes die onder de kruin lopen om de rand van de tuinen Life en Power aan te geven. Volgens mij zijn die ook al eeuwen op tekeningen te zien, maar ik ben dan ook nog geen eeuwen in Auroville. Daarbovenop is het blijkbaar nu pas doorgedrongen dat de Banyan een aantal jaren geleden gesnoeid is, volgens mij onder toezicht van Narad (zie dit artikel in Auroville Today, en dit over zijn werk hier algemeen). Voor een goed begrip moet er ook meegerekend worden dat er in de loop der jaren onnatuurlijk veel water is gegeven, en dat de luchtwortels die uiteindelijk de nieuwe stammen gevormd hebben naar beneden geholpen zijn en uitermate vertroeteld.
Er is enkele weken terug al een meeting over de Banyan gehouden, en 7 april zal er gestemd worden over het al of niet weghalen van de reeds uitgevoerde werken, zowel onder de Banyan als in de Unity Garden. Dit omdat er een petitie met die eis is ondertekend door minstens 65 mensen. De huidige regeling stelt dat dat voldoende is om  over de kwestie te stemmen. Natuurlijk is er geen stemplicht, en dus zullen vooral de anti-helden zich laten horen en vermoedelijk vlot de buit binnenhalen. En dan mag er weer een deel afgebroken worden.
Ik vond de bankjes zelf eerst ook wat onnozel, maar door de belachelijke manier waarop deze kwestie aangekaart is, ben ik intussen erg voorstander. Ze zijn in elk geval een heeeel stuk komfortabeler dan de bultige stenen dingen die er eerst stonden.

Eigenlijk zijn we hier maar zijdelings bij betrokken, al weten de meeste Aurovillianen dat niet, en zijn we natuurlijk mee de boeman.
Zoals ik al eerder* gemeld heb zijn Jos en ik vorig jaar bij de presentatie van de eerste drie tuinontwerpen geweest. De tuinen zijn door Mother Existence, Consciousness en Bliss (Bestaan, Bewustzijn en Gelukzaligheid) genoemd, oftewel Sat Chit Ananda, de drie oer-eigenschappen van het Al**. Die presentatie had veel succes en de modellen worden nu gerealiseerd.

Er komt bij dat werk veel meer kijken dat je op het eerste gezicht zou denken. Auroville is een plek waar allerlei volk aan komt waaien, maar waar je niet zomaar uit een grote bevolkingslaag kan gaan recruteren om een terdege geschoold team van experten samen te stellen.
Marie is de enige die hier heel het jaar is. Marc werkt zes maanden per jaar in Frankrijk, en Maurizio is geen Aurovilliaan en verblijft hier maar een paar maanden per jaar.
Voor de specifieke berekeningen en uitvoering van de leuke ideeën van M3 moeten ze een beroep doen op wie en wat er voorhanden is. In de loop der jaren zijn er heel veel interessante mensen neergestreken, en omdat de meesten een eigen atelier hebben is er hier de mogelijkheid om zowat alles op maat en naar wens te laten maken. Anderzijds is het een heel gedoe om alles te coördineren, want het nadeel van het ontbreken van een westers industriëel kader is dat de meeste zaken een beetje anarchistisch lopen en iedereen zijn eigen ding doet.
Het handwerk wordt door ingehuurde Tamils uitgevoerd. Maar omdat bijna niemand hier vlot Tamil spreekt, en handarbeiders vaak maar enkele woorden Engels, staat de deur naar misverstanden wijd open.
Marie heeft dus maar één optie, en dat is alles op de voet volgen. Tussen het maken van bouwtekeningen door moet ze de hele tijd in de gaten houden wat er precies in de tuinen gebeurt, en opvolgen of alle externe bestellingen wel goed gaan (India is af en toe een raar land***) en of de interne bestellingen tijdig klaar zijn. Samen met Tina, een Vlaamse die hier met man en kinderen in de jaren ‘70 naartoe verhuisde, wordt nagekeken of er een goeie plantenkeuze is gemaakt, en met de ochtendvrijwilligers wordt er geplant. Het is nu in elk geval te warm om na de middag nog te planten.
Bovenop dat werk komt het feit dat makettes één ding zijn, en er ter plekke vaak nog wordt beslist om het anders te doen. En dan zijn er nog een heleboel dingen die niet precies zijn uitgewerkt. In een makette kan vanalles, maar hoe zit de technische realisatie in mekaar?

De afgelopen weken is het grootste deel van de tuin beplant. Nu moet het granieten spiraalpad nog afgewerkt worden, de verborgen stenen paden gelegd, de zitbank gemaakt en geplaatst, het kristal- en keienveld gevuld, de gouden spiraallijn betegeld en voor belichting gezorgd, en dan kunnen na de hitte van april-mei-juni de twee laatste stukken beplant worden. De kans is groot dat de huidige beplanting dan al behoorlijk aangegroeid is, en we een zicht krijgen op mooie bloemen- en struikperken. Met de tropenzon en de drip-irrigation ((hopelijk) verborgen tuinslangen met bij elke plant een ‘lekkende kraan’) en de sprinklers groeit alles hier normaal heel erg snel. We hopen dus dat de eerste tuin over enkele maanden echt ‘ervaren’ kan worden.

En als uitsmijter kan ik melden dat ik dit weekend in de News&Notes ben aangekondigd als Newcomer. Over twee weken (de nieuwe Entry Group heeft een tijdje geleden de bezwaarperiode van drie naar twee weken teruggebracht) kan ik dan mijn officiële proefperiode beginnen. Tenzij ik hier iemand flink op de tenen zou hebben getrapt…

_______________

* Zie mijn post over Progress.

** Zie ook de pagina over de Evolutionaire Yoga.

*** In de Matrimandir Newsletter stond een jaar of zo terug het verhaal van de glazen ballustrades voor de ramps naar de Inner Chamber. Die waren besteld (en betaald) bij een bedrijf dat voor het aan levering toekwam failliet ging. Jaren van zeuren en proberen om het transport voor mekaar te krijgen leverde niets op, tot er vorig jaar plots een lading gebogen glazen platen werd bezorgd. Natuurlijk waren de vervangers van een ander bedrijf toen allang geplaatst.