Lieve in Auroville

Na de saaie les van vorige maand eens proberen of wat losse informatie over mijn reilen en zeilen hier wat vlotter wegleest. Dit keer dus “Lieve in Auroville: de Gazet”. Met voor ieder wat: politiek, economie, lokaal nieuws, society-nieuws met laag en hoog bezoek, een ongeval en zelfs een heuse moord.

Hoewel het met periodes een beetje rustig lijkt, heb ik het de afgelopen weken ruim druk gehad.
Kort na de terugkeer van Marie zijn we gaan kijken hoe we Consciousness, de tweede tuin in de rij, een beetje op de rails kunnen krijgen. Al vóór mijn terugkeer waren we daaraan begonnen, zeker met de terugkomst van Marc en Maurizio. Opmetingen waren gebeurd en de lijnen voor de vijver, het pad en het stroomkanaal, de drie architecturale onderdelen van dit ontwerp, waren met piketjes aangegeven. De vijver en het stroomkanaal waren ook al deels uitgegraven.
Maar door de wijziging van de breedte van het pad en heropmeting van de hoogtes moet alles net ietsje verschoven worden, waardoor het meeste werk opnieuw gedaan kan worden. We behouden alleen de vorm van de vijver, want die is erg mooi gelukt.
Omdat het één ding is om een mooie vijver te bedenken, maar een ander om hem daadwerkelijk te bouwen, heb ik er in SketchUp een 3D-model van gemaakt, wat me weer een heel aantal dagen zoet heeft gehouden.

Omdat SketchUp niet erg geschikt is voor oppervlakken met ingewikkelde welvingen, zoals alle tuinen hier, ben ik op dit moment Blender aan het leren. Dat is een OpenSource-programma (GRATIS software waar iedereen aan mee mag werken, zoals het hoort; zie ook de link onderaan de pagina, ik kan niet genoeg herhalen dat betalen voor software een perversie is die Bill Gates heeft uitgevonden) dat veel vlotter 3D-modellen maakt en veel mooier ‘rendert’ (de term voor het (eventueel met foto’s) ‘aankleden’ van een grijs of wit model). Uriel, één van de weinige Aurovilliaanse 3D-tovenaars heeft minder tijd voor ons dan gehoopt, waardoor ik met spoed aan dit programma moet.

Marie is dan half juni voor een maand naar Frankrijk gegaan, waardoor het even wat rustiger werd. Maar omdat niet alleen Marie weggelopen is (half Auroville vlucht in de zomermaanden en tijdens de grote vakantie (mei-juni) naar koeler oorden) heeft Tina al het tuinwerk zowat alleen, waardoor ik ’s ochtens ook weer snel mee aan het snoeien en wieden ben gegaan. We zitten al enkele maanden met een enorme plaag van witte luis (het is in de Indische kalender het “Year of the Mealybug”), die Tina hier in Matrimandir toch echt zonder chemicaliën wil overwinnen. Dat neemt natuurlijk meer tijd in beslag dan één keer RoundUp spuiten.

Twee weken geleden zijn onze twee stagiaires dan geland. Een zekere Pierre, die bij de Parijse stadsdienst voor openbare ruimtes een verantwoordelijkheid heeft inzake de parken, en hier in de maanden dat ik terug in Brugge en Zoetermeer was een tijdje heeft verbleven, heeft zijn assiste, een studente Ingenieur Tuinarchitectuur, samen met een medestudente warm gemaakt om hun stage hier in Auroville te lopen.
Omdat Marie er niet was moest ik ze dus welkom heten en wegwijs maken.
Ik vind het een hele vreemde ervaring, omdat het duidelijk is dat ze erg jong zijn, meteen in het hart van Auroville (de Matrimandir) terechtkomen, maar eigenlijk zo goed als niks van Auroville weten. En wat ik nog het lastigste vind is dat er duidelijk te voelen is dat ze niet persé voor Auroville gekomen zijn. Het is moeilijk uit te leggen, want ze zijn er natuurlijk niet tégen, maar hoe kun je beseffen wat Auroville is als je er nooit geweest bent? Ze hebben natuurlijk wat gesnuisterd op de website, maar daar is zoveel op te vinden dat je leest wat je graag hoort. Ik krijg hoe langer hoe meer een probleem met onze hoofdwebsite, omdat die toch een zeer onrealistisch en bijna propagandistisch beeld geeft van hoe het er hier aantoe gaat. Zonder dat er leugens op staan en ondanks dat er echt heel veel juiste informatie wordt gegeven, wordt er toch flink met idealen gesmeten die in de realiteit zo goed als niet tot uitdrukking komen, en een beeld geschapen alsof we het al helemaal in kannen en kruiken hebben.
Het zou natuurlijk veel fijner zijn als we de realiteit zouden aanpassen in plaats van de website, maar een toontje lager zingen lijkt me sowieso geen slecht begin. Deels om het aantal ontgoochelde bezoekers te verminderen, maar vooral ook omdat de oprechtheid en eerlijkheid die de basis van ons project vormen, beginnen bij een juist zelfbeeld.

Of ik de juiste persoon ben om het allemaal beter te doen is ook maar de vraag. Voorlopig ben ik al helemaal geen goeie gids voor Auroville. Toch niet voor jonge meiden. Niet omdat ik niks weet (ik heb redelijk wat achtergrondinformatie en geschiedenis paraat), meer omdat ik ten eerste niks weet over de hippe toestanden en party’s en het strand en zo, en ten tweede omdat ik helemaal geen zin heb om naar Pondy te gaan om fietsen te kopen of om rond te gaan rijden en dingen te laten zien. Ik heb het prima naar mijn zin met het saaie heen en weer gaan tussen Matrimandir en een slaapplek. Gelukkig hebben de juffrouwen intussen toch wel enig zicht op hoe Auroville geografisch in mekaar zit, en kunnen ze de meeste dingen zelf vinden of opzoeken. Gebrek aan mannelijke gidsen heb je hier als meisje niet makkelijk, dus zijn ze ook al enkele keren op sleeptouw genomen.

Waar ik het meeste moeite mee heb is het overbrengen van een bepaalde sensibiliteit. Nee, de Matrimandir is geen tempel die heilig is. Maar nee, het is ook niet gewoon het stadspark. Ja, we beschouwen dit in Auroville wel als een bijzondere plek, dus je kan niet zomaar doen alsof je gelijk waar in Auroville rondloopt. En ja, het is heel lastig om niet te vergeten dat de andere mensen er voor de stilte en concentratie komen, ook al maken onze Tamil werkkrachten een herrie van jewelste.
Het is heel moeilijk, zeker omdat ik zelf nog zo nieuw ben en lang niet altijd de juiste houding tref. En omdat velen hier toch een bepaalde vrijheid hebben. Of nemen. En er eigenlijk niemand over dezelfde kam geschoren wordt. Van de meeste vaste bezoekers zijn de aparte kantjes wel bekend, en die worden dan ook gedoogd, zonder dat het een algemene regel is dat dit of dat mag. Heel erg ingewikkeld, zeker als je helemaal groen bent en toch ineens overal toegang krijgt, en niet zoals de meeste mensen eerst maadenlang beetje bij beetje ontdekt hoe dingen hier lopen.

Sinds de grote uittocht begin mei ben ik ook gevraagd om te helpen in de Matrimandir zelf. Elke ochtend komen er drie groepen Guests op visite: vanaf twintig na negen arriveren de ‘habitués’ die gereserveerd hebben voor het uur concentratie, om half elf komt dan de introductiegroep, en vanaf elf uur mogen Aurovillianen hun gasten persoonlijk binnenbrengen voor een half uur Inner Chamber.
Om al dat verkeer in goede banen te leiden worden Aurovillianen en Newcomers gevraagd om als host of hostess te fungeren in de bol.
Op het eerste level zijn enkele mensen nodig om te kijken of iedereen de sokken vindt en aankrijgt, en bij de introductiegroep moeten daar meer mensen zijn, aangezien er dan heel veel mensen tegelijkertijd binnenkomen die niet weten waar de sokken zijn of waar de trap naar het tweede level is. Dat is de enige keer dat alle vier ’sokaantrekplekken’ tegelijk gebruikt worden. Het zijn de vier kwadranten van het eerste level, die een cirkelvormige gang opleveren die uiterst onoverzichtelijk is. Drie of vier hosts daar zijn dan geen luxe.
Op de trap naar het tweede level moet minstens één persoon aanwezig zijn, om aan te geven dat het ongepolijste marmer van de centrale cilinder niet lang ongepolijst blijft als iedereen er met zijn handen over wrijft, dat het makkelijker stappen is aan de buitenkant van de wenteltrap, waar de treden breder zijn en er een leuning is, en dat de Inner Chamber niet wegloopt en er dus niet gehaast moet worden op de trap.
Op het tweede level zelf moet ook minstens één persoon duidelijk maken welke van de twee opgangen in gebruik is. Boven in de Chamber zijn dan minstens drie personen vereist, één aan elke kant van de deur als portier, en één extra binnen om te waken en te helpen, omdat de ruimte in het halfduister ligt en de zuilen het zicht op veel punten benemen.
De eerste twee groepen bestaan meestal uit 70-90 personen, geen klein aantal om in stilte en respectvol in het gareel te houden. De derde groep is meestal een stuk kleiner, maar vanwege onbeschaamd misbruik van deze uitzonderingsregel is het de brutaalste groep, bijna altijd mensen die via via eens komen kijken hoe die bol er nu vanbinnen uitziet.

Enkele weken terug kregen we plots hoog bezoek: de Gouverneur van Puducherry kwam langs met zijn gevolg. De man komt wel vaker, en elke keer weer blijkt dat het de hoogste tijd is dat er een protocol geschreven wordt voor de ontvangst van VIPs. Die komen sinds de voltooiing twee jaar geleden regelmatig op bezoek, en hoewel er altijd wel mensen klaarstaan als ontvangstcommitee is er geen vaste procedure of regeling van wat er met wie gebeurt. (Naast de VIP is er altijd een entourage van familie of vrienden, enkele bodyguards, een politie-escorte en in hun zog vaak ook enkele journalisten.) De paar dozijn agenten krijgen het steeds vaker op hun heupen, en de kans is groot dat de situatie een keer uit de hand loopt.
Het probleem is dat ze gewend zijn als gezagdragers te worden behandeld, maar omdat ze hier alleen maar een escorte zijn voor iemand die veel “belangrijker” is, hebben ze het idee dat die Westerlingen van Auroville geen respect voor ze hebben. Bovendien is het hun niet toegestaan om mee de Matrimandir in te gaan, dus eindigt hun belangrijkheid bij de poort. En dan mogen ze een uur of zo zitten wachten. Terwijl alle ogen op de VIP gericht zijn en niemand hun een blik waardig gunt. Voer voor heel wat frustratie.
Maar in de Matrimandir zelf kan het ook nog in de soep draaien, zeker als je mij mee laat helpen.
De Gouverneur kwam jammer maar helaas onaangekondigd en op een erg ongemakkelijk tijdstip: net vóór de derde groep weer naar beneden komt. Deze groep beschouwt doorgaans hun geprivilegieerd bezoek aan Matrimandir als een toeristische uitstap, en ook dit keer namen ze enorm de tijd om het tweede level eens goed van alle kanten te bekijken. (Ik moet toegeven dat ik er zelf niet op uitgekeken raak, en blijf ontdekken hoe de zaak architekturaal en vormelijk in mekaar zit.) In plaats van in één trek even snel naar beneden te komen, werd er getreuzeld en gerommeld op de ‘ramp’. Terwijl de Gouverneur en zijn gevolg natuurlijk nét tevoren de sokken aangetrokken hadden, en dus beneden stonden te wachten tot de trap en de ramp vrijwaren.
Gaiananda, de vaste ‘hostess’ van level 2, deed mij, die op de trap stond, teken dat ze dus maar de tweede trap open ging maken. Natuurlijk begreep ik het verkeerd, en dacht ik dat de Gouverneur dus naar de andere trap moest. Pas toen ik merkte dat er niemand over ‘mijn’ trap naar beneden kwam, keek ik wat er boven gebeurde en zag dus dat Gaiananda de afdalers naar trap 2 had geleid. Dus maar snel weer naar beneden om te zeggen dat de Gouverneur cs toch terug mochten naar opgang 1. Stom stom stom, maar ja, al doende leert men.

Sinds enkele weken help ik op donderdagnamiddag ook bij de schoonmaak van de Inner Chamber. Die gebeurt elke dag tussen 2 en 4 ongeveer, en op donderdag worden de zitkussens van nieuwe slopen voorzien en de matjes ververst. Omdat alles dan aan de kant gaat wordt er meteen gestofzuigd. Nooit gedacht dat ik uit vrije wil de stofzuiger vast zou nemen, maar omdat dit toch een erg bijzondere ruimte is, en omdat een dik groot rond leeg wit tapijt ook niet meteen aan een woonkamer doet denken doe ik het met veel plezier, en wordt het een medatief gebeuren. Het is alleen een beetje goed opletten waar je al geweest bent. Enorm vuil is het tapijt niet, dus daar kan je je ook niet op oriënteren.

Over naar de ongevallen: begin juni was er een spoedoproep voor O-negatief bloed. Een jong koppeltje uit Oekraïne dat hier op huwelijksreis is, was met de brommer op weg naar Pondy bij het voorbijrijden van een bus onzacht in aanraking gekomen met een autoriksja. Resultaat: knie verbrijzeld en andere brokken, en de rest van de reis in het ziekenhuis. Het meisje verloor flink wat bloed, en door de sukkelende spoedzorg in het ziekenhuis van Jipmer schijnt ze daar nog meer bloed kwijtgeraakt te zijn dan op straat. O-negatief is hier blijkbaar niet courant, en PIMS (Pondicherry Institute for Medical Sciences), het moderne en nog redelijk nieuwe ziekenhuis waar ze uiteindelijk beland zijn, deed een oproep voor donors. Het is hier ook niet makkelijk om mensen te vinden die in de afgelopen maanden geen beten of infecties hebben gehad, dus afgezien van welwillende donoren is het ook zoeken naar geschikte donoren.
Ik heb jaren geleden een kaart met mijn bloedgroep gehad, maar die ben ik tesamen met een portemonnee allang kwijt. Ik wist niet zeker meer of ik O-negatief of -positief had, maar omdat de zaak zo urgent werd ben ik naar PIMS gebracht om te testen. Ik heb toch een goed geheugen, dus ik mocht meteen aan de tap. Of toch niet, want omdat mijn bloeddruk (zoals altijd) erg laag was, durfde de studente van dienst het niet meteen aan, uit angst dat ik bewusteloos zou raken.PIMS is een ziekenhuis dat één groot stagelabo is: het wordt bevolkt door studenten geneeskunde onder begeleiding van enkele professoren. Heel veel ervaring hebben de ‘dokters’ en ‘verpleegsters’ van dienst dus niet persé, en als je de pech hebt een zeldzame ziekte te hebben krijg je natuurlijk een hele school studenten rond je bed om, handboeken met onsmakelijke foto’s paraat, de theorie aan de realiteit te toetsen. En nog een tip voor de universiteiten in Europa: toevallig was in die week Aura 2010 gaande, een 4-daags studenten-wedstrijd-festival met verschillende disciplines: sporten, muziek, dans, en allerlei spelletjes en quizzen. Een behoorlijk swingend ziekenhuis dus.
Om de bloeddruk naar een aanvaardbaar peil te trekken werd me aangeraden dat ik maar koffie moest gaan drinken. Ik drink nooit koffie, maar nood breekt wet en ik heb er twee gehad, met een pakje koekjes erbij. ‘Koffie’ is een groot woord, het is een half bekertje warme melk met een schepje oplosspul en een flinke schep suiker. Maar hoe vaag ook, het deed wat moest, en mijn bloeddruk was een kwartier later wel wat gestegen, zodat de juffrouw het er maar op waagde. En ik heb nergens last van gehad.
We zijn daarna het meisje nog gaan bezoeken. Ze was behoorlijk moedig, met een hele ijzerwinkel aan haar been en het vooruitzicht dat ze vermoedelijk naar Duitsland zou moeten voor een knieschijfprothese.
Ik vind het ruim onvoorstelbaar dat met al die ongevallen die hier gebeuren, er nog steeds gewoon aan pas aangekomen gasten wordt verteld dat ze maar een motor moeten huren om hier rond te toeren. Een goeie raad aan alle aspirant-bezoekers van Auroville: laat je niet misleiden, de situatie op de wegen is levensgevaarlijk. Iedereen scheurt maar rond zonder enige bescherming (”Die handgreep? O, dat is om de helm aan te hangen. Ja hoor, we hebben een helm. Waar? Thuis in een kast ergens zeker, waarom?”) in een heksenketel die voor ons westerlingen niet zomaar te bevatten is. Het lijkt op een videospel, maar jammer genoeg zijn de motorongevallen aan de orde van de dag, zelfs onder de meer ervaren rijders. Er zijn bussen en taxi’s genoeg om op een veiligere manier naar Pondy te gaan.

Het zal ondertussen niemand verbazen dat ik nog niet volop aan de yogalessen of andere sportieve aktiviteiten begonnen ben. Ik probeer mijn dagelijkse ochtendstretch aan te houden, en te zorgen dat ik mijn hoofd helder houd in tijden van emotionele gebeurtenissen. Ik heb al maanden rommel met een huizenprobleem dat ik wegens familiale omstandigheden jammer genoeg niet in geuren en kleuren kan vertellen, en dat me meerdere paniekerige nachten bezorgt. Ik ben intussen uit Arka weg, maar dat had eigenlijk al maanden geleden moeten gebeuren. Uitleg volgt later.
Voorlopig is mijn woonsituatie onstabiel, wat in Auroville niet echt bijzonder is, zeker niet onder Newcomers. Het enige punt hier is dat ik in de herfst geleerd heb waar mijn grens ligt, en die is jammer genoeg snel bereikt. Als het alleen aan mij had gelegen was alles hier allang in kannen en kruiken intussen, en zelfs Auroville is akkoord om mij mijn eigen stekje te geven. Hopelijk kan ik binnenkort toch het heuglijke nieuws melden.
En dan is er nog de onverwachte nieuwe liefde in het leven van Jos. Ik heb veel achtergelaten en nog veel meer in de plaats gekregen, maar jammer genoeg ben ik niet meteen van alle ‘normale’ gevoelens verlost, en ik heb verscheidene weken nodig gehad om te aanvaarden dat dit een logisch gevolg van mijn levensweg is. In mijn betere momenten zie ik dat dit absoluut een positieve ontwikkeling is, maar in mijn mindere periodes ben ik net zo klein en mistroostig als ieder ander. Voorlopig toch nog, want daar wordt dus aan gewerkt.

De ontmoeting met een slang zou een voorteken van verandering zijn, en ergens in april ben ik oog in oog komen te staan met een boze cobra. Mooi rechtop met een opengevouwen mantel, een schitterend zicht. Juist omdat ik zo graag wat beter wilde kijken werd ik aangevallen, en moesten mijn reflexen mij even voor een slangebeet behoeden.
Het was in Arka, op de trap (buiten) naar de kamers boven. Er is daar een lamp aan de muur, waar ik net voorbij was toen ik bovenaan de trap gesis en geritsel hoorde. Omdat mijn schaduw juist dat bovendeel verduisterde, bewoog ik heen en weer, iets wat de cobra blijkbaar niet op prijs stelde. Toen ik bij de uitval tien treden naar beneden sprong gleed het beest tussen de spijlen van de ballustrade de tuin in.
Een tijdje later vond ik ook een schorpioen naast mijn bed. In Rêve hadden we ook al wel enkele schorpioenen in huis gehad, maar die leken oud en blind. Deze was van de magere soort en behoorlijk snel. Ik heb geprobeerd het beest op te vegen en buiten te zetten, want zonder dat ik er speciaal bang voor ben heb ik geen zin om ’s nachts ongewild een schorpioen in het nauw te drijven en een steek te krijgen. Of ik het beestje echt buiten heb gezet weet ik niet, ik heb het niet zien vallen of wegrennen. Enkele dagen later zag ik wel weer een schorpioen buiten aan de deur, maar ik denk dat dat een andere was.

Wat de Banyan-soap betreft is er niet echt veel openlijk geweld op het moment, maar dat betekent niet dat alles vergeten en vergeven is. In de week van de Unity-presentatie (”Welke presentatie??” denkt u? Klik hier voor een uitgebreid verslag!!) is een tegenpetitie (vóór de werken onder de Banyan en in Unity Garden, want onderdeel van het werk van Roger) aangeboden aan het WC en de AVC, grotendeels om aan te tonen dat de 250 stemmen tégen de hele toestand makkelijk weerlegd kunnen worden met minstens evenveel stemmen vóór. De petitie had 351 handtekeningen in twee weken of zo. Het WC en de AVC hebben er een gezamenlijke verklaring over in de News&Notes en het intranet gezet, waarbij ze de petitie afdoen als misbruik van het systeem, aangezien er namen dubbel voorkomen en ook mensen die geen Aurovilliaan zijn zouden getekend hebben. Bovendien merken ze op dat 83% van de ondertekenaars Indisch blijkt te zijn. Ze vragen zich openlijk af of hier niet gewoon druk is uitgeoefend op een bepaalde groep in Auroville.
Dat nogal brutale standpunt is bij veel Tamils en ook Meenakshi in het verkeerde keelgat geschoten. Meenakshi is een niet-lokale Tamilvrouw die al een behoorlijke tijd Aurovilliaan is (en trouwens getrouwd met een Hollander, Toine) en door haar status als schrijfster en voorvechtster van de Tamil-cultuur een soort spreekbuis voor de Tamilgemeenschap van Auroville is. Ze heeft een brief geschreven die vrij circuleert, maar niet in de N&N of op het intranet gepost is. Daarin neemt ze het op voor de Tamils die zich volgens haar in de petitie uitspreken over iets dat hen nauw aan het hart gaat. Ze geeft aan dat ze zich erg beledigd voelen, omdat de meeste Tamils geen vlot Engels spreken en zich dus niet in meetings mengen, en zich ook niet makkelijk op het internet begeven. Nu ze eindelijk een manier hebben om zich te uiten over een belangrijk onderwerp, worden ze als ‘verdacht’ van de tafel geveegd. Meenakshi vraagt zich af of de Tamils zich maar moeten schikken in de rol van derderangsburgers, in felle bewoordingen die dan weer bij het WC en de AVC protest deden opwaaien. De splijting van Auroville in twee kampen is dus nog in volle gang.Ikzelf krijg sterk de indruk dat het WC en de AVC zich in hun verklaringen neutraler zouden kunnen opstellen. Ze pogen een verzoening tot stand te brengen, maar het voelt alsof ze duidelijk een een voorkeur hebben. De Residents’ Assembly Service, een groepje van drie mensen die zich bezighouden met het organiseren van vergaderingen en meetings, heeft zichzelf zeer openlijk incompetent getoond door in de Memorabele Meeting van 7 april schaamteloos één kant te kiezen, om nog maar te zwijgen van het zichzelf pleidooitijd toebedelen en zich vrij van repliek te verklaren…
Zover is het gelukkig nog lang niet wat het WC en de AVC betreft, maar heel erg zelfkritisch klinken hun verklaringen niet. Ze vermelden in de laatste dat ze ook een petitie van 83% Fransen zouden afkeuren. Dat snijdt natuurlijk geen hout, omdat 1) de Fransen na de Indiërs de grootste deelgroep zijn, en dit redelijk makkelijk vroeg of laat realiteit zou kunnen worden (ik wil graag weten hoeveel van de 250 stemmers er Frans waren…), 2) het feit dat één bepaalde nationaliteitsgroep een bepaald onderwerp reden voor ongerustheid vindt, geen reden is om de ongerustheid niet ernstig te nemen, en 3) er nergens in de regeltjes staat dat je petitie door verschillende nationaliteiten in bepaalde percentages ondertekend moet zijn om ontvankelijk te worden verklaard.Ik merk dus op dat het WC en de AVC zich in een moeras van krom redeneren bevinden, maar dat natuurlijk niet onderkennen (een algemeen verschijnsel in meetings), en dat aan de andere kant bijna alle Indiërs die zich in de Banyan-affaire hebben uitgesproken respect hebben voor Roger en zijn werk, simpelweg omdat hij door Mother is aangesteld, en ‘mooi’ of ‘lelijk’, ‘leuk’ of ’stom’ dus niet terzake doen, en er niks te beoordelen valt.
Het is het standpunt dat ik vanwege het vertrouwen in het Goddelijke altijd ook als evident gevoeld heb. Misschien helpt het wel dat ik in dit ontwerp veel schoonheid en inspiratie ervaar.

Intussen is de zaak wat verstrengeld geraakt met de verkiezing van het nieuwe team van L’Avenir d’Auroville, de groep die zich bezig houdt met de planning en realisatie van de stad. Zoals al eerder gezegd: voor velen een reden tot grote schrik, omdat de Greenbelt voor het overgrote deel nog in handen van privé-eigenaren is, en het stadsgebied op dit moment volgeplant staat. Bij gebrek aan de echt Greenbelt zijn veel van de natuurliefhebbers die in de loop der jaren in Auroville zijn neergestreken bang dat wanneer de stad gebouwd wordt, er niks groen meer overblijft. Blijkbaar zijn er meer mensen die in de Greenbelt willen wonen dan mensen die in de stad willen wonen, en dus is de stad een enorme reden tot angst en ongerustheid.
De leden van L’Avenir worden maar voor twee jaar aangesteld, ook weer iets waar je niet over mag zeuren, hoewel iedereen natuurlijk meteen snapt dat je niet zomaar in een maandje tijd als geolied team kan fungeren of precies weet hoe en wat. Vooraleer de zaak draait zijn we toe aan een nieuw team. Dat er om de twee jaar gewisseld moet worden is natuurlijk een uitvloeisel van voormalig machtsmisbruik, en bijgevolg van het enorme wantrouwen dat doorheen heel bestuurlijk Auroville waait.
Ook over de aanstelling van het nieuwe team zijn petities en meetings gehouden. Ik voelde me er niet genoeg bij betrokken om het te volgen, en dus kan ik er jammer genoeg geen goed verslag van doen. Maar er is heel wat over te doen geweest en ook hier waren de beschuldigingen en beledigingen niet van de lucht.

Ergens anderhalve maand geleden is dan ook nog een moord gepleegd in Kuilapalayam, wat voor nog wat meer opschudding en herrie zorgde. Hoe het precies in mekaar zit weet ik niet, maar het ruikt naar lang geleden: familiebendes en afpersingen en maffiapraktijken, en dus ook moord. Hoewel we geen heilige hoeven te betreuren is er grote beroering geweest binnen de Tamilbevolking van Auroville, omdat die natuurlijk familie zijn van de ene of de andere kant, en we hebben vorige week de mooie geste gekregen dat een hoge Commisaris voor een meeting is langsgekomen, om uitleg te verschaffen en ons te verzekeren van het feit dat de zaak (en de veiligheid van Auroville) ernstig wordt genomen.
Omdat Kuilapalayam het dorp is waarrond de eerste Auroville-gemeenschappen zijn gebouwd (in de tijd dat het voorziene stadsgebied werd vrijgehouden voor de echte stad), zijn er nogal wat Auroville-units die last hebben ondervonden van de hele affaire. De bakkerij bijvoorbeeld, toch niet echt een randaktiviteit, die zowat uitsluitend door Tamils gerund wordt, is twee weken gesloten geweest. Gelukkig hebben we Ganesh Bakery nog, die heel ergens anders zit.
Wat mij betreft wordt het hoog tijd dat Auroville zich hergroepeert in het centrum, en de belangrijke en verplaatsbare aktiviteiten hier komt uitoefenen. Laat vooral ook de pizzeria van Daniel zich geroepen voelen!
Ikzelf kom dus nergens meer en pendel alleen heen en weer tussen slaapplek en de Matrimandir. Nergens last van gehad, ook al niet omdat ik toen nog in Arka zat en daar ontbeet, en zij dus het broodprobleem moesten oplossen.

En dan nog het weerbericht: de Auroville-zomer 2010.
Eind mei, begin juni is het, iets later dan normaal heel erg heet geworden, omdat de wind dan draait en van over land komt. Dat zorgt voor hete droge wind. Het droge aspekt is zeer welkom, het hete iets minder. Maar deze zomer is het  niet lang heet maar vooral erg nat geweest. Weer maar een record, ik heb horen zeggen dat het de natste maand juni sinds het begin van de metingen zou geweest zijn.
Daarmee zijn de officiële temperaturen dan ook niet heel spectaculair dit jaar. Ik heb nog nergens gezien dat we de 40 graden zijn gepasseerd. Wel vind ik altijd een “real feel”-temperatuur, en die is al over de 50 gegaan geloof ik. Ik weet niet precies hoe die dingen berekend worden, en eigenlijk zou ik de temperatuur van ons eigen weerstationnetje wel eens willen zien.Eind april al was het heel erg warm, en zoals bij ons geeft dat ’s avonds onweer. Maar toen was het nog behoorlijk anders dan nu. Ik heb nooit zoiets meegemaakt: een onweer van minstens een half uur, zonder één drup regen, maar met onophoudelijke bliksems. Ik ben het even gaan tellen maar kwam geen enkele keer tot vijf seconden zonder bliksem.
Vanaf begin mei is het dan steeds regelmatiger gaan regenen, en nu valt er altijd wel iets als het onweert. En het onweert nog wekelijks, wat dus veel water oplevert.
Die regen zorgt altijd ook voor afkoeling, en dus is deze zomer tot nu toe niet ‘normaal’ heet geweest. Het is altijd wel weer even schrikken na een regenbui als de zon weer komt, want dan jaagt de sterk toegenomen luchtvochtigheid de gevoelstemperatuur flink omhoog.
Ik heb het beetje hitte best overleefd, en nu ook heb ik niet echt last. Er is ook veel wind, wat ondanks alles altijd voor wat verkoeling zorgt, ook al voelt het soms meer als een haardroger in je gezicht.
Met een zomer als deze kan ik in elk geval beter tegen de zomer dan tegen de moesson, want als het hier nu enkele dagen grijs is voel ik me minder vrolijk dan anders. Bovendien zorgt de regen voor transportproblemen door de modderwegen. Hopelijk zit ik volgende moesson in mijn droomproject, dat vlakbij de Matrimandir is.

Als uitsmijter staat er in de gazet ook een stripje. Ik heb een aantal maanden geleden Station V3 van Tom Truszkowski ontdekt, en na maanden bijlezen in het archief (de meeste afleveringen zijn alleen te begrijpen als je de personages en geschiedenis kent), kan ik dagelijks van een nieuwe aflevering genieten. Ik heb intussen ook het bonusarchief ontdekt (dat beter meteen tijdens het archief gelezen kan worden) en Tom heeft ook nog  twee spin-offs getekend waar ik ook nog jaren archief voor de boeg heb, dus ik kan nog lang lachen.
Misschien is het niet ieders humor, maar hier komen enkele van mijn favorieten. De laatste is jammer genoeg niet heel erg te snappen voor wie Kubricks 2001, A Space Odissey niet kent.  Maar gelukkig is er een website die de film even in hele verkorte versie overdoet, dus in enkele minuten kan men hier een klassieker consumeren en meepraten.

*********

*********

*********

Zo. En nu maar vlug naar jullie warme nestjes!