Vandaag ben ik voor het eerst in 9,5 jaar terug in Quiet, het Auroville healing center aan zee, geweest. Het was er al mooi in mijn herinnering, maar het is er alleen maar mooier op geworden, met een nieuwe receptie en een heerlijke rustplek/cafetaria. Misschien was het ook omdat er op het moment weinig toeristen zijn, maar het was er echt heel rustig.

Begin juni waren Marie en ik allebei wat aan het stressen, en Marie stelde voor dat we een watsu (WAter-shiaTSU) -massage zouden laten doen. Die worden sinds kort gegeven in het zwembad van Quiet, dat speciaal op temperatuur gehouden wordt, uitgerust is met luidsprekers (voor de ontspanningsmuziek) en afgedekt met een schaduwdoek.
Natuurlijk was Quiet dicht gedurende mei en juni, en dat plan viel in het water. Maar ze had de stagiaires gezegd dat ze zich absoluut de watsu-verwennerij niet mochten ontzeggen, en dus werd ik gepusht om te reserveren. Aangezien er drie mensen tegelijk ‘behandeld’ kunnen worden, en ik nu als Newcomer lekker gratis van alle leuke therapieën in Auroville gebruik mag maken, ben ik meegegaan.

Om voor de watsu-gever wat duidelijkheid en zekerheid te scheppen is er eerst een introductiegesprekje, en de eerste vraag is hoe je relatie met water is.
Ik hou, mijn zonneteken trouw, enorm van water. Een groot deel van de heerlijkheid van een dagje in een groot saunacomplex is al het gepoedel met water en de verschillende baden met verschillende temperaturen.
Hoewel de zee hier dus niet echt ver weg is, en vanwege het klimaat nooit koud maar altijd heerlijk zacht warm, heb ik tot nu toe nog geen drang gevoel om te gaan zwemmen. Vooral het feit dat ik er met een elektrische fiets niet makkelijk kom houdt me ervan af. Maar zeker ook de notie dat de hele strandtoestand de laatste jaren behoorlijk uit de hand aan het lopen is en de verhalen allesbehalve aantrekkelijk zijn. (Het zal wel volstaan om te vermelden dat er behoorlijk wat mannelijke interesse uit Pondy en zelfs Chennai is voor de Auroville-stranden waar meisjes niet in sari zwemmen, of dat de stranden door de erosie sinds de bouw van de haven van Pondy bijna weggevaagd zijn, en dus veel minder leefbare oppervlakte opleveren waardoor de vissers hun boten, netten én vis vlak naast of op de bewuste stranden leggen, en ook niet nalaten hun bevoeg aldaar te doen.)

Een groot deel van de charme van Quiet is de golfslag op de achtergrond. Quiet ligt vlak aan het strand (of wat daarvan over is), maar dat is door een hoge haag aan het zicht onttrokken. Als ik niet in het bad van Quiet was gedoken zou ik zeker in de zee zijn gaan zwemmen. Pas na de watsu en een ruime (én warme, ook al is het zomer) douche ben ik er een kijkje gaan nemen. De zee was lekker wild maar ondanks het feit dat er bijna niemand was (het is ook beter niet op het midden van een zonnige dag op het strand te verschijnen natuurlijk) zag het er toch niet heel erg aantrekkelijk uit.

Terug naar de watsu.
Een andere vraag was of ik bang was om kopje onder te gaan (’nee’), en of ik tegen een neusknijper kan (’ja’). Ik ben voor alles te vinden, dus doe mij maar de volledige behandeling.
Watsu is echt heerlijk. Je krijgt ‘floaters’ om je kuiten om te zorgen dat je genoeg drijft, en de eerste helft (van een dik uur) houdt de therapeut(e) je hoofd de hele tijd boven water op zijn/haar arm. De bedoeling is natuurlijk dat je helemaal ontspant en alle bewegingen laat gebeuren. Heel zachtjes word je in allerlei bochten gewrongen en in het water gewenteld.
In het tweede deel wordt er dan een neusknijper opgedaan en gaat het wentelen en draaien, buitelen en visje spelen verder, met uiteindelijk hele speelse bewegingen waarbij je enkel aan je enkels door het water getrokken en gedraaid wordt. Het is een heerlijke, vrolijke ervaring, waarbij het alleen jammer is dat er wel over ademhaling nagedacht moet worden.

Maar voor mij persoonlijk was het niet echt ‘nieuw’ of een ontdekking van een ontspanning of overgave. Ik ken dezelfde gevoelens door de sauna-ervaringen, maar ook door bijvoorbeeld de fysieke overgave die ik van rollercoasters en ander pretparkspul ken. Het is het afgeven van lichamelijke controle, een ontspanning van alle spieren.
Dat gepaard met de heerlijke ervaring van het water geeft een groot geluksgevoel. Ik ervoer op sommige momenten weer de diepe zijnsvreugde die ik heb mogen ervaren sinds de tweede dag van mijn terugkomst.

Die vreugde is eigenlijk niet onder woorden te brengen. Het is een heel bijzondere ervaring, die mij hier heel vaak overvalt, in elk geval in de periodes waarin ik de zenuwen, onrust, zorgen of angst buiten de deur kan houden.
De laatste tijd ben ik heel emotioneel overvoerd, er gebeuren een hele hoop dingen die mij heel direkt met mezelf confronteren en veel onzekerheid bezorgen. In vergelijking met het leven dat ik de afgelopen jaren geleid heb zit ik in een tornado van gebeurtenissen en gevoelens. Dat is tegelijkertijd enorm moeilijk en verwarrend, maar ook heel bemoedigend omdat het me keer op keer heel precieze kansen en mogelijkheden geeft die nodig zijn om te kunnen veranderen.
En tussen al die vermoeiende uitdagingen door krijg ik plotse seconden van een onzegbare vreugde. Het zijn flitsen, of soms langere momenten waarbij het me opvalt dat eigenlijk alle momenten uit mijn leven waarin ik op één of andere manier gelukkig was, samenkomen en hun plaats vinden.
Het is een vreugde die redeloos is, die gewoon IS. Allesomvattend, stralend en die al mijn gewone beslommeringen, alle dagdagelijkse dingen, alle praktische zaken, alle emoties en ideeën in het niet laat vallen. Alles wordt onbelangrijk, alleen het feit dat alles en iedereen deze diepe gelukzaligheid zou moeten beleven, dat het hele leven hieruit hoort te bestaan, blijft over.
Ik zou niets liever willen dan iedereen hierin te kunnen laten delen. Dat lijkt op dit moment een belachelijk streven, omdat het iets is dat me volledig overstijgt en aan elke ‘wil’ of wens van mij ontsnapt. Het is zo eindeloos veel groter dan dat kleine stukje mens dat ik ben, dat ‘ik’ er helemaal niks over te zeggen zou kunnen hebben. Het enige wat ik kan doen is het gevoel zo veel mogelijk ervaren en in mezelf ankeren.
Het gekke is ook dat ik er niet direkt enorm ’spiritueel’ of ‘verlicht’ door ga handelen. Ik heb zelfs het idee dat er weinig tot niks invloed is op mijn alledaagse gedragingen, al kan ik dat niet echt neutraal beoordelen. In elk geval neemt het niet meteen heel simpel al mijn kleine gevoelens weg. Ik ben nog heel vaak angstig en nerveus, ontevreden of boos, geïrriteerd en ongeduldig, onzeker en klein.

Het enige wat dit geluk wél heel duidelijk veranderd heeft is mijn onzekerheid over de juistheid van mijn komst naar Auroville: wat er ook allemaal aan ellende of problemen langswaait, de grote paniek van in de herfst blijft afwezig omdat ik nergens heen hoef te vluchten. Er is voor mij op dit moment geen betere plek, en hierheen komen is het beste wat ik kon doen: deze ervaring brengt me dichter bij mijzelf dan ooit, en ik doe eindelijk het werk dat ik zo noodzakelijk voelde, maar waar ik maar steeds tegenaan bleef hikken.
Ik zou mijn leven kunnen beschrijven als een speurtocht, waarbij ik me eerst nauwelijks bewust ben dat ik ergens naar op zoek ben. Ik volg min of meer onwetend een geurspoor, zonder het echt te beseffen. Maar beetje bij beetje begin ik de lijn te zien, en te merken dat iets me naar zich toe probeert te halen, me lokt met steeds duidelijkere signalen. Ik krijg meer en meer aanwijzingen, dingen beginnen helder te worden, en uiteindelijk besef ik dat het mijn diepste wezen is – de ziel die de keuze voor dit aardse leven heeft gemaakt, de goddelijke vonk die we allemaal in ons hebben – dat probeert door alle materiële muren heen kontakt met me te maken, me zoveel mogelijk herinneringen terug wil geven, en de reden en het doel van dit avontuur wil laten inzien.
En op de momenten van zijnsvreugde kunnen we mekaar bijna aanraken, vallen puzzelstukjes samen, krijg ik een flits van het grote geheel en voel ik de belofte van het grote, grote, diepe en Onzegbare Geluk dat we allemaal zullen beleven – een geluk zo groot dat het alle leed en pijn rechtvaardigt en zelfs noodzakelijk maakt, en tegelijk oplost.

Maar elke beschrijving ervan is nikszeggend.

Hoewel het met periodes een beetje rustig lijkt, heb ik het de afgelopen weken ruim druk gehad.
Kort na de terugkeer van Marie zijn we gaan kijken hoe we Consciousness, de tweede tuin in de rij, een beetje op de rails kunnen krijgen. Al vóór mijn terugkeer waren we daaraan begonnen, zeker met de terugkomst van Marc en Maurizio. Opmetingen waren gebeurd en de lijnen voor de vijver, het pad en het stroomkanaal, de drie architecturale onderdelen van dit ontwerp, waren met piketjes aangegeven. De vijver en het stroomkanaal waren ook al deels uitgegraven.
Maar door de wijziging van de breedte van het pad en heropmeting van de hoogtes moet alles net ietsje verschoven worden, waardoor het meeste werk opnieuw gedaan kan worden. We behouden alleen de vorm van de vijver, want die is erg mooi gelukt.
Omdat het één ding is om een mooie vijver te bedenken, maar een ander om hem daadwerkelijk te bouwen, heb ik er in SketchUp een 3D-model van gemaakt, wat me weer een heel aantal dagen zoet heeft gehouden.

Omdat SketchUp niet erg geschikt is voor oppervlakken met ingewikkelde welvingen, zoals alle tuinen hier, ben ik op dit moment Blender aan het leren. Dat is een OpenSource-programma (GRATIS software waar iedereen aan mee mag werken, zoals het hoort; zie ook de link onderaan de pagina, ik kan niet genoeg herhalen dat betalen voor software een perversie is die Bill Gates heeft uitgevonden) dat veel vlotter 3D-modellen maakt en veel mooier ‘rendert’ (de term voor het (eventueel met foto’s) ‘aankleden’ van een grijs of wit model). Uriel, één van de weinige Aurovilliaanse 3D-tovenaars heeft minder tijd voor ons dan gehoopt, waardoor ik met spoed aan dit programma moet.

Marie is dan half juni voor een maand naar Frankrijk gegaan, waardoor het even wat rustiger werd. Maar omdat niet alleen Marie weggelopen is (half Auroville vlucht in de zomermaanden en tijdens de grote vakantie (mei-juni) naar koeler oorden) heeft Tina al het tuinwerk zowat alleen, waardoor ik ’s ochtens ook weer snel mee aan het snoeien en wieden ben gegaan. We zitten al enkele maanden met een enorme plaag van witte luis (het is in de Indische kalender het “Year of the Mealybug”), die Tina hier in Matrimandir toch echt zonder chemicaliën wil overwinnen. Dat neemt natuurlijk meer tijd in beslag dan één keer RoundUp spuiten.

Twee weken geleden zijn onze twee stagiaires dan geland. Een zekere Pierre, die bij de Parijse stadsdienst voor openbare ruimtes een verantwoordelijkheid heeft inzake de parken, en hier in de maanden dat ik terug in Brugge en Zoetermeer was een tijdje heeft verbleven, heeft zijn assiste, een studente Ingenieur Tuinarchitectuur, samen met een medestudente warm gemaakt om hun stage hier in Auroville te lopen.
Omdat Marie er niet was moest ik ze dus welkom heten en wegwijs maken.
Ik vind het een hele vreemde ervaring, omdat het duidelijk is dat ze erg jong zijn, meteen in het hart van Auroville (de Matrimandir) terechtkomen, maar eigenlijk zo goed als niks van Auroville weten. En wat ik nog het lastigste vind is dat er duidelijk te voelen is dat ze niet persé voor Auroville gekomen zijn. Het is moeilijk uit te leggen, want ze zijn er natuurlijk niet tégen, maar hoe kun je beseffen wat Auroville is als je er nooit geweest bent? Ze hebben natuurlijk wat gesnuisterd op de website, maar daar is zoveel op te vinden dat je leest wat je graag hoort. Ik krijg hoe langer hoe meer een probleem met onze hoofdwebsite, omdat die toch een zeer onrealistisch en bijna propagandistisch beeld geeft van hoe het er hier aantoe gaat. Zonder dat er leugens op staan en ondanks dat er echt heel veel juiste informatie wordt gegeven, wordt er toch flink met idealen gesmeten die in de realiteit zo goed als niet tot uitdrukking komen, en een beeld geschapen alsof we het al helemaal in kannen en kruiken hebben.
Het zou natuurlijk veel fijner zijn als we de realiteit zouden aanpassen in plaats van de website, maar een toontje lager zingen lijkt me sowieso geen slecht begin. Deels om het aantal ontgoochelde bezoekers te verminderen, maar vooral ook omdat de oprechtheid en eerlijkheid die de basis van ons project vormen, beginnen bij een juist zelfbeeld.

Of ik de juiste persoon ben om het allemaal beter te doen is ook maar de vraag. Voorlopig ben ik al helemaal geen goeie gids voor Auroville. Toch niet voor jonge meiden. Niet omdat ik niks weet (ik heb redelijk wat achtergrondinformatie en geschiedenis paraat), meer omdat ik ten eerste niks weet over de hippe toestanden en party’s en het strand en zo, en ten tweede omdat ik helemaal geen zin heb om naar Pondy te gaan om fietsen te kopen of om rond te gaan rijden en dingen te laten zien. Ik heb het prima naar mijn zin met het saaie heen en weer gaan tussen Matrimandir en een slaapplek. Gelukkig hebben de juffrouwen intussen toch wel enig zicht op hoe Auroville geografisch in mekaar zit, en kunnen ze de meeste dingen zelf vinden of opzoeken. Gebrek aan mannelijke gidsen heb je hier als meisje niet makkelijk, dus zijn ze ook al enkele keren op sleeptouw genomen.

Waar ik het meeste moeite mee heb is het overbrengen van een bepaalde sensibiliteit. Nee, de Matrimandir is geen tempel die heilig is. Maar nee, het is ook niet gewoon het stadspark. Ja, we beschouwen dit in Auroville wel als een bijzondere plek, dus je kan niet zomaar doen alsof je gelijk waar in Auroville rondloopt. En ja, het is heel lastig om niet te vergeten dat de andere mensen er voor de stilte en concentratie komen, ook al maken onze Tamil werkkrachten een herrie van jewelste.
Het is heel moeilijk, zeker omdat ik zelf nog zo nieuw ben en lang niet altijd de juiste houding tref. En omdat velen hier toch een bepaalde vrijheid hebben. Of nemen. En er eigenlijk niemand over dezelfde kam geschoren wordt. Van de meeste vaste bezoekers zijn de aparte kantjes wel bekend, en die worden dan ook gedoogd, zonder dat het een algemene regel is dat dit of dat mag. Heel erg ingewikkeld, zeker als je helemaal groen bent en toch ineens overal toegang krijgt, en niet zoals de meeste mensen eerst maadenlang beetje bij beetje ontdekt hoe dingen hier lopen.

Sinds de grote uittocht begin mei ben ik ook gevraagd om te helpen in de Matrimandir zelf. Elke ochtend komen er drie groepen Guests op visite: vanaf twintig na negen arriveren de ‘habitués’ die gereserveerd hebben voor het uur concentratie, om half elf komt dan de introductiegroep, en vanaf elf uur mogen Aurovillianen hun gasten persoonlijk binnenbrengen voor een half uur Inner Chamber.
Om al dat verkeer in goede banen te leiden worden Aurovillianen en Newcomers gevraagd om als host of hostess te fungeren in de bol.
Op het eerste level zijn enkele mensen nodig om te kijken of iedereen de sokken vindt en aankrijgt, en bij de introductiegroep moeten daar meer mensen zijn, aangezien er dan heel veel mensen tegelijkertijd binnenkomen die niet weten waar de sokken zijn of waar de trap naar het tweede level is. Dat is de enige keer dat alle vier ’sokaantrekplekken’ tegelijk gebruikt worden. Het zijn de vier kwadranten van het eerste level, die een cirkelvormige gang opleveren die uiterst onoverzichtelijk is. Drie of vier hosts daar zijn dan geen luxe.
Op de trap naar het tweede level moet minstens één persoon aanwezig zijn, om aan te geven dat het ongepolijste marmer van de centrale cilinder niet lang ongepolijst blijft als iedereen er met zijn handen over wrijft, dat het makkelijker stappen is aan de buitenkant van de wenteltrap, waar de treden breder zijn en er een leuning is, en dat de Inner Chamber niet wegloopt en er dus niet gehaast moet worden op de trap.
Op het tweede level zelf moet ook minstens één persoon duidelijk maken welke van de twee opgangen in gebruik is. Boven in de Chamber zijn dan minstens drie personen vereist, één aan elke kant van de deur als portier, en één extra binnen om te waken en te helpen, omdat de ruimte in het halfduister ligt en de zuilen het zicht op veel punten benemen.
De eerste twee groepen bestaan meestal uit 70-90 personen, geen klein aantal om in stilte en respectvol in het gareel te houden. De derde groep is meestal een stuk kleiner, maar vanwege onbeschaamd misbruik van deze uitzonderingsregel is het de brutaalste groep, bijna altijd mensen die via via eens komen kijken hoe die bol er nu vanbinnen uitziet.

Enkele weken terug kregen we plots hoog bezoek: de Gouverneur van Puducherry kwam langs met zijn gevolg. De man komt wel vaker, en elke keer weer blijkt dat het de hoogste tijd is dat er een protocol geschreven wordt voor de ontvangst van VIPs. Die komen sinds de voltooiing twee jaar geleden regelmatig op bezoek, en hoewel er altijd wel mensen klaarstaan als ontvangstcommitee is er geen vaste procedure of regeling van wat er met wie gebeurt. (Naast de VIP is er altijd een entourage van familie of vrienden, enkele bodyguards, een politie-escorte en in hun zog vaak ook enkele journalisten.) De paar dozijn agenten krijgen het steeds vaker op hun heupen, en de kans is groot dat de situatie een keer uit de hand loopt.
Het probleem is dat ze gewend zijn als gezagdragers te worden behandeld, maar omdat ze hier alleen maar een escorte zijn voor iemand die veel “belangrijker” is, hebben ze het idee dat die Westerlingen van Auroville geen respect voor ze hebben. Bovendien is het hun niet toegestaan om mee de Matrimandir in te gaan, dus eindigt hun belangrijkheid bij de poort. En dan mogen ze een uur of zo zitten wachten. Terwijl alle ogen op de VIP gericht zijn en niemand hun een blik waardig gunt. Voer voor heel wat frustratie.
Maar in de Matrimandir zelf kan het ook nog in de soep draaien, zeker als je mij mee laat helpen.
De Gouverneur kwam jammer maar helaas onaangekondigd en op een erg ongemakkelijk tijdstip: net vóór de derde groep weer naar beneden komt. Deze groep beschouwt doorgaans hun geprivilegieerd bezoek aan Matrimandir als een toeristische uitstap, en ook dit keer namen ze enorm de tijd om het tweede level eens goed van alle kanten te bekijken. (Ik moet toegeven dat ik er zelf niet op uitgekeken raak, en blijf ontdekken hoe de zaak architekturaal en vormelijk in mekaar zit.) In plaats van in één trek even snel naar beneden te komen, werd er getreuzeld en gerommeld op de ‘ramp’. Terwijl de Gouverneur en zijn gevolg natuurlijk nét tevoren de sokken aangetrokken hadden, en dus beneden stonden te wachten tot de trap en de ramp vrijwaren.
Gaiananda, de vaste ‘hostess’ van level 2, deed mij, die op de trap stond, teken dat ze dus maar de tweede trap open ging maken. Natuurlijk begreep ik het verkeerd, en dacht ik dat de Gouverneur dus naar de andere trap moest. Pas toen ik merkte dat er niemand over ‘mijn’ trap naar beneden kwam, keek ik wat er boven gebeurde en zag dus dat Gaiananda de afdalers naar trap 2 had geleid. Dus maar snel weer naar beneden om te zeggen dat de Gouverneur cs toch terug mochten naar opgang 1. Stom stom stom, maar ja, al doende leert men.

Sinds enkele weken help ik op donderdagnamiddag ook bij de schoonmaak van de Inner Chamber. Die gebeurt elke dag tussen 2 en 4 ongeveer, en op donderdag worden de zitkussens van nieuwe slopen voorzien en de matjes ververst. Omdat alles dan aan de kant gaat wordt er meteen gestofzuigd. Nooit gedacht dat ik uit vrije wil de stofzuiger vast zou nemen, maar omdat dit toch een erg bijzondere ruimte is, en omdat een dik groot rond leeg wit tapijt ook niet meteen aan een woonkamer doet denken doe ik het met veel plezier, en wordt het een medatief gebeuren. Het is alleen een beetje goed opletten waar je al geweest bent. Enorm vuil is het tapijt niet, dus daar kan je je ook niet op oriënteren.

Over naar de ongevallen: begin juni was er een spoedoproep voor O-negatief bloed. Een jong koppeltje uit Oekraïne dat hier op huwelijksreis is, was met de brommer op weg naar Pondy bij het voorbijrijden van een bus onzacht in aanraking gekomen met een autoriksja. Resultaat: knie verbrijzeld en andere brokken, en de rest van de reis in het ziekenhuis. Het meisje verloor flink wat bloed, en door de sukkelende spoedzorg in het ziekenhuis van Jipmer schijnt ze daar nog meer bloed kwijtgeraakt te zijn dan op straat. O-negatief is hier blijkbaar niet courant, en PIMS (Pondicherry Institute for Medical Sciences), het moderne en nog redelijk nieuwe ziekenhuis waar ze uiteindelijk beland zijn, deed een oproep voor donors. Het is hier ook niet makkelijk om mensen te vinden die in de afgelopen maanden geen beten of infecties hebben gehad, dus afgezien van welwillende donoren is het ook zoeken naar geschikte donoren.
Ik heb jaren geleden een kaart met mijn bloedgroep gehad, maar die ben ik tesamen met een portemonnee allang kwijt. Ik wist niet zeker meer of ik O-negatief of -positief had, maar omdat de zaak zo urgent werd ben ik naar PIMS gebracht om te testen. Ik heb toch een goed geheugen, dus ik mocht meteen aan de tap. Of toch niet, want omdat mijn bloeddruk (zoals altijd) erg laag was, durfde de studente van dienst het niet meteen aan, uit angst dat ik bewusteloos zou raken.PIMS is een ziekenhuis dat één groot stagelabo is: het wordt bevolkt door studenten geneeskunde onder begeleiding van enkele professoren. Heel veel ervaring hebben de ‘dokters’ en ‘verpleegsters’ van dienst dus niet persé, en als je de pech hebt een zeldzame ziekte te hebben krijg je natuurlijk een hele school studenten rond je bed om, handboeken met onsmakelijke foto’s paraat, de theorie aan de realiteit te toetsen. En nog een tip voor de universiteiten in Europa: toevallig was in die week Aura 2010 gaande, een 4-daags studenten-wedstrijd-festival met verschillende disciplines: sporten, muziek, dans, en allerlei spelletjes en quizzen. Een behoorlijk swingend ziekenhuis dus.
Om de bloeddruk naar een aanvaardbaar peil te trekken werd me aangeraden dat ik maar koffie moest gaan drinken. Ik drink nooit koffie, maar nood breekt wet en ik heb er twee gehad, met een pakje koekjes erbij. ‘Koffie’ is een groot woord, het is een half bekertje warme melk met een schepje oplosspul en een flinke schep suiker. Maar hoe vaag ook, het deed wat moest, en mijn bloeddruk was een kwartier later wel wat gestegen, zodat de juffrouw het er maar op waagde. En ik heb nergens last van gehad.
We zijn daarna het meisje nog gaan bezoeken. Ze was behoorlijk moedig, met een hele ijzerwinkel aan haar been en het vooruitzicht dat ze vermoedelijk naar Duitsland zou moeten voor een knieschijfprothese.
Ik vind het ruim onvoorstelbaar dat met al die ongevallen die hier gebeuren, er nog steeds gewoon aan pas aangekomen gasten wordt verteld dat ze maar een motor moeten huren om hier rond te toeren. Een goeie raad aan alle aspirant-bezoekers van Auroville: laat je niet misleiden, de situatie op de wegen is levensgevaarlijk. Iedereen scheurt maar rond zonder enige bescherming (”Die handgreep? O, dat is om de helm aan te hangen. Ja hoor, we hebben een helm. Waar? Thuis in een kast ergens zeker, waarom?”) in een heksenketel die voor ons westerlingen niet zomaar te bevatten is. Het lijkt op een videospel, maar jammer genoeg zijn de motorongevallen aan de orde van de dag, zelfs onder de meer ervaren rijders. Er zijn bussen en taxi’s genoeg om op een veiligere manier naar Pondy te gaan.

Het zal ondertussen niemand verbazen dat ik nog niet volop aan de yogalessen of andere sportieve aktiviteiten begonnen ben. Ik probeer mijn dagelijkse ochtendstretch aan te houden, en te zorgen dat ik mijn hoofd helder houd in tijden van emotionele gebeurtenissen. Ik heb al maanden rommel met een huizenprobleem dat ik wegens familiale omstandigheden jammer genoeg niet in geuren en kleuren kan vertellen, en dat me meerdere paniekerige nachten bezorgt. Ik ben intussen uit Arka weg, maar dat had eigenlijk al maanden geleden moeten gebeuren. Uitleg volgt later.
Voorlopig is mijn woonsituatie onstabiel, wat in Auroville niet echt bijzonder is, zeker niet onder Newcomers. Het enige punt hier is dat ik in de herfst geleerd heb waar mijn grens ligt, en die is jammer genoeg snel bereikt. Als het alleen aan mij had gelegen was alles hier allang in kannen en kruiken intussen, en zelfs Auroville is akkoord om mij mijn eigen stekje te geven. Hopelijk kan ik binnenkort toch het heuglijke nieuws melden.
En dan is er nog de onverwachte nieuwe liefde in het leven van Jos. Ik heb veel achtergelaten en nog veel meer in de plaats gekregen, maar jammer genoeg ben ik niet meteen van alle ‘normale’ gevoelens verlost, en ik heb verscheidene weken nodig gehad om te aanvaarden dat dit een logisch gevolg van mijn levensweg is. In mijn betere momenten zie ik dat dit absoluut een positieve ontwikkeling is, maar in mijn mindere periodes ben ik net zo klein en mistroostig als ieder ander. Voorlopig toch nog, want daar wordt dus aan gewerkt.

De ontmoeting met een slang zou een voorteken van verandering zijn, en ergens in april ben ik oog in oog komen te staan met een boze cobra. Mooi rechtop met een opengevouwen mantel, een schitterend zicht. Juist omdat ik zo graag wat beter wilde kijken werd ik aangevallen, en moesten mijn reflexen mij even voor een slangebeet behoeden.
Het was in Arka, op de trap (buiten) naar de kamers boven. Er is daar een lamp aan de muur, waar ik net voorbij was toen ik bovenaan de trap gesis en geritsel hoorde. Omdat mijn schaduw juist dat bovendeel verduisterde, bewoog ik heen en weer, iets wat de cobra blijkbaar niet op prijs stelde. Toen ik bij de uitval tien treden naar beneden sprong gleed het beest tussen de spijlen van de ballustrade de tuin in.
Een tijdje later vond ik ook een schorpioen naast mijn bed. In Rêve hadden we ook al wel enkele schorpioenen in huis gehad, maar die leken oud en blind. Deze was van de magere soort en behoorlijk snel. Ik heb geprobeerd het beest op te vegen en buiten te zetten, want zonder dat ik er speciaal bang voor ben heb ik geen zin om ’s nachts ongewild een schorpioen in het nauw te drijven en een steek te krijgen. Of ik het beestje echt buiten heb gezet weet ik niet, ik heb het niet zien vallen of wegrennen. Enkele dagen later zag ik wel weer een schorpioen buiten aan de deur, maar ik denk dat dat een andere was.

Wat de Banyan-soap betreft is er niet echt veel openlijk geweld op het moment, maar dat betekent niet dat alles vergeten en vergeven is. In de week van de Unity-presentatie (”Welke presentatie??” denkt u? Klik hier voor een uitgebreid verslag!!) is een tegenpetitie (vóór de werken onder de Banyan en in Unity Garden, want onderdeel van het werk van Roger) aangeboden aan het WC en de AVC, grotendeels om aan te tonen dat de 250 stemmen tégen de hele toestand makkelijk weerlegd kunnen worden met minstens evenveel stemmen vóór. De petitie had 351 handtekeningen in twee weken of zo. Het WC en de AVC hebben er een gezamenlijke verklaring over in de News&Notes en het intranet gezet, waarbij ze de petitie afdoen als misbruik van het systeem, aangezien er namen dubbel voorkomen en ook mensen die geen Aurovilliaan zijn zouden getekend hebben. Bovendien merken ze op dat 83% van de ondertekenaars Indisch blijkt te zijn. Ze vragen zich openlijk af of hier niet gewoon druk is uitgeoefend op een bepaalde groep in Auroville.
Dat nogal brutale standpunt is bij veel Tamils en ook Meenakshi in het verkeerde keelgat geschoten. Meenakshi is een niet-lokale Tamilvrouw die al een behoorlijke tijd Aurovilliaan is (en trouwens getrouwd met een Hollander, Toine) en door haar status als schrijfster en voorvechtster van de Tamil-cultuur een soort spreekbuis voor de Tamilgemeenschap van Auroville is. Ze heeft een brief geschreven die vrij circuleert, maar niet in de N&N of op het intranet gepost is. Daarin neemt ze het op voor de Tamils die zich volgens haar in de petitie uitspreken over iets dat hen nauw aan het hart gaat. Ze geeft aan dat ze zich erg beledigd voelen, omdat de meeste Tamils geen vlot Engels spreken en zich dus niet in meetings mengen, en zich ook niet makkelijk op het internet begeven. Nu ze eindelijk een manier hebben om zich te uiten over een belangrijk onderwerp, worden ze als ‘verdacht’ van de tafel geveegd. Meenakshi vraagt zich af of de Tamils zich maar moeten schikken in de rol van derderangsburgers, in felle bewoordingen die dan weer bij het WC en de AVC protest deden opwaaien. De splijting van Auroville in twee kampen is dus nog in volle gang.Ikzelf krijg sterk de indruk dat het WC en de AVC zich in hun verklaringen neutraler zouden kunnen opstellen. Ze pogen een verzoening tot stand te brengen, maar het voelt alsof ze duidelijk een een voorkeur hebben. De Residents’ Assembly Service, een groepje van drie mensen die zich bezighouden met het organiseren van vergaderingen en meetings, heeft zichzelf zeer openlijk incompetent getoond door in de Memorabele Meeting van 7 april schaamteloos één kant te kiezen, om nog maar te zwijgen van het zichzelf pleidooitijd toebedelen en zich vrij van repliek te verklaren…
Zover is het gelukkig nog lang niet wat het WC en de AVC betreft, maar heel erg zelfkritisch klinken hun verklaringen niet. Ze vermelden in de laatste dat ze ook een petitie van 83% Fransen zouden afkeuren. Dat snijdt natuurlijk geen hout, omdat 1) de Fransen na de Indiërs de grootste deelgroep zijn, en dit redelijk makkelijk vroeg of laat realiteit zou kunnen worden (ik wil graag weten hoeveel van de 250 stemmers er Frans waren…), 2) het feit dat één bepaalde nationaliteitsgroep een bepaald onderwerp reden voor ongerustheid vindt, geen reden is om de ongerustheid niet ernstig te nemen, en 3) er nergens in de regeltjes staat dat je petitie door verschillende nationaliteiten in bepaalde percentages ondertekend moet zijn om ontvankelijk te worden verklaard.Ik merk dus op dat het WC en de AVC zich in een moeras van krom redeneren bevinden, maar dat natuurlijk niet onderkennen (een algemeen verschijnsel in meetings), en dat aan de andere kant bijna alle Indiërs die zich in de Banyan-affaire hebben uitgesproken respect hebben voor Roger en zijn werk, simpelweg omdat hij door Mother is aangesteld, en ‘mooi’ of ‘lelijk’, ‘leuk’ of ’stom’ dus niet terzake doen, en er niks te beoordelen valt.
Het is het standpunt dat ik vanwege het vertrouwen in het Goddelijke altijd ook als evident gevoeld heb. Misschien helpt het wel dat ik in dit ontwerp veel schoonheid en inspiratie ervaar.

Intussen is de zaak wat verstrengeld geraakt met de verkiezing van het nieuwe team van L’Avenir d’Auroville, de groep die zich bezig houdt met de planning en realisatie van de stad. Zoals al eerder gezegd: voor velen een reden tot grote schrik, omdat de Greenbelt voor het overgrote deel nog in handen van privé-eigenaren is, en het stadsgebied op dit moment volgeplant staat. Bij gebrek aan de echt Greenbelt zijn veel van de natuurliefhebbers die in de loop der jaren in Auroville zijn neergestreken bang dat wanneer de stad gebouwd wordt, er niks groen meer overblijft. Blijkbaar zijn er meer mensen die in de Greenbelt willen wonen dan mensen die in de stad willen wonen, en dus is de stad een enorme reden tot angst en ongerustheid.
De leden van L’Avenir worden maar voor twee jaar aangesteld, ook weer iets waar je niet over mag zeuren, hoewel iedereen natuurlijk meteen snapt dat je niet zomaar in een maandje tijd als geolied team kan fungeren of precies weet hoe en wat. Vooraleer de zaak draait zijn we toe aan een nieuw team. Dat er om de twee jaar gewisseld moet worden is natuurlijk een uitvloeisel van voormalig machtsmisbruik, en bijgevolg van het enorme wantrouwen dat doorheen heel bestuurlijk Auroville waait.
Ook over de aanstelling van het nieuwe team zijn petities en meetings gehouden. Ik voelde me er niet genoeg bij betrokken om het te volgen, en dus kan ik er jammer genoeg geen goed verslag van doen. Maar er is heel wat over te doen geweest en ook hier waren de beschuldigingen en beledigingen niet van de lucht.

Ergens anderhalve maand geleden is dan ook nog een moord gepleegd in Kuilapalayam, wat voor nog wat meer opschudding en herrie zorgde. Hoe het precies in mekaar zit weet ik niet, maar het ruikt naar lang geleden: familiebendes en afpersingen en maffiapraktijken, en dus ook moord. Hoewel we geen heilige hoeven te betreuren is er grote beroering geweest binnen de Tamilbevolking van Auroville, omdat die natuurlijk familie zijn van de ene of de andere kant, en we hebben vorige week de mooie geste gekregen dat een hoge Commisaris voor een meeting is langsgekomen, om uitleg te verschaffen en ons te verzekeren van het feit dat de zaak (en de veiligheid van Auroville) ernstig wordt genomen.
Omdat Kuilapalayam het dorp is waarrond de eerste Auroville-gemeenschappen zijn gebouwd (in de tijd dat het voorziene stadsgebied werd vrijgehouden voor de echte stad), zijn er nogal wat Auroville-units die last hebben ondervonden van de hele affaire. De bakkerij bijvoorbeeld, toch niet echt een randaktiviteit, die zowat uitsluitend door Tamils gerund wordt, is twee weken gesloten geweest. Gelukkig hebben we Ganesh Bakery nog, die heel ergens anders zit.
Wat mij betreft wordt het hoog tijd dat Auroville zich hergroepeert in het centrum, en de belangrijke en verplaatsbare aktiviteiten hier komt uitoefenen. Laat vooral ook de pizzeria van Daniel zich geroepen voelen!
Ikzelf kom dus nergens meer en pendel alleen heen en weer tussen slaapplek en de Matrimandir. Nergens last van gehad, ook al niet omdat ik toen nog in Arka zat en daar ontbeet, en zij dus het broodprobleem moesten oplossen.

En dan nog het weerbericht: de Auroville-zomer 2010.
Eind mei, begin juni is het, iets later dan normaal heel erg heet geworden, omdat de wind dan draait en van over land komt. Dat zorgt voor hete droge wind. Het droge aspekt is zeer welkom, het hete iets minder. Maar deze zomer is het  niet lang heet maar vooral erg nat geweest. Weer maar een record, ik heb horen zeggen dat het de natste maand juni sinds het begin van de metingen zou geweest zijn.
Daarmee zijn de officiële temperaturen dan ook niet heel spectaculair dit jaar. Ik heb nog nergens gezien dat we de 40 graden zijn gepasseerd. Wel vind ik altijd een “real feel”-temperatuur, en die is al over de 50 gegaan geloof ik. Ik weet niet precies hoe die dingen berekend worden, en eigenlijk zou ik de temperatuur van ons eigen weerstationnetje wel eens willen zien.Eind april al was het heel erg warm, en zoals bij ons geeft dat ’s avonds onweer. Maar toen was het nog behoorlijk anders dan nu. Ik heb nooit zoiets meegemaakt: een onweer van minstens een half uur, zonder één drup regen, maar met onophoudelijke bliksems. Ik ben het even gaan tellen maar kwam geen enkele keer tot vijf seconden zonder bliksem.
Vanaf begin mei is het dan steeds regelmatiger gaan regenen, en nu valt er altijd wel iets als het onweert. En het onweert nog wekelijks, wat dus veel water oplevert.
Die regen zorgt altijd ook voor afkoeling, en dus is deze zomer tot nu toe niet ‘normaal’ heet geweest. Het is altijd wel weer even schrikken na een regenbui als de zon weer komt, want dan jaagt de sterk toegenomen luchtvochtigheid de gevoelstemperatuur flink omhoog.
Ik heb het beetje hitte best overleefd, en nu ook heb ik niet echt last. Er is ook veel wind, wat ondanks alles altijd voor wat verkoeling zorgt, ook al voelt het soms meer als een haardroger in je gezicht.
Met een zomer als deze kan ik in elk geval beter tegen de zomer dan tegen de moesson, want als het hier nu enkele dagen grijs is voel ik me minder vrolijk dan anders. Bovendien zorgt de regen voor transportproblemen door de modderwegen. Hopelijk zit ik volgende moesson in mijn droomproject, dat vlakbij de Matrimandir is.

Als uitsmijter staat er in de gazet ook een stripje. Ik heb een aantal maanden geleden Station V3 van Tom Truszkowski ontdekt, en na maanden bijlezen in het archief (de meeste afleveringen zijn alleen te begrijpen als je de personages en geschiedenis kent), kan ik dagelijks van een nieuwe aflevering genieten. Ik heb intussen ook het bonusarchief ontdekt (dat beter meteen tijdens het archief gelezen kan worden) en Tom heeft ook nog  twee spin-offs getekend waar ik ook nog jaren archief voor de boeg heb, dus ik kan nog lang lachen.
Misschien is het niet ieders humor, maar hier komen enkele van mijn favorieten. De laatste is jammer genoeg niet heel erg te snappen voor wie Kubricks 2001, A Space Odissey niet kent.  Maar gelukkig is er een website die de film even in hele verkorte versie overdoet, dus in enkele minuten kan men hier een klassieker consumeren en meepraten.

*********

*********

*********

Zo. En nu maar vlug naar jullie warme nestjes!

]]> http://turkoase.eu/lieve_NL/?feed=rss2&p=1964 0 http://turkoase.eu/lieve_NL/?p=1705 http://turkoase.eu/lieve_NL/?p=1705#comments Sat, 22 May 2010 06:55:27 +0000 Lieve http://turkoase.eu/lieve_NL/?p=1705 Het gedoe rond de Banyan heeft ons dan toch eindelijk tot actie gedwongen.
Zaterdag 15 mei hebben we verplicht een presentatie moeten geven over Unity Garden, de perken rond de Banyan.

Ergens in januari of februari, toen ik in Zoetermeer en Brugge was, is er heisa ontstaan over de werken onder de Banyan. Die omhelsden drie veranderingen: ten eerste is het niveau van de grond onder de hele kruin gelijk gemaakt en dus overwegend opgehoogd, ten tweede zijn de buitenranden van de Garden of Life en de Garden of Power met een smal stenen pad afgeboord, en ten derde is er onder de noord-westelijk helft van de buitenrand van de kruin een serpentine van bankjes gezet. (Zoals te zien op het plan dat ik twee posts geleden bijvoegde.)
Bepaalde stemmen riepen dat de Banyan hierdoor dood zou gaan, en gemakshalve begon de boom ook met de bladerval, waardoor hij er inderdaad erg triest uit ging zien.
In de hele heisa kwam ook naar boven dat de boom enkele jaren geleden wat bijgesnoeid is. Blasfemie op doodzonde dus, en het ophef op het Intranet (een privédeel van de Auroville website alleen toegankelijk voor Aurovillianen en Newcomers) mondde uit in een petitie (natuurlijk, want er zijn de hele tijd petities over vanalles en nog wat) die door voldoende mensen ondertekend werd zodat er gestemd mocht worden. De twee stellingen die aan de gemeenschap voorgelegd werden waren: 1. De toegevoegde aarde, de betegelde paden en de banken, inclusief alle funderingen moeten van de zone rond de Banyan verwijderd worden om zo de voormalige situatie onder en rond de Banyan te herstellen. en 2. Stop al het werk in de Unity Garden tot het Residents’ Assembly proces van presentatie en goedkeuring van een ontwerp voor deze tuin gedaan is.
De uitslag was zoals ik al meldde totaal voorspelbaar: van de 267 ingevulde formulieren voor vraag 1 waren er 7 ongeldig, 18 onthoudingen, 13 tegenstemmen en 229 voorstemmen. Voor vraag 2 waren er maar 250 stemmen, verdeeld als 6 ongeldig, 20 onthoudingen, 26 tegen en 198 voor. Conclusie: maar liefst 88% van de Aurovillianen wil dat de toestand onder de Banyan teruggedraaid wordt, en 81% wil dat er over Unity Garden eerst gediscussiëerd wordt voor er verder gewerkt wordt!

De bestuurlijke toestand in Auroville is van dien aard dat het weinig zin heeft om aan te geven dat 230 stemmen op een volwassen bevolking van 1500 niet echt op 88% neerkomt. Het blijkt een behoorlijke opkomst te zijn, is me verzekerd door mensen die hier al lang zijn en naar een oplossing voor de patstelling zoeken.
Ook het simplistische feit dat er een stemming gehouden wordt zonder stemplicht omdat 64 mensen een petitie hebben ondertekend wordt op dit moment niet als bezwarend ervaren. Dit zijn blijkbaar de regels, dus daar doen we het mee. Bovendien zijn 64 handtekeningen genoeg, en waren het er in dit geval bijna het dubbele aantal.

En toch is er intussen nog niks gebeurd onder de Banyan. Het management hier in de Matrimandir wil de zaak wel ernstig nemen, maar er is ook ergens opgeschreven dat petities en stemmingen een laatste redmiddel horen te zijn, en geen makkelijk middel om je zin over iets door te drijven.
Bovendien is het nogal vreemd dat er eerst, tot op de meeting van 7 april, de einddatum van de stemming, moord en brand geschreeuwd wordt over het welzijn van de Banyan, en dat daarna ineens iedereen het erover eens is dat er niks mis is met de Banyan, maar vooral de bankjes in het verkeerde keelgat zijn geschoten. En als we het dan toch over de bankjes hebben: de hele Unity Garden vinden we maar niks.
Het management is dus van mening dat er wel paal en perk gesteld mag worden aan de inspraak van de goegemeente, want als het zo doorgaat kunnen we straks geen steen meer verleggen zonder algehele stemming. Eensgezindheid over een ontwerp komt er voorlopig toch niet, dus zal er altijd wel een groep zijn die ‘tegen’ is, wat je ook doet.
Komt er nog bij dat dit ontwerp al sinds jaren wordt aangelegd, en het is dus nogal cru dat er nu, tegen het einde van de werken, plots wordt geroepen dat het allemaal anders moet.
Het Working Committee (WC) en de Auroville Council (AVC) hebben enkele briefwisselingen gehad met de Matrimandir, en daaruit volgde de opdracht om een presentatie te houden over wat er nu precies gebeurt en gepland is in de Unity Garden, waar de Banyan eigenlijk deel van uitmaakt.

We hadden eigenlijk maar één week de tijd om de presentatie voor te bereiden, en tot overmaat van ramp zou Marie na drie dagen voor een dikke week weggaan. Omdat Marie toch echt bij de presentatie moest zijn hebben we de datum vijf dagen kunnen verlaten, wat neer kwam op een kleine twee weken voorbereidingstijd.
Praktisch gezien is er hier niemand tenzij Marie die een mooie pps* in mekaar kan draaien. Ik kan het intussen ook min of meer, maar zij is veel beter thuis in de programmatuur en heeft er meer ervaring mee. Bovendien is zij ook het tekenwonder hier. Eigenlijk vraag ik me af wat er precies getoond zou worden als Marie hier niet zou zijn. Gelukkig hoeven we daar niet al te diep over na te denken, ze was hier en heeft in twee dagen enkele wonderen verricht.

Toen Marie woensdagavond naar het vliegveld vertrok had ze min of meer twee dagen aan de presentatie gewerkt. Dat betekende maandagnamiddag nakijken met John en Pierre wat we precies gingen presenteren, maandagavond, dinsdagnamiddag en woensdag tekenen en foto’s bewerken (tussen het rondlopen in de tuin door) waardoor ze woensdagavond een opzet van de PPS en een nieuwe overzichtstekening kon afleveren.
Daarmee mocht ik gedurende tien dagen verder werken, want er is hier dus verder niemand met voldoende computerervaring.
Het gekke is dat blijkbaar iedereen verwacht dat we hier de kast, of nog beter, de computermap ‘archief’ maar open te trekken hebben om alle mogelijke documentatiemateriaal op een blaadje aangereikt te krijgen. Was het maar zo makkelijk. Ik vrees dat dat pas in een verre toekomst mogelijk zal zijn.
Als je nagaat met welke middelen en medewerkers hier gewerkt wordt, is het eigenlijk een groot mirakel dat de Matrimandir ooit gebouwd is. Zoals ik in een vorige post al aangaf werken we hier met de mensen die zich aandienen, en dat is heel wat anders dan wanneer je een vacature uitschrijft en een competente werkkracht kiest uit het peloton dat zich kandidaat stelt.
Bonvendien zijn we enorm onderbemand en zijn de middelen beperkt, wat betekent dat er natuurlijk helemaal niemand tijd heeft om een goed en gestructureerd archief aan te leggen, en we ons de luxe niet kunnen permitteren om iemand speciaal daarvoor aan te stellen. We hebben nog heel wat andere katten te geselen eer we daar zijn.

Het documentatiemateriaal dat we nodig hebben om zo’n presentatie te kunnen houden moest dus van overal en nergens vandaan gehaald worden. Iemand weet dit, iemand anders dat, hier zou wel eens iets nuttigs tussen kunnen zitten en je moet aan die eens vragen of er toen niet iets is bijgehouden. Gelukkig hebben we John, die hier al zowat van het begin rondloopt en de Matrimandir Newsletters schrijft sinds 1986 (tot dan toe was dat de Nederlander Ruud Lohman geweest), en Lakshminarayan, die hier sinds jaar en dag zijn foto-obsessie bot mag vieren. Jammer genoeg heeft hij zijn gigantische verzameling niet op onderwerp geordend, en ook nog maar heel weinig gedigitaliseerd.
Ik heb dus door duizenden papieren of digitale foto’s gezocht naar beelden die de ontwikkelingen in de geschiedenis van de Banyan en Unity Garden konden weergeven. Uiteindelijk ben ik ook maar naar de Auroville Archives geweest met de belofte dat ik daar een goede kleurenfoto in bovenaanzicht van het Rosewood Model kon vinden, maar jammer maar helaas. Na een tijdje zoeken toch een tekening gevonden, en ook een mooie zwart-wit foto van een profielzicht.
De Archives zijn ook al niet wat je graag zou willen, ook onderbemand en onbemiddeld, en dus kreeg ik uiteindelijk gewoon de kast ‘Matrimandir’ voorgeschoteld waarin ik maar moest kijken of er iets tussen zat dat me interesseerde.

Maandag al werden we (dat werden Pierre en ik) verzocht om aan enkele leden van de AVC de voorlopige presentatie te laten zien. We werden enorm op de rooster gelegd, vooral omdat Pierre het woord ‘hiërarchie’ gebruikte, wat behoorlijk in het verkeerde keelgat schoot.
Ik begon intussen na te denken over wat ik zou moeten zeggen. Ik had me opgegeven om het deel ‘history’ te presenteren. Tegelijk met het zoeken naar de juiste foto’s en afbeeldingen was ik ook begonnen om me in te lezen in de geschiedenis van de Matrimandir, en dus ook de tuinen.
Wegens de té complexe situatie hebben we besloten de uitleg uiterst sumier te houden, verscheidene relevante maar ingewikkelde feiten niet te vernoemen en zo ook het eerste plan van Roger voor het Centrum van Auroville niet te tonen.
Omdat ik het wel boeiend vind, en ook omdat het naar mijn gevoel toch een bepaalde strekking een iétsje wind uit de zeilen neemt, geef ik die foto en de uitleg hier maar even wél.

Toen Roger in de jaren voor de inauguratie van Auroville makettes begon te maken, was de beschrijving die Mother van de ‘Matrimandir’, het centrum van de stad, had gegeven geëvolueerd naar de Matrimandir in het centrum met daaromheen een klein parkje, daaromheen een meer en daaromheen twaalf tuinen. Het kleine parkje werd de Garden of Unity genoemd, en de twaalf tuinen kregen de twaalf namen die ze nu hebben. Er was ook nog een dertiende (of veertiende, als Unity de dertiende is) tuin, de Garden of Love, en ik kan geen info vinden over wanneer die van de lijst gehaald is.
Al deze dingen bestonden alleen nog maar in naam, Mother had de Matrimandir beschreven als een Japanse tempel, maar er was geen enkele definitieve vorm. Bovendien verhuisde de lokatie waar Auroville zou komen ook nog enkele keren. Rogers Galaxy-plan was al wel goedgekeurd, en Mother vroeg om op zoek te gaan naar een bepaald opvallend iets hier ter plaatse dat als geografisch centrum dienst kon doen. Er werd haar gemeld dat er niks anders was tenzij een banyan, en toen ze dat hoorde maakte ze daar meteen het middelpunt van dat Roger nodig had om zijn Galaxy rond te bouwen.
Maar naast de algemene vorm van de Galaxy hadden Roger en zijn team nog geen precies uitgewerkte modellen, en zat er in het centrum van de bij de inauguratie gepresenteerde makette nog helemaal geen Banyan, maar een meer met een raar soort gestyleerde waterlelie die de Matrimandir verbeeldde.
Het visioen van de Inner Chamber kwam pas in 1970, en Roger presenteerde zijn ‘Rosewood Model’ (zo genoemd omdat het, o verrassing, uit rozehout gesneden was) op 21 februari 1971 (Mothers verjaardag).

Dat model is bijna letterlijk wat hier al die jaren gerealiseerd is en nog wordt. Hier en daar is er wat bijgeschaafd en uitgewerkt, maar eigenlijk is er niks wezenlijks veranderd. Het is dus een beetje vreemd voor mij dat mensen nu afkomen met de opmerking dat de Banyan vrij moet kunnen blijven groeien. Banyans kunnen heel erg oud worden, omdat ze met hun luchtwortels steeds nieuwe stammen creëren. De oude stammen sterven af, maar de nieuwe leven door. Die methode zorgt er ook voor dat de banyan een steeds groter oppervlak gaat beslaan, de boom grijpt steeds verder om zich heen.
In het Rosewood Model is duidelijk te zien dat dat niet voorzien is hier. Integendeel, de ‘petals’ van de Matrimandir en, nog duidelijker, de Gardens of Life, Power en Unity omcirkelen de boom vrij dicht bij de stam.

Maar laat ik even alle beelden van de presentatie overlopen. (Voor het snellere downloaden heb ik de pps in 6 stukjes getrokken, en de links op de betreffende plaatsen ingevoegd. Wie het nog sneller en gemakkelijker maar zonder groot scherm wil kan hier de hele presenstatie als pdf in één keer downloaden.)

We beginnen met een overzicht van het Park of Unity zoals het plan er nu uitziet. In het felgroen de perken waar we het over hebben: Unity Garden. Het volgende beeld geeft de nieuwe tekening van Marie, de Unity Garden met de drie delen: de Banyan, de zes perken die op papier al een plantinvulling hebben, en het Mini-Amfitheater en de twee zijperken waar nog geen plant-ontwerp voor bestaat.

Dan het stukje gschiedenis dat ik gepresenteerd heb.
In 1969 zien we dat de bakstenen cilinders die bij de inauguratie als ‘tafels’ voor de expositie dienden nog steeds op hun plek staan. In 1971 gebruikt Roger ze nog bij de presentatie van het Rosewood Model. (Dat model bevindt zich hier in het Matrimandirkantoor trouwens. We zijn ons door de zaak gaan afvragen of het niet ergens anders naartoe moet, want het staat hier wat te verkommeren en is te groot om ter plekke tentoon te stellen.)
Dit model is het eerste uitgewerkte plan voor het Park of Unity, gesitueerd rond de Banyan. Op de twee volgende afbeeldingen zien we dat het in essentie het plan is zoals het vandaag nog steeds uitgewerkt wordt, met de grote Petals rond de Matrimandir en daaromheen weer de twaalf tuinen met elk een kleine Petal. Eigenlijk is het kwadrant linksboven, waar de Unity Garden in zit, het enige dat er op het plan van vandaag echt anders uitziet.
In dit model bestaat de Unity Garden uit vijf perken, met elk een vijvertje onder de takken van de Banyan. Er waren veel waterelementen en kanalen in dit plan, de rechthoekige vormen in de twaalf tuinen zijn allemaal omzoomd met water. Het idee is nog steeds om alle huidige kanalen die de paden afboorden met stromend water te vullen, al weet op dit moment niemand hoe dat praktisch gerealiseerd zou moeten worden: we hebben geen water en bovendien is het in dit klimaat een kweekvijver voor muggen als het niet stroomt.

In 1973 is rond de Banyan een bamboe hek geplaatst, ter bescherming tegen grazend vee.
Ergens begin jaren ‘80 is dat hek weer vervangen door een grote cirkel van granieten banken. Die zullen in de loop der jaren beetje bij beetje verdwijnen, en ik ontdek de laatste weken toevallig waar ze zich op dit moment bevinden. 13 ervan staan op het wachtplekje naast het kantoorgebouwtje waarin wij ook zitten, en waar de introductiegroep verzamelt, 5 staan vlak naast het toegangshek op de wachtplek voor de ‘habitués’, de Guests die geboekt hebben voor een uur in de Inner Chamber, 9 zijn in gebruik op de plek waar de introductiebabbel gegeven wordt (zie de foto bij de post Visiting Matrimandir), 1 staat er links buiten het toegangshek, 1 staat er nog onder de Banyan en een stuk of vijf staan ergens achter in Transition Garden, een plek die straks deel van het meer zal zijn (net als de introductiebabbelplek en de hele kantoortoestand trouwens), waar planten voor de tuinen vanuit de Nursery worden neergezet in afwachting van een definitieve plaatsing in het park. Eén bank staat nog steeds onder de Banyan.
In 1987 heeft François Grenier een eerste poging ondernomen om een voorloper van de Unity Garden te realiseren. Op dat moment was het plan nog steeds om de oorspronkelijke aanwijzing van Mother te volgen dat de Unity Garden alle 12 bloemen zou bevatten die voor de 12 tuinen waren voorzien. Hoewel dat idee stamt uit de tijd dat de 12 tuinen nog omheen het meer rond de Garden/Park of Unity gepland waren, heeft Roger het aangehouden tot kort voor het einde van zijn leven, wanneer het plan voor de vorm van de Unity Garden uitgewerkt was en er ter plekke tests met verschillende beplantingen gedaan werden. De poging van François bestond dus uit niet veel meer dan alle twaalf benoemde bloemen (hoofdzakelijk hybiscussoorten) rond de boom te planten.

In 1992 is begonnen met de bouw van wat nu de fontein van het Mini-Amfitheater is. Het is me nog onduidelijk hoe dat ding nu precies ontstaan is, want Jean en Jacqueline beweren dat Divakar die vijver is beginnen bouwen, terwijl Walter beweert dat dat wel op aanwijzing en volgens plannen van Roger gebeurd is. In elk geval zal het rond die tijd duidelijk geweest zijn dat het bouwen van negen vijvertjes (zoals in het Rosewood Model) tussen de intussen verschenen secundaire stammen van de Banyan geen optie meer was, en het waterelement een stuk verder weggeschoven moest worden.
Ergens rond 1995 is de ring die bij de inauguratie rond de stam van de Banyan stond weer teruggeplaatst. Die metalen band heeft in het Frans en Tamil de inscriptie “Auroville, de stad in dienst van de Waarheid”. John heeft in de meeting voorgesteld om die ring terug rond de Banyan te zetten, en dat is enkele dagen geleden inderdaad gebeurd. Ik vind het zelf een bemoedigend zicht.
In 1995 werden de kleine Petals gevormd, en omdat die van de Garden of Life en Power door de ring met stenen banken heenzitten werden de eerste banken weggenomen. Enkele jaren later, bij het vormen van de hellingen van die tuinen en het aangeven van hun grenzen werd de kring verder opengemaakt tot een halve cirkel.

In 2002 presenteerde Roger dan zijn voorstel voor de 12 tuinen, waarbij ook het linker-bovenkwadrant van het Park of Unity was gewijzigd. De makette werd inderhaast gemaakt omdat Paolo Tomassi diezelfde dag zijn plan voor de tuinen presenteerde, waar hij twee jaar aan gewerkt had. Paolo is een Italiaanse architekt die met de steun van Satprem van in het begin bij de bouw van de Matrimandir betrokken was, en Mother heeft eindeloos gepoogd Roger en Paolo samen te laten werken. Uit de Agenda** blijkt dat Roger beter dan Paolo Mothers inspiratie wist op te pakken, maar dat ze Paolo’s flexibiliteit erg waardeerde, en dat ze vooral benadrukte dat een samenwerking enorm vruchtbaar zou zijn. Enkele keren heeft ze letterlijk gezegd dat de vormen allemaal niet zo belangrijk waren, als ze maar samen een plan zouden presenteren.
Het heeft nooit mogen zijn, en Paolo’s plan voor de tuinen is verworpen, hoewel Roger helemaal niet tevreden was over zijn eigen plan en er geen enkel ontwerp van heeft willen realiseren.
Het plan van Paolo is nog steeds erg geliefd, en zijn aquarellen zijn ook erg overdonderend. Maar als het kritisch bekeken wordt, heeft het drie behoorlijke mankementen.
Het eerste, dat eigenlijk meteen de deur dicht doet, viel me pas op toen Marie me erop wees, en houdt in dat zijn ontwerp niet realistisch is wat de schaal betreft. Als je het plan letterlijk zou uitvoeren zou je meer de indruk krijgen in Madurodam of Plopsaland te staan dan in een tuin die een spirituele reis moet zijn, en moet uitnodigen tot introspectie en verbinding met het Hogere. Hoewel het Park of Unity enkele hectaren groot is, heeft Paolo’s ontwerp zeker het dubbele nodig. Hij voorziet watervallen en heuvels, grotten en bosjes, die op dit terrein zouden resulteren in een overdaad aan smalle hoge bouwsels, als je wil dat de dingen boven mensen van mijn lengte uitsteken. Door het werk in de Garden of Existence (een van de grotere tuinen dan nog) heb ik gezien hoe klein de plek die je kan invullen eigenlijk is. Omdat het niet makkelijk is om de fout op een tekening te herkennen, geef ik hier een voorbeeld.
Het tweede manco hangt hiermee samen en is het feit dat Paolo de strakke lijnen en vormen die Roger al op het Rosewood Model had uitgezet, en nu nog steeds een heel erg duidelijke signatuur aan het geheel geven, links heeft laten liggen. Roger heeft altijd voorop gesteld dat wie ook aan de tuinen zou werken, de vormen en lijnen zou moeten respecteren. Je kan erover redetwisten of dat een terechte eis is, maar ik denk van wel. Het park vormt nu in elk geval een stilistisch geheel. Er is uiteindelijk kritiek op alles, alle paden en betegelingen, maar ik ben al blij met de nette paden die orde en overzichtelijkheid geven. Orde vanbuiten leidt tot orde vanbinnen, heb ik eens gelezen.
Het laatste probleem met Paolo’s voorstel is de vraag of het plan voldoet aan de voornaamste eis: de bedoeling is hier niet de natuur in al haar facetten te ervaren, maar om naar binnen of omhoog geleid te worden, tot een ervaring van een diepere realiteit, als voorbereiding op een concentratie in de Inner Chamber. Natuurlijk geldt die vraag ook voor het huidige ontwerp van de eerste drie tuinen en Rogers ontwerp van het hele park. Maar de kans dat het overdadige, weelderige ontwerp van Paolo vooral tot uiterlijke verrukking zou leiden lijkt sterk aanwezig.

Op de makette van Roger zien we hoe de Garden of Unity geëvolueerd is: de perken zijn verkleind en ontdubbeld (de buitenste rij perken hoort niet meer bij Unity, maar vormt het Park of the Unexpected), de vijver en het Mini-amfitheater zijn toegevoegd, en de vijvertjes onder de Banyan zijn een soort plas geworden.
Op de luchtfoto uit 2004 worden de contouren van de tuinen zichtbaar, ligt de ronde vijver er droog bij en is er wel een soort cirkel rond de Banyan zichtbaar, al zijn de perken van Unity Garden nog niet duidelijk aangegeven.
En in 2005 komt Roger dan met de uiteindelijke verdeling van de perken: het worden zes kleine perkjes, het vijfde grotere is in twee gedeeld. Dit lijkt logisch om tot een evenwichtige verdeling te komen, bovendien zorgen zes keer twee halve perkjes voor het getal 12, wat ons weer naar het oorspronkelijke idee van een verkleinde herhaling van de 12 tuinen brengt. En tenslotte vormt de lijn die de twee nieuwe perkjes scheidt de rechtstreekse verbinding van de Banyan met het Amfitheater Plaza, de cirkelvormige plek midden op het Westpad. (Het Westpad zou over enkele jaren al de hoofdingang van het Park moeten worden, en het Amfitheater Plaza hoort dan de driesprong te zijn waarbij je links naar de Banyan gaat, rechts naar het Amfitheater en rechtdoor naar de Matrimandir.)
In 2005 worden de nieuwe lijnen van de perkjes uitgezet op het terrein, en Léonard, een jonge Franse tuinarchitekt, maakt een ontwerp waarvan één perk (nummer 5, er wordt tegen de klok in geteld) als prototype mag worden uitgevoerd. Roger keurt het prototype met sterke bewoordingen af, waarna niemand van de beoordelingsgroep nog positief durft te zijn.
In 2005 zien we nog altijd de halve cirkel ruwe granieten banken, met enkele van de verplaatste banken dichter onder de boom.

In 2006 tekenen Roger en Jacqueline het ontwerp van gepolijste granieten banken waar nu zoveel ophef over is: de serpentine onder de Banyan en de cirkels in het midden van elk van de zes perken van Unity Garden. Tegelijk bevestigt Roger dat hij toch paden wil als boord van de Gardens of Life en Power, en ook als vaste loopplekken onder de Banyan-kruin. Het is namelijk zo dat mensen, en zeker de dagelijkse groep bezoekers, toch steeds op dezelfde plaats onder de Banyan doorlopen, wat resulteert in uitgesleten gras.
Met de uitvoering van het ontwerp wordt even later begonnen. In eerste intstantie worden de perkjes met gras beplant, de paden worden precies uitgetekend en in 2007 worden verschillende ideeën voor beplanting geprobeerd, onder leiding van Tina en Narad. Roger doet zelf ook een voorstel, met cirkelvormige bloemperkjes in een achtergrond van gazon.
In 2007 gaat de halve cirkel granieten banken uit de grond, om de vorming van de serpentine toe te laten. Een stuk of zes-zeven van deze stenen brokken mogen tijdelijk blijven, iets dichter onder de boom.
Er worden tests gedaan met de serpentine-bankjes, en in 2008, rond het overlijden van Roger, worden de cirkelbankjes in het midden van de perkjes geplaatst.
In 2009 wordt dan eindelijk met het betonstorten begonnen om de paden aan te leggen, maar ook de perken worden opnieuw aangelegd omdat het gazon aan de buitenkant niet overeenkomt met de grassoort die overal elders op die buitenranden geplant is, en omdat er een dun muurtje gebouwd moet worden om de beplanting van de buitenrand en de binnenkant te scheiden. Op de laatste foto van 2008 is namelijk redelijk goed te zien dat de Portulaca’s (’Sri Aurobindo’s Compassion’) die op de foto uit 2007 nog weelderig kleuren, voor een groot deel overgroeid zijn door het gazon van de buitenrand. Dat probleem zouden we nu niet meer mogen hebben, dank zij de ferrocementmuurtjes die op de foto uit 2010 nog net te zien zijn.

Oef. Lees je nog, Jan Pieter? Ik vrees dat je de enige bent…
Voor de onverhoopte Auroville- en Matrimandir-verslaafden gaan we door: wat is er op dit moment in de tuin aanwezig?

Hier spreken de foto’s eigenlijk geheel voor zich: er is een netwerk van electriciteitsvoorziening aangelegd en een sprinklersysteem. De paden worden betegeld, er is een ontwerp voor een stroomkanaaltje en de fontein in de vijver (ik geloof dat het een omgekeerde paraboloïde is) die worden gerealiseerd, er is een ontwerp voor de beplanting, en twee perkjes (’plots’) zijn al beplant. Hoera!

Ook het stukje toekomst kan heel kort behandeld worden: het Mini-Amfitheater moet worden afgewerkt met het watervalletje en de fontein, de vier overige perken moeten worden beplant, en we hebben drie voorstellen voor schaduw boven de zitbankjes. Boompjes (”Jeuj!”), parasols (”Boe!”) of pergola’s (”Hahaha!”). De boompjes spreken voor zich, de parasols zijn ingenieuze ontwerpen van Maurizio bestaande uit drie identieke gebogen palen die met een doek bespannen worden, en de pergola’s van Roger zijn voor mij een ontdekking: hij wilde schaduw maken met honderden oliepapieren ‘vanen’ die de vorm van de paden precies volgen. Aangezien de wind spel heeft op alle vaantjes is de vorm zelden of nooit zo strak als in mijn fotomontage. Jammer genoeg hoorde ik pas te laat dat er minder palen nodig zouden zijn. Het ziet er een stuk beter uit met de helft daarvan weggegomd.
En dan blijven er nog de twee perken links en rechts van het Mini-amfitheater. Die zijn nog niet ontworpen, al hebben we vorige week al een keer gesproken over wat we met het rechter zouden doen. Dat is voorlopig beplant met bloemetjes die Mother ‘Progress’ noemde. De planten hebben veel last gehad en staan er niet mooi bij, en omdat het perk toch grenst aan het pad dat naar de Banyan leidt en dus elke dag door vele mensen bekeken wordt, willen we daar zo snel mogelijk iets moois van maken.

Zo. En toen kon de discussie beginnen. Wie wil weten wat daar precies allemaal gezegd is kan de hele meeting op de site van de radio naluisteren.
De mooiste uitspraak kwam voor mij van Jaya, die vertelde dat ze jaren geleden heel erg schrok toen Roger zijn aankleding van de binnenruimte van de Matrimandir voorstelde: marmeren bekleding en water dat door gouden kanaaltjes zou stromen… Het leek haar je reinste kitsch. Maar nu is ze behoorlijk blij dat er met haar mening totaal geen rekening is gehouden.
Het lijkt een typisch verschijnsel dat de tuin die juist om Eenheid vraagt verdeeldheid oplevert. Ik heb me laten vertellen dat hetzelfde vaak voorkwam als Mother mensen spirituele namen gaf, of bij de namen van de gemeenschappen hier in Auroville: het tegendeel van de naam lijkt heel snel van toepassing.

Er is uiteindelijk niks duidelijks afgesproken, en begin juni was er een besloten opvolg-meeting waar eigenlijk ook niet veel meer uit de bus kwam. Het lijkt erop dat de soep niet zo heet gegeten zal worden (al doet het verslag van die laatste bijeenkomst veel moeite om de tegenstellingen heftiger te kleuren dan ik ze hoorde), maar het is duidelijk dat er veel meer mensen in de Matrimandir en de tuinen moeten komen werken. Dat zorgt voor een ruimer aanbod van ideeën en een grotere groep betrokkenen.
Het management wordt hier vaak verweten erg gesloten te zijn en alleen vriendjes te aanvaarden.
Ik ben het levende bewijs dat dat niet klopt: ik kende niemand hier, kwam zomaar aanwaaien, en werd met open armen ontvangen. Ik mag in de vergaderingen ook mijn zeg doen, hoef niemand naar de mond te praten en voel veel warmte en waardering.
En daar ik ben heel erg dankbaar voor.

_______________

* Ik ga ervan uit dat niemand die dit leest onbekend is met het fenomeen ‘PPS’, maar voor degene die speciaal voor mijn blog aan de computer zou zijn gekropen toch maar even uitleggen: ja, de diaprojector (voor de jeugd onder ons dan weer: http://nl.wikipedia.org/wiki/Diaprojector) en zelfs de transparantjesprojector (http://nl.wikipedia.org/wiki/Overhead_projector) behoren tot een andere eeuw. Hetzelfde effekt kan namelijk veel makkelijker en oneindig flexibeler bekomen worden met een laptop en een beamer (de moderne naam voor een moderne, digitale projector). Op de computer kunnen foto’s en uitlegjes, teksten en schema’s, groottes, kleuren en overgangen veel makkelijker en sneller ontworpen, geregeld, geordend en gewijzigd worden, waarbij alles met alles te combineren valt en er eindeloos geknoeid en gespeeld kan worden.
Omdat zoals altijd Microsoft zijn programmaatje (’PowerPoint’) bij Windows plakt kennen we de diashow intussen onder de merknaam PPS, PowerPointShow. Klik op de link onderaan deze pagina om meer te weten te komen over gratis en vrije software die al die dingen ook kan!

** Zie de pagina over Mothers publicaties

Ik zal hier dus zeker een jaar moeten blijven, want de Entry Group heeft de regel die dat wil aangescherpt. Vroeger werd er wel gedoogd dat je gedurende je Newcomerjaar terug naar je thuisland ging, maar werd de tijd dat je weg was niet meegerekend, en je jaar dus gerekend in ‘tijd in Auroville’. Nu is dat verscherpt, in die zin dat als je nu weggaat (urgenties daargelaten natuurlijk), de maanden die je al Newcomer was niet meer meetellen en je jaar gewoon opnieuw begint als je terugbent.
Maar ik ga er dus vanuit dat ik hier het hele jaar blijf. Voor de meeste mensen is de zomer het grote struikelblok, en ik geloof dat ik daar beter mee omkan dan met de moesson.

In elk geval is mijn jaar volgens de papieren op 12 april ingegaan.
Na de twee weken feedback-periode waarover ik in mijn vorige post sprak, mag je bij de Entry Group een formulier ondertekenen waarin je bevestigt dat je de ‘regels’ van Auroville onderschrijft (oa dat van die alcohol (van mij mag er tabak en koffie en brommers en harde muziek en weet ik wat ook nog bij), maar ook over de bedoeling dat je werkt en zo, niks nieuws of wereldschokkends en het zijn ook maar enkele punten). Daarna krijg je een formulier waarmee je naar Otto van de Financial Service mag. Daarop vul je in waar je woont en hoeveel je daarvoor betaalt en dat je 9000 roepie inschrijfgeld betaalt, en 1000 extra omdat je geen Indiër bent (alsof de visumtoestand al niet duur genoeg is), en dat je geld voor een vliegticket opzij zet. Voor Europa is dat 30.000 roepie, voor verder meer en dichter minder. Dat is een nieuwe regeling omdat de regering sinds kort niet meer toelaat dat je vanaf nu in het land blijft. Na drie verlengingen van het X-visum van een jaar, dus na vier jaar, moet je weer terug om iets nieuws te gaan halen. Wat dat wordt blijkt nogal willekeurig te zijn, je wil liefst een visum van 10 jaar, maar ik weet niet of dat nog gegeven wordt. Dus wil je dan liefst 5 jaar, maar je kan ook zomaar gewoon terug 1 jaar krijgen. Geen idee of dat dan ten eeuwigen dage in India te verlengen is.
In elk geval wil Auroville niet opdraaien voor die vliegreis, wat ik ergens enorm krom vind aangezien we per slot wel van de regering afhangen en zij die wetten maken. Een uitzondering zou welkom zijn, maar dat zal wel weer een tiental jaar duren.
Als dat allemaal betaald is krijg je van Otto een Aurovilliaan-rekeningnummer en wordt je Guest Account opgeheven. Je krijgt bewijsjes van betaling en mag weer naar boven naar de Entry Service, die je een blauw kaartje geven met de nieuwe info. Het bewijs van officiële toetreding tot de Auroville-familie.

Maar vóór dit alles moet je eerst een verblijfsvergunning aanvragen bij het FRRO, het Foreigner Regional Registration Office. Dat moet binnen twee weken na je aankomst in India met je Entry Visum, ongeacht hoe je Entry process ervoor staat.
Ik wist dat ik naar dat buro moest, maar niet wat ik daar moest doen, laat staan dat je er een aantal papieren van Auroville moet kunnen voorleggen.
Dus liet ik de eerste week rustig voorbijgaan, denkende dat ik gewoon een keertje bij de Officer langs moest. Jammer jammer jammer, want Auroville zou Auroville niet zijn als ik in één week aan de nodige papieren kon komen. Ik hoorde pas toen ik effektief wou vertrekken dat ik eerst bij de Residents’ Service papieren moest halen en invullen, en daar hoorde ik pas dat ik een brief van de Foundation nodig had. En bij de Foundation bleek iemand ziek en dus kreeg ik de brief pas op dag 17 na mijn aankomst. En natuurlijk verontschuldigde niemand zich, laat staan dat ik de daaruit voorvloeiende boete vergoed zou krijgen. Een goeie raad aan iedereen die met een Entry Visum aankomt: ga op dag 2 naar de Residents’ Service.

Het FRRO zit ergens aan de buitenkant van Puducherry (door alles en iedereen nog steeds konstant ‘Pondy’ genoemd), in een gebouw dat eigenlijk ronduit beschamend is. Het ziet eruit alsof het gisteren in volle oorlog als buro is opgeëist en jarenlang leeg heeft gestaan, dan wel een fikse bomaanval in de buurt heeft moeten lijden. Ik kan echt niet geloven dat India geen geld zou hebben om een normaal gebouw te geven aan de mensen die daar moeten werken, en niet begrijpen hoe je je eigen personeel met zo weinig respekt kan behandelen. Ik kan het moeilijk anders beschrijven dan een vuil krot, en het lijkt me niet dat dat komt omdat al het personeel zo spiritueel is dat het de materiële behoeften zo ver achter zich gelaten heeft dat het geen vuil of onderkomenheid meer bespeurt. Ik begrijp het niet, en vind het jammer en pijnlijk. Misschien ligt het ook eerder aan Tamil Nadu? Ik heb geen ander stuk van India gezien, maar ik heb me laten vertellen dat we hier in één van de vuilste en corruptste staten van India zouden zitten. De westelijke buurstaat Kerala bijvoorbeeld zou een wereld van verschil zijn.
In de Vedantische wereld bestaat geen toeval, dus zal dat ook wel een spirituele betekenis hebben.

Mijn aanvraag is dus de tweede keer pas ontvankelijk verklaard, nadat ik de boete had betaald. Dat kon niet meteen (nog daargelaten dat ik 1470 roepie bijgehad zou hebben), want ze willen dat je betaalt via een DD, een demand draft, een soort cheque. Gelukkig regelt de Financial Service al dat soort zaken, want ik kan zelf pas een bankrekening openen als ik eerst een verblijfsvergunning heb… En die krijg ik dus pas op 27 april.

Het buro gaat om halftien open, iets waar ik niet op gerekend had want ik stond er om negen uur. Het voordeel was wel dat ik dus eerst aan de beurt was, en dat scheelt heel veel wachttijd binnen. Alle medewerkers moeien zich konstant met iedereen, dus degene die zich met jouw dossier bezighoudt loopt de hele tijd rond om zich met andere zaken bezig te houden, of wordt de hele tijd gestoord en om advies in andere zaken gevraagd.
Ik ben twee keer met een taxi van UTS (Unity Transport Service) op en neer gegaan. Het andere alternatief is ’s ochtends vroeg de ACT (Auroville Community Transport)-bus te nemen. Die gaat elke dag behalve feestdagen en zware regendagen naar Pondy om de Ashramieten te halen die naar de Matrimandir willen komen. De bus vertrekt om 7.45 uur aan de stelplaats, die vlak bij Certitude Corner is. De Ashramieten worden rond halfelf teruggebracht, en dan vertrekt de bus in Pondy weer om 12.00. Voor deze bus worden kaarten van tien ritten verkocht voor 250 roepie. Maar je mag zelf bepalen hoeveel je betaalt. Als je vindt dat 25 roepie voor een rit teveel is voor je budget mag je ook heen en terug voor maar één gaatje in je kaart. Of je laat je kaartje een keer op drie knippen of wat je ook maar redelijk vindt.
In Pondy zou ik dan een autoriksja naar het FRRO hebben moeten nemen, en daarna ook weer terug. Als ik allerlei leuke dingen in Pondy te doen had zou ik het zeker zo geregeld hebben, maar omdat ik het al vervelend vond dat ik überhaupt weg moest van het planten hier in de Matrimandir-tuinen vond ik een taxi de beste oplossing. De eerste keer had ik geen keus natuurlijk, de bus was toen allang weg.
Een rit met de taxi naar Pondy kost 160 roepie. (Een rit binnen Auroville, ongeacht de afstand, 100.) Laten wachten kost ook geld, maar de taxi vanuit Pondy opbellen om te vragen je te komen halen kost ook maar gewoon 160 roepie. Een autoriksja vraagt voor diezelfde rit minstens 200 roepie.
Omdat het FRRO niet in Pondy zelf zit kostte de rit heen en terug plus wachten me maar 300 roepie.
Ikzelf geef de voorkeur aan UTS boven ATS (Auroville Transport Service) in New Creation. Het is een jonger bedrijf en om een of andere onduidelijke reden vind ik de service toch nog beter. Yoga Travels heb ik nog nooit gebruikt.

En dan nu, na vijf maanden, eindelijk wat info over de New Pour Tous, waar ik zoals toen gemeld al in november lid van werd. In mijn eerste post vertelde ik al dat ‘Pour Tous’ hier niet alleen ‘voor iedereen’ in het Frans betekent, maar ook nog vanalles anders. Zet er ‘New’ voor, en je hebt de “gezamenlijke-pot-supermarkt” (PTDC, Pour Tous Distribution Center), die zich in het Solar Kitchen-annex bevindt.
Dit initiatief is nog maar een aantal jaren oud, en mee opgestart door ‘Small Jocelyn’ (in verhouding tot ‘Big Jocelyn’, een onderscheid uit de tijd dat iedereen nog iedereen kende) die op dit moment deel uitmaakt van de Entry Service. Omdat de ‘old’ Pour Tous (PTPS, Pour Tous Purchasing Service) in de loop der jaren min of meer gewoon de plaatselijke supermarkt geworden was, werd hier een projekt gestart dat een stapje verder in de richting van een geldvrije interne economie zet. Het is natuurlijk nog lang niet waar we wezen moeten, maar ik vind elk stapje in de goeie richting lovenswaardig, en ik wil er meteen deel van uitmaken.

Het idee is simpel: we geven allemaal elke maand een vast bedrag, daarmee worden de boodschappen gedaan, en je kan dan gewoon nemen wat je nodig hebt. Omdat het allemaal nog in de kinderschoenen staat is er wel nog controle op wat je neemt. Je laat aan de ‘kassa’ dus wel alles zien, maar je krijgt geen rekening. Ik heb zelf nog altijd moeite om in te schatten wat ik nu eigenlijk min of meer aan waarde meeneem, en kijk dus heel regelmatig de prijslijst in. Die ligt ter informatie beschikbaar. De bedoeling is natuurlijk dat je mettertijd een soort routine krijgt waarbij het gewoon duidelijk is wat je maandelijks nodig hebt, en dat de maanden dat je wat meer nodig hebt gecompenseerd worden met de maanden dat je wat minder hoeft. Het is dus geen enkel probleem als je over je ‘budget’ gaat, en de registratie is enkel om structureel ‘misbruik’ aan te kunnen pakken: mensen die elke maand flink meer nemen dan ze vergoeden. Om je te helpen worden er twee keer per maand lijsten opgehangen met het verbruik: de eerste keer op de 15e, in de helft, en de tweede keer op de 25e, vlak voor het eind. Achteraf wordt ook een lijst gemaakt met wat je vorige maand opgedaan hebt. De lijsten zijn openbaar, iedereen kan van mekaar zien hoe het zit. Sociale controle: nog een middel om misbruik tegen te gaan.
Ik las een tijd terug dat we intussen richting 500 deelnemers gaan, wat ongeveer een kwart van de bevolking is. Helemaal niet slecht als je ziet dat er nog steeds veel mensen dichter bij de oude Pour Tous wonen, en dus toch daar blijven shoppen. De oude Pour Tous zit namelijk in Aspiration, waar indertijd de grootste groep mensen woonde.
Mijn enige aanmerking is nog wel het grote verschil in aanbod, de oude Pour Tous heeft veel meer. Je kan wel altijd vragen of ze iets voor je mee willen nemen, omdat een groot deel van de waren toch via de oude Pour Tous aangekocht worden. Die hebben al zoveel jaar ervaring en krijgen heel veel spullen aan voordelige tarieven. Maar als er genoeg vraag naar iets is wordt het assortiment uitgebreid, dus ik denk dat met de jaren het aanbod nog wel zal groeien. Anderzijds shoppen de klanten van New Pour Tous heel bewust, en willen de meesten dus geen snoep en junkfood (zoals ik), en is er geen behoefte aan consumeren.

De bijdrage per maand kan verschillen naargelang je meer of minder verbruikt. Omdat ik toen ik instapte nog in de Solar Kitchen werkte, had ik geen lunch nodig en kon ik het laagste bedrag nemen: 1700 roepie. Normaal is 2400, voor een stel wordt dat dan 3200 of zoiets. Ik geloof dat er ook nog bijdragen zijn voor kinderen of hele families maar dat weet ik niet zeker. In principe is het systeem natuurlijk alleen voor Aurovillianen en Newcomers, omdat het over lange termijn speelt, maar als je langere tijd guest bent of duidelijk ergens vrijwilligt is er kans dat je toegelaten wordt. Omdat ik in de SK werkte en hier was om Newcomer te worden, mocht ik meteen meedoen. Anandi, de Italiaanse die de zaak vanuit het kantoortje beheert, was erg vriendelijk en verwelkomend. Ik vond het geweldig omdat ik vanaf toen niet meer naar Aspiration moet. Ik weet dat de afstanden hier allemaal nogal meevallen, maar ik heb toch niks verloren in Aspiration, en bovendien is het verkeer op de asfaltweg levensgevaarlijk.

Uit de bijdrage die ik maandelijks betaal kan ook de lunch per maand betaald worden. Als ik me goed herinner kost dat 780 roepie per maand. Voor dat geld kan je 6 dagen in de week (zondag niet) in de Solar Kitchen lunchen, of het ‘Healthy Plate’ van het Visitors’ Center Cafetaria krijgen. Komt ruwweg neer op 30 roepie. Valt best mee vind ik. Ik heb voorlopig geopteerd voor elke dag Solar Kitchen. Je mag een eigen programma samenstellen, als het maar van tevoren duidelijk is. Die en die dagen in de week Solar Kitchen, en de andere Visitors’ Center.
Ik weet niet of het in het Visitors’ Center kan, maar in de Solar Kitchen mag je ook altijd met een ‘tiffin’ binnen: een ‘gamellentorentje’, hier in alle mogelijke soorten en maten te krijgen. Je kan de potjes daarvan dan laten volscheppen en je tiffin weer meenemen en thuis of elders lunchen. Bij de SK kan je ook een lege tiffin inleveren, die je dan elke dag thuisbezorgd krijgt. Jo, een Vlaamse die binnenkort ook Newcomer wordt en bij Lea (een Vlaamse die hier al een hele tijd is) op de Ponyfarm woont, heeft het een tijdje gedaan, maar vertelde me dat ze dan altijd hetzelfde afleveren. De Solar Kitchen heeft een weekmenu, waar op lange termijn wel wat variatie in zit, maar heeft elke dag keuze uit rijst of spaghetti/aardappelen. Vaak is er ook rode rijst ipv alleen maar witte en soms ook gele, en ook de spaghetti of tagliatelle kan volkoren of rood zijn. Als je persoonlijk je tiffin vult kan je dan kiezen wat je wil, maar als je je tiffin laat bezorgen krijg je altijd de standaarddingen, zoals witte rijst.
New Pour Tous zelf geeft ook een meeneemlunch, maar dat kan je niet per maand regelen. Ze hebben een maaltijd met verschillende onderdelen, en je betaalt 20 roepie per onderdeel. Dat is redelijk prijzig voor Aurovillianen, maar ik heb de tip gekregen om af en toe een paar porties te kopen om ’s avonds op te warmen.

In hetzelfde Solar Kitchen Annexgebouw zitten ook Nandini en de Free Store. De Free Store is gewoon wat het woord zegt, een kringloopwinkel. Ja kan schone en nog goede kleding afgeven die je niet meer wil, en gewoon nemen wat je leuk lijkt. Ze krijgen ook restanten van collecties van de Auroville-boetieks of -kledingbedrijven. Ik heb er een setje werkkledij gehaald voor in de tuin. Omdat ik er nu pas geweest ben weet ik niet of je er ook als guest binnenmag, maar ik dacht eigenlijk van niet.

Nandini is de “gezamenlijke-pot-kledingzaak”. Voor 300 roepie per maand mag je kleren kiezen of, hoera de luxe, op maat laten maken. Liefst geen ingewikkelde zaken, maar een gewone punjabi, mijn lievelingskledij, is geen enkel punt. Je kan er ook beddegoed krijgen of laten maken, en accessoires zoals kussens, tassen, hoedjes, sjaals of slippers. Veel keuze in de kant-en-klaar-artikelen is er niet en ze zijn vaak ook maar tijdelijk voorradig, maar het is dan ook erg goedkoop.
Ik was blij verrast dat ze ook hier weer heel begripvol zijn, en weten dat je in het begin natuurlijk meer kleren nodig hebt dan later als je al een beetje een garderobe hebt. Ik heb vorige week twee setjes besteld (klaar in twee weken), en ga dinsdag terug om iets bij te laten maken. Ik ga kijken of ik iets nuttigs voor in de tuin kan krijgen. Iets wat je goed beschermt tegen de zon en tegelijk luchtig is. En roestbruin…

Van de tuinen gesproken, we hebben intussen twee tuinen van Unity Garden beplant. De foto is al van vorige week, en door de tropenzon plus sprinklersysteem groeit alles als kool. Ook in Existence Garden zijn de plantjes flink aan het groeien. Het pad groeit iets minder snel, en voor het vijvertje onder de centrale steen moeten we nog uitzoeken wat het beste systeem is. Het planten gaat verder in juli, als er tenminste regen gevallen is dan. We hopen Existence klaar te hebben tegen 15 augustus, de verjaardag van Sri Aurobindo.

En als uitsmijter geef ik dit keer mee dat de stemming over het Banyan-gedoe is verlopen zoals voorzien (natuurlijk): van de ongeveer 260 mensen die gestemd hebben zijn er, o verrassing, 220-nog-wat tegen. Hoera. Hoe het nu verder gaat is onduidelijk, omdat de hele stemtoestand ter discussie staat en er toch nog liefst naar een vriendschappelijke oplossing gezocht wordt.
De meeting van 7 april, als slot van de grote stemweek, is niet opgenomen door de radio. Een eeuwig verlies voor de mensheid. Ik weet niet of iemand het lef gehad zou hebben om de vergadering openbaar te maken. Dat zou de wereld wel even duidelijk hebben gemaakt op welk spiritueel niveau we hier bezig zijn…

_______________

* Kefir kende ik alleen als een soort yoghurt. Blijkt dat het de naam van de ‘cultuur’ is, de schimmel of wat het ook mag wezen, en dat je die niet alleen melk kan laten verzuren maar ook citroensap. In dat laatste geval krijg je dus een beetje alcoholisatie. En bubbels.

Ik heb twee hele fijne maanden in Brugge en Zoetermeer gehad. Avatar en Alice in Wonderland in 3D, met Joyce, Mariska en Saray weer een keer naar Elysium (een enorm saunacomplex vlak bij Zoetermeer), en een fijne avond met een heel stel mensen van de fitnessclub in een goed restaurant doorgebracht. Enorme luxe, bijna decadent, net als lekker eten bij de wokker in Brugge en Zoetermeer.
En Jos altijd vlakbij.

Met loden schoenen ben ik toch maar in de trein gestapt.
De reis is voorspoedig verlopen, ondanks mijn grote wens dat de ICE naar Düsseldorf een enorme vertraging zou hebben en ik het vliegtuig zou missen. Ik kon jammer genoeg geen exit-seats meer krijgen, maar op het langste stuk, naar Dubai, had ik de luxe vier stoelen voor mij alleen te hebben. Het stuk naar Chennai was dan weer het tegendeel, dat was een kleiner toestel met minder ruimte en meer passagiers.

Ik kwam eindelijk op een normaal uur aan (de meeste vluchten komen en gaan in het midden van de nacht), maar ik merkte dat dat eigenlijk geen voordeel is. Omdat ik nu midden op de dag in Auroville stond had ik eigenlijk bijna de hele nacht gemist. Ik had wel wat geslapen tijdens het vliegen, maar met het wachten in Dubai was het meer wat bij mekaar gesprokkelde slaap dan een gedegen nachtrust. En ik durfde niet direkt in bed kruipen, omdat ik bang was ’s avonds weer klaar wakker te zijn.
Die eerste halve dag was dan ook geen succes. Ik was heel verward, koortsig bijna, ook doordat de aanloop naar de zomerhitte hier net al begonnen was.

Maar sinds dag twee gaat het prima. Het is heerlijk om te zien hoeveel mensen me heel blij en hartelijk terug welkom heten, en het is heel fijn om meteen handenvol werk te hebben.

Ik werkte sinds de laatste weken van mijn verblijf hier al niet meer in de Solar Kitchen. Mijn functie nu is lid van het Garden Design Team. Zoals ik al wel eerder gemeld heb bestaat dat team voornamelijk uit de drie tuinarchitecten Marie, Marc en Maurizio (M3 dus). Op dit moment is het onze taak om de twaalf tuinen rondom de Matrimandir te ontwerpen en te realiseren. In het Unity Park zijn nog andere tuinen die ook nog een invulling moeten krijgen, maar voorlopig is er alleen actie in de eerste tuinen die als snoer om de Matrimandir liggen. En in de Unity Garden.

Sinds begin februari is over die werken in de Unity Garden grote heisa ontstaan. Dat deel van het Unity Park strekt zich uit tot aan de Banyan, en in samenspraak met Roger heeft Jaqueline, zijn weduwe, jaren geleden al een tekening gemaakt van een serpentine met banken, in een halve cirkel onder de buitenrand van de Banyan. Daaromheen zijn in het plan van Roger zes perken voorzien, met in het centrum telkens een uit vier delen bestaande cirkelvormige zitbank.
Auroville zou Auroville niet zijn als er, nu die werken in volle gang zijn, niet meteen een groep mensen moord en brand gaat schreeuwen dat de Banyan hierdoor doodgaat. Dat zou niet alleen door de halve cirkel met bankjes komen, maar ook doordat er een flinke laag aarde bijgelegd is onder de hele kruin (en dus rond de verschillende stammen) om het terrein op gelijke hoogte te brengen met de rest van het park, en ook door de twee stenen paadjes die onder de kruin lopen om de rand van de tuinen Life en Power aan te geven. Volgens mij zijn die ook al eeuwen op tekeningen te zien, maar ik ben dan ook nog geen eeuwen in Auroville. Daarbovenop is het blijkbaar nu pas doorgedrongen dat de Banyan een aantal jaren geleden gesnoeid is, volgens mij onder toezicht van Narad (zie dit artikel in Auroville Today, en dit over zijn werk hier algemeen). Voor een goed begrip moet er ook meegerekend worden dat er in de loop der jaren onnatuurlijk veel water is gegeven, en dat de luchtwortels die uiteindelijk de nieuwe stammen gevormd hebben naar beneden geholpen zijn en uitermate vertroeteld.
Er is enkele weken terug al een meeting over de Banyan gehouden, en 7 april zal er gestemd worden over het al of niet weghalen van de reeds uitgevoerde werken, zowel onder de Banyan als in de Unity Garden. Dit omdat er een petitie met die eis is ondertekend door minstens 65 mensen. De huidige regeling stelt dat dat voldoende is om  over de kwestie te stemmen. Natuurlijk is er geen stemplicht, en dus zullen vooral de anti-helden zich laten horen en vermoedelijk vlot de buit binnenhalen. En dan mag er weer een deel afgebroken worden.
Ik vond de bankjes zelf eerst ook wat onnozel, maar door de belachelijke manier waarop deze kwestie aangekaart is, ben ik intussen erg voorstander. Ze zijn in elk geval een heeeel stuk komfortabeler dan de bultige stenen dingen die er eerst stonden.

Eigenlijk zijn we hier maar zijdelings bij betrokken, al weten de meeste Aurovillianen dat niet, en zijn we natuurlijk mee de boeman.
Zoals ik al eerder* gemeld heb zijn Jos en ik vorig jaar bij de presentatie van de eerste drie tuinontwerpen geweest. De tuinen zijn door Mother Existence, Consciousness en Bliss (Bestaan, Bewustzijn en Gelukzaligheid) genoemd, oftewel Sat Chit Ananda, de drie oer-eigenschappen van het Al**. Die presentatie had veel succes en de modellen worden nu gerealiseerd.

Er komt bij dat werk veel meer kijken dat je op het eerste gezicht zou denken. Auroville is een plek waar allerlei volk aan komt waaien, maar waar je niet zomaar uit een grote bevolkingslaag kan gaan recruteren om een terdege geschoold team van experten samen te stellen.
Marie is de enige die hier heel het jaar is. Marc werkt zes maanden per jaar in Frankrijk, en Maurizio is geen Aurovilliaan en verblijft hier maar een paar maanden per jaar.
Voor de specifieke berekeningen en uitvoering van de leuke ideeën van M3 moeten ze een beroep doen op wie en wat er voorhanden is. In de loop der jaren zijn er heel veel interessante mensen neergestreken, en omdat de meesten een eigen atelier hebben is er hier de mogelijkheid om zowat alles op maat en naar wens te laten maken. Anderzijds is het een heel gedoe om alles te coördineren, want het nadeel van het ontbreken van een westers industriëel kader is dat de meeste zaken een beetje anarchistisch lopen en iedereen zijn eigen ding doet.
Het handwerk wordt door ingehuurde Tamils uitgevoerd. Maar omdat bijna niemand hier vlot Tamil spreekt, en handarbeiders vaak maar enkele woorden Engels, staat de deur naar misverstanden wijd open.
Marie heeft dus maar één optie, en dat is alles op de voet volgen. Tussen het maken van bouwtekeningen door moet ze de hele tijd in de gaten houden wat er precies in de tuinen gebeurt, en opvolgen of alle externe bestellingen wel goed gaan (India is af en toe een raar land***) en of de interne bestellingen tijdig klaar zijn. Samen met Tina, een Vlaamse die hier met man en kinderen in de jaren ‘70 naartoe verhuisde, wordt nagekeken of er een goeie plantenkeuze is gemaakt, en met de ochtendvrijwilligers wordt er geplant. Het is nu in elk geval te warm om na de middag nog te planten.
Bovenop dat werk komt het feit dat makettes één ding zijn, en er ter plekke vaak nog wordt beslist om het anders te doen. En dan zijn er nog een heleboel dingen die niet precies zijn uitgewerkt. In een makette kan vanalles, maar hoe zit de technische realisatie in mekaar?

De afgelopen weken is het grootste deel van de tuin beplant. Nu moet het granieten spiraalpad nog afgewerkt worden, de verborgen stenen paden gelegd, de zitbank gemaakt en geplaatst, het kristal- en keienveld gevuld, de gouden spiraallijn betegeld en voor belichting gezorgd, en dan kunnen na de hitte van april-mei-juni de twee laatste stukken beplant worden. De kans is groot dat de huidige beplanting dan al behoorlijk aangegroeid is, en we een zicht krijgen op mooie bloemen- en struikperken. Met de tropenzon en de drip-irrigation ((hopelijk) verborgen tuinslangen met bij elke plant een ‘lekkende kraan’) en de sprinklers groeit alles hier normaal heel erg snel. We hopen dus dat de eerste tuin over enkele maanden echt ‘ervaren’ kan worden.

En als uitsmijter kan ik melden dat ik dit weekend in de News&Notes ben aangekondigd als Newcomer. Over twee weken (de nieuwe Entry Group heeft een tijdje geleden de bezwaarperiode van drie naar twee weken teruggebracht) kan ik dan mijn officiële proefperiode beginnen. Tenzij ik hier iemand flink op de tenen zou hebben getrapt…

_______________

* Zie mijn post over Progress.

** Zie ook de pagina over de Evolutionaire Yoga.

*** In de Matrimandir Newsletter stond een jaar of zo terug het verhaal van de glazen ballustrades voor de ramps naar de Inner Chamber. Die waren besteld (en betaald) bij een bedrijf dat voor het aan levering toekwam failliet ging. Jaren van zeuren en proberen om het transport voor mekaar te krijgen leverde niets op, tot er vorig jaar plots een lading gebogen glazen platen werd bezorgd. Natuurlijk waren de vervangers van een ander bedrijf toen allang geplaatst.

Jos kreeg eind augustus last van zijn hart. Dat leek eerst niet zo ernstig te zijn, maar in de loop van de herfst moest hij verschillende onderzoeken doen en bleek dat zijn aders aan het dichtslibben waren. Er werd besloten te dotteren, maar die ingreep kreeg maar geen datum en plots lag er een brief op de mat waarin gemeld werd dat hij gebeld zou worden door het ziekenhuis omdat ´ze´ dat dotteren hadden vervangen door een openhartoperatie, met vier bypasses.
Het was even slikken. Hij zou zes weken moeten revalideren, en dat dus net nu hij alleen was.

De operatie zou zo snel mogelijk plaatsvinden, en het leek eerst in november te worden. Dat ging niet door (geneeskundige zorg in Nederland…) en er werd een datum geprikt half december.
De dag dat ik naar Dr. Kirans huis ben gaan kijken en bedacht dat ik zonder woonruimte geen mogelijkheid zag om in Auroville te blijven, schreef ik Jos dat ik dan gelijk ook voor hem kon komen zorgen gedurende zijn revalidatie.
Toen ik de prachtige kamer van Lynn mocht gebruiken leek dat idee van de baan, maar de operatie werd ook nu steeds maar een week uitgesteld, en januari kwam eraan. Dat was de oorspronkelijk aangegeven tijd dat de Entry Service weer nieuwe aanmeldingen zou aannemen.
Tijdens de kerstperiode had er in Jos´ familie wel iets geregeld kunnen worden maar door het uitstel leek het een steeds beter idee als ik zou kunnen terugkomen.

Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg de Entry Group of ik toch niet al een interview kon krijgen, zodat ik tegelijk met het ophalen van mijn visum ook voor Jos kon zorgen. Ik had van Ross te horen gekregen dat ze me niet vóór januari wilden zien, maar intussen hadden ze in de News and Notes ook nog laten weten dat ze voor onbepaalde tijd nog bezig waren met het wegwerken van de achterstand en de streefdatum van januari niet gehaald werd.
Bovenop het voordeel om tegelijk met het terugkomen voor mijn Entry Visum ook voor Jos te zorgen, liep mijn afspraak met Lynn af midden januari, en had ik dan weer een woonprobleem.
Ik verwachtte een hoop gesputter en geklaag dat het toch heel moeilijk was om de achterstand weg te werken, maar nee hoor, de Entry Group ging meteen akkoord, en zo kon ik drie vliegen in één klap slaan. Ik kreeg een interview-afspraak voor maandag 4 januari.
Het Entryproces zou drie weken duren, maar Jos verwachtte op dat moment dat het wel midden januari zou worden eer de operatie effektief plaats zou hebben. Hij zou dan een week in het ziekenhuis liggen, en de eerste dagen thuis konden zijn dochters wel vrij nemen om voor hem te zorgen, dus als ik ergens eind januari terug kon zijn zou dat prima uitkomen.

Ook dat liep heel anders: een dag later kreeg Jos telefoon van het ziekenhuis om te melden dat hij diezelfde 4e januari geopereerd zou worden. Ik wilde dan graag midden januari terug zijn, maar dat zou afhangen van hoe snel ik mijn aanbevelingsbrief* te pakken zou krijgen. Marie stelde me gerust: die brief kon ook per post gestuurd worden, dus als ik mijn interview maar gehad had en aan de plichtplegingen met de Secretary had voldaan, kon ik rustig vertrekken.

Het interview was tegen alle verwachtingen in een bij voorbaat gewonnen race. Door het werken in de Solar Kitchen en door andere toevallige ontmoetingen kende ik al een deel van de Entry Group, en ik kreeg het idee dat ik wel hele gekke dingen had moeten doen of zeggen om de positieve uitkomst nog te verbrodden. Ook voor mijn snelle vertrek hadden ze begrip, en alles liep van een leien dakje. Ze wilden me helpen om zo snel mogelijk bij de Secretary te staan, die uiteindelijk de aanbevelingsbrief uitschrijft. Ik moest eind van de week maar even bellen om te horen hoe het ermee stond.

Op dit moment is het zo dat je, als je door de Entry Service aanvaard bent als Newcomer, je persoonlijk bij de Secretary langsmoet om even kennis te maken. Hij heeft in principe ook een veto over de acceptatie.
Omdat de Secretary een Indische regeringsfunctionaris is, en geen Aurovilliaan, is er veel kritiek op die ´macht´, en die eis zal in het komende jaar hoogstwaarschijnlijk afgeschaft worden.
De rol van de Secretary zelf is nogal onduidelijk. Hij is een soort regeringswaakhond die de uiteindelijke beslissingsmacht van heel veel besluiten in Auroville heeft, en is aangesteld toen Auroville in 1988 een project van de Indische regering werd. Er is heel veel kritiek op zijn functie en persoon, maar als de Aurovillianen in de jaren ´70 niet waren meegegaan in de ruzie van de Society was deze functie ook niet gecreëerd. We moeten het er nu maar mee doen, en zolang Auroville geen volwassen bestuur op poten kan zetten kan de regeringsinmenging moeilijk verweten worden.

Ik was zo overtuigd van het feit dat alles goed zou gaan dat ik helemaal vergat te bellen.
Ik had toch nog een vliegticket te pakken kunnen krijgen voor de nacht van maandag 11 op dinsdag 12 januari, ondanks het feit dat we midden in het toeristische hoogseizoen zitten. Maar er hing een prijs aan: ik kon niet met één ticket naar Schiphol, en moest genoegen nemen met een betaalbaar ticket naar Düsseldorf met Emirates. Vanaf mei vliegen die rechtstreeks naar Schiphol vanaf Chennai, dat zal voor de Nederlandse gemeente in Auroville een uitkomst zijn. Op dit moment is er geen enkele rechtstreekse verbinding.

Vrijdagmiddag ging ik met Claire, een Zwitsere vrouw die net als Jan-Pieter in Needam Guesthouse verblijft, en ook ´s ochtends in de Matrimandirtuinen klust, eten bij Le Morgan, het restaurantje in de Town Hall (met heel lekker Bretons eten). ´Toevallig´ waren de toiletten daar buiten gebruik, zodat ik die in de Town Hall zelf moest gebruiken. Op het moment dat ik Town Hall binnenstap zie ik Kalsang, de Tibetaanse die mee mijn Entry-interview had afgenomen. Plots herinnerde ik me dat ik had moeten bellen om te kijken of ik mijn aanbevelingsbrief nog tijdig te pakken kon krijgen.
Kalsang wist niet hoe mijn dossier ervoor stond, maar raadde me aan om toch nog even te kijken of er niemand op kantoor was. De Entry Service werkt alleen in de ochtend, tot half één. Dat was het zo ongeveer. Gelukkig is het kantoor in het gebouw naast de Town Hall. Ik rende er door de regen heen (ja, er hing alweer een cycloon ergens in de buurt) en ja, Cecilia was nog aan het werk, en kijk, ze was net mijn dossier aan het kopiëren…
Met de opdracht nog iets te kopiëren werd ik met het dossier richting Secretary gestuurd, in de hoop dat daar ook nog iemand nog net niet gaan eten was.
Door de regen holde ik naar het Secretary´s Office, weer een gebouw verder. Door de droogte van de afgelopen weken was de bovenste grondlaag alweer verdroogd, en dan neemt die heel slecht water op. De plassen blijven dus staan en er ontstaan grote modderpoelen. In mijn haast ging ik op een verraderlijk stukje helemaal onderuit. Weer een paar blauwe plekken en kleren onder de modder. De receptionisten van de Secretary hadden geen zin in zo´n vieze smeerboel over hun marmer, en ik moest me eerst gaan wassen in het toilet. Daar was de billendouche stuk, en verworden tot een waterspuitende slang. Ik kon de modder grotendeels kwijtraken, maar kreeg tegelijkertijd doorweekte kleren. Ik droop alsof ik met kleren aan onder de douche was geweest, maar het was in elk geval niet modderig meer.
Nu mocht ik de trap oprennen richting Mr. Srinivasamurthy. Dat is de Secretary niet, maar zijn rechterhand, die ik, o voorzienigheid, in de lente al had leren kennen in Arka, waar hij zowat elke middag komt lunchen. Ik had hem al eerder gepolst over de aanbevelingsbrief, en had van hem de verzekering gekregen dat het gesprek met de Secretary maar een formaliteit was. Ik had in maart lange gesprekken met hem gehad, en hij was erg enthousiast over mijn komst naar Auroville.

Boven aangekomen vertelde de secretaresse me dat Mr. Srinivasamurthy nét weg was, gaan lunchen. Nogal vreemd, de lui beneden hadden me dat niet verteld, en er waren geen hoeken of kantjes waarlangs hij stiekem weggeslopen kon zijn: als hij de deur uitging hadden ze het moéten zien.
Ik stond wat beteuterd te kijken, en vroeg dan maar of zij mijn dossier aan hem wilde geven als hij terugkwam, met de vraag of ik vóór maandagavond nog een aanbevelingsbrief kon krijgen.
Net toen ze het dossier aannam kwam Mr. Srinivasamurthi langslopen. Hij was alleen maar even naar het toilet geweest. Hij schrok even toen ik zei dat ik maandagavond richting luchthaven vertrok, want op maandag is de Secretary er meestal niet. Maar we zouden wel kijken, hij bracht het dossier naar een medewerkster met de vraag te kijken of het diezelfde dag nog in orde kon komen.
En ja hoor, om halfvijf was ik de trotse bezitster van een aanbeveling om een X-visum te krijgen.

Toen ik terugkwam bij Le Morgan was Claire natuurlijk zowat klaar met eten. Maar dat maakte verder niet uit, we hebben een heel fijn kontakt en we hadden een leuke lunch. Ze blijft in Auroville tot eind maart, en ik zal haar als alles volgens plan verloopt nog twee weken ontmoeten wanneer ik terugben.

Het werd een lange reis, met overstappen in Dubai, wachten op een koud station in Düsseldorf en (wie had anders verwacht) chaos bij de NS in Utrecht en daarna. Al vanaf de grens moesten we vanuit onze dure maar luxe ECI overstappen op een oud boemeltje. Uiteindelijk kwam ik na meer dan 24 uur reizen in Zoetermeer aan.

Jos´ operatie was goed verlopen. De familie had zich wel een paar uur zorgen gemaakt, want er was afgesproken dat Jos´ zus meteen na de operatie gebeld zou worden, maar dat werd gemakshalve maar vergeten. Gelukkig is Nelleke nuchter genoeg om dan zelf maar te bellen. Bleek dat de vijf uur durende operatie allang achter de rug was en Jos alweer een paar uur lag bij te komen.
Omdat er enkele dagen later gevaar was voor infectie werd hij wat langer in het ziekenhuis gehouden, waardoor hij maar net een paar uren thuis was toen ik ook aan kwam waaien.

Het is heel vreemd om terug te zijn. Aan de ene kant voelt het doodnormaal, en in Duitsland viel meteen de rare angst/nervositeit weg die ik de laatste dagen in Auroville weer niet onder kontrole had gekregen.
Maar ook de zucht naar allerlei eten was plots verdwenen. Ik had genoeg gegeten op het vliegtuig, en ondanks al mijn verlangen in Auroville naar hamburgers, hotdogs, frieten, donuts en andere rommel, en ondanks mijn belofte aan Claire dat ik meteen op de frieten en hamburgers af zou vliegen, kon de overdaad aan verlokkingen in de koude tunnel van Düsseldorf Hauptbahnhof me niets zeggen. Ik heb nog getwijfeld over een doosje donuts, maar heb het toch maar laten liggen. Wie me in Auroville over junkfood hoorde praten zou het niet geloven.

Intussen is het weer ´normaal´ om hier te zijn, al mis ik de Matrimandir heel erg, en voel ik weer waarom ik naar Auroville moest. De diepe drang vanbinnen blijft, en al heb ik me heel rot gevoeld de afgelopen maanden, het werk dààr is waar het om draait. Het nare gevoel is ook net waar ik aan moet werken. Ik had me helemaal niet zo ellendig moeten voelen, alle angsten waren ongegrond en redeloos. Ik had ook niet verwacht dat ik zo snel weer hier zou zijn, en dat alles weer zo normaal zou zijn.
Ik geniet wel enorm van het komfort. Eindelijk weer lekkere bedden, propere voeten, rust en stilte en zo meer. Geen hard richting massahysterie hollende bevolking meer met tempel”muziek” die je om vijf uur ´s ochtends uit je bed krijst.

Blijft alleen nog het fysieke probleem.
Begin december kreeg ik diarree, en ik bedacht – gemakshalve vergetend dat ik in een ander klimaat zat en mijn lichaam dus niet altijd normaal kan reageren – dat dat wel over zou gaan. Pas na twee weken ben ik naar de dokter gegaan. De stoelgangtest gaf dan ook nog niet aan dat ik parasieten of zo had (wat niet wil zeggen dat ik die niet zou hebben), en dus kreeg ik maar heel simpele medicatie. De diarree is tot op vandaag niet langdurig verdwenen, en steekt zo nu en dan de kop nog op.
Het is me ook wel duidelijk dat de paniek- en angstdromen hun invloed hebben op mijn darmen. Elke keer als ik de onzekerheid (wélke onzekerheid??? – ik weet het ook niet, alles was een aanleiding voor ongemak en angst…) mijn nachten liet verruïneren, gingen de darmen weer van slag.

Na al die weken ben ik bijna 10 kilo afgevallen. Ik ben normaal al hopeloos mager, dus op dit moment ben ik klaar voor een film over de holocaust. Ik probeer nu veel te eten en te rusten, maar het gewichtsverlies tesamen met een extreem lage bloeddruk zorgt voor de energie en tonus van een dweil. Ik ga eerstdaags een bloedtest doen om te kijken of ik niks ernstigs tekort kom.
Intussen slaap ik veel en hoef ik gelukkig bijna niks te doen nu. Jos verzorgen is niet veel soeps, het gaat beetje bij beetje beter met hem maar hij kan natuurlijk geen boodschappen doen of autorijden of dingen optillen.
Hij slaapt slecht en verveelt zich enorm, en naar Brugge komen was dus een goed idee omdat er hier wat meer mensen rondlopen en er wat meer afleiding is.
En ik moet vóór we teruggaan nog naar de Ambassade om mijn Entry Visum te halen!

Mijn terugkeer heb ik gepland op 15 maart. Ik wil dit keer zeker zijn dat ik een fijne plek heb om te wonen, en vermoedelijk kan ik voor een ruim gereduceerd tarief wel in Arka blijven. Ik weet dat er kamers vrij zijn rond die tijd, en het wordt natuurlijk alleen maar rustiger dan, dus voor de eerste maanden zou het geen probleem zijn. Maria Grazia wilde me evenwel nog geen toezegging doen, omdat je nooit weet wat er gebeurt en ze natuurlijk liever een kamer aan volle prijs verhuurt. Bovendien is Nadaka (één van de bekendste muzikanten van Auroville) na een relationele herschikking in Arka ingetrokken, en zou het met de woningnood wel kunnen dat de Housing Service Arka verplicht meer mensen op te nemen gedurende de rustige zomermaanden.
En dan heb ik van Jaqueline, de weduwe van Roger Anger, nog aangeboden gekregen dat ik in hun huis enkele maanden zou logeren! Dat is dus het huis dat op de eerste foto van de (onafgewerkte) pagina over de Galaxy prijkt… Hoewel het een fantastisch aanbod is weet ik niet of het allemaal realiteit wordt. Het huis is ook gezet in de periode dat er nog niet in het stadsgebied gebouwd mocht worden, en dus ligt het in Auromodèle, wat met een elektrische fiets (mijn eeuwige dank aan Olivier die me dat wonder laat gebruiken) elke dag van en naar Matrimandir toch een rit is.
Waar ik ook terecht kom, ik heb in elk geval een budget opgemaakt om wat rustiger mijn Newcomerjaar door te komen, zonder financiële paniek.

Hoewel het voor iedereen duidelijk is dat ik niet echt een geweldige tijd achter de rug heb, is het voor mij geen optie om niet terug naar Auroville te gaan. De reden daarvoor is het feit dat ik zo makkelijk aan mijn aanbevelingsbrief kwam, en dat zoveel mensen zo blij waren dat ik ook deel van het avontuur uitmaakte, en me ook dringend vroegen om snel terug te komen, en het feit dat ik uiteindelijk zoveel fijne kontakten heb daar en met zoveel mensen een band begin op te bouwen. Dat allemaal plus die duidelijke onderstroom die me blijft vertellen dat er nog veel werk aan de winkel is, wat om één of andere reden toch beter vordert dààr.
Gedurende het Newcomerjaar is het de bedoeling dat je, urgenties daargelaten, niet weggaat uit Auroville.
Een jaar is lang, zeker als er zoveel innerlijke veranderingen gebeuren. Eigenlijk is het een periode die te lang is om te overzien nu.
Hoe het allemaal uit zal pakken weet ik dus niet, ik hou het er nu maar op dat ik 16 maart terug in Auroville sta, mét een Newcomervisum.

_______________

* Zie ook een vorige post waarin ik over het Entry-proces praat.

Het was me rond die tijd heel erg duidelijk geworden dat dit niet verder kon zo. Rond mijn vorige blogpost was Zelma in Thailand om haar visum te verlengen, en kon ik een beetje mijn eigen ritme en stilte aanhouden. Maar het jungle-leven begon me enorm parten te spelen. Ik miste een beetje basiskomfort. Veel mensen die hier wonen missen dat helemaal niet, en kunnen rustig jarenlang in supereenvoudige omstandigheden leven. Ik voel me ongemakkelijk elke keer ik op een Indisch toilet moet. En in ons huisje in Rêve was niks anders.

Toen Zelma terugkwam bespraken we dat, en we besloten dat het toch ook mogelijk moest zijn om samen in de diervrije slaapkamer te slapen. Maar ook daar was Zelma´s levensstijl totaal anders dan de mijne. Ik snap ook niet wat het nut van een ´gescreende´* kamer is als je de hele dag de deur open hebt. En de nood aan rust die zij helemaal niet had en de nood aan ingekeerdheid die zij als negatief ervaarde maakte het samenleven in één slaapkamer eigenlijk ridicuul.
We hadden allebei het idee dat we als twee volwassenen toch wel samen moeten kunnen leven, maar zo makkelijk is het natuurlijk niet.

Door mijn paniekaanvallen besefte ik dat mijn hoofdwerk hier de binnenkant is. Geen idee of dat voor iedereen zo is, maar het is de enige manier waarop ik iets zal kunnen bijdragen aan Auroville. Zolang ik mijn spirituele werk niet doe zal ik alleen maar van de ene paniekaanval naar de andere hollen, want zonder de vitale en mentale rust die Mother en Sri Aurobindo als noodzakelijke basis voor de ´yoga´ bestempelen kan ik daar nooit iets anders dan de speelbal van zijn.

Er is dus innerlijk werk gaande, en daar valt niet veel over te vertellen.

De uiterlijke situatie is intussen ook drastisch veranderd.
Een kamer voor mezelf werd een noodzaak. Jammer dat ik niet zo slim was geweest om dat van tevoren te bedenken.  (Nu ja, de bedoeling was dat ik op de boerderij van Kiran-bhai zou wonen, maar dat ging jammer genoeg niet door.) Ik kan iedereen aanraden die Newcomer wil worden om tenminste een budget te voorzien dat een tijdige reservering in een goed guesthouse gedurende minstens drie maanden toelaat, en daarna een onderhandelde prijs voor een aantal maanden als Newcomer.
Ieders parcours zal anders zijn, maar het scheelt als je je geen zorgen moet maken over een plekje voor jezelf. Iets dat in Auroville in het hoogseizoen geen sinecure is. Doe dus niet zoals ik, maar regel het van tevoren.

Maar als het echt moet komt er altijd wel een oplossing uit de bus. Ten einde raad vroeg ik Kiran-bhai of ik toch niet alsnog op de boerderij kon gaan slapen. Hij antwoordde dat dat altijd mag, maar dat het huis nog niet klaar is en dat ik gewoon maar moest gaan kijken of ik er iets mee kon.
Vol goeie moed ben ik gaan scouten, en het viel me op dat het toch wel ver buiten het centrum van Auroville is. Het is niet de afstand die zorgt dat het ver is, maar de lamentabele staat van de weg. Er waren nog hele delen die uit plas bestonden in plaats van uit weg.
De boerderij zelf zag er vanbuiten heel erg goed uit. Mooie witte muren met gescreende ramen met glas. Ook het rieten dak met dakvensters was helemaal afgedicht met screening. Maar toen de werkopzichter met de sleutel kwam zag ik het probleem. Vanbinnen was er buiten een prachtige rechte vloer min of meer niks. Afgebakende ruimtes, elektriciteit die het wel deed, maar verder helemaal niks. Er was twee maanden niet gewerkt vanwege de moesson. En de badruimte, die los staat van het huis, was ook prachtig betegeld, maar wegens geen toestemming om het water aan te sluiten waren er geen douches of toiletten. De keuken, ook los, bestond alleen nog maar uit een betonnen vloer met een dak erboven.
Het zal nog zeker een half tot een heel jaar duren eer alles is zoals Dr. Kiran het gepland heeft. Dan wordt het wel een schitterend huis, midden in een heel arm dorp…

Toen ik terugreed werd het me duidelijk dat ik de handdoek in de ring moest gaan gooien als ik geen oplossing kreeg voor het woonprobleem. Nog een maand met Zelma in een kamer was uitgesloten: onze energieën zijn niet compatibel en we maken mekaar knettergek.
Als het dus de bedoeling was dat ik in Auroville bleef moest er ook maar een kamer komen.
En de kamer kwam.
Ik kreeg dezelfde avond nog een aanbod om voor 500 roepie per maand (7,5 euro of zo) bij een Tamilvrouw in te trekken, maar ze had ook vrienden die een aparte kamer hadden die ik zou kunnen krijgen. En toen ik een hapje ging eten in de Solar Kitchen botste ik op een kennis die me vertelde dat hij vanaf 15 janurari op een te groot huis ging ´housesitten´. En ja, het zou fijn zijn als ik mee in dat huis kwam.

De dag erna kwam ik Lynn tegen, een Amerikaanse Ashramiet die een kamer heeft in Arka. Ik vroeg haar of ze kon overwegen om mij tot de 15e in haar kamer te laten wonen doordeweeks, omdat zij er toch alleen maar in het weekend is. Ze moest er wat over denken, maar uiteindelijk vond ze het heel snel een goed idee en zou het van Maria Grazia afhangen of het doorging.
Het kwam allemaal in orde, en ik logeer nu al enkele dagen in de prachtige kamer van Lynn. Ze heeft die helemaal naar haar eigen smaak ingericht, en het is een paradijselijk oord van rust en meditatieve lichtheid. Ik ben enorm verwend dat ik er mag logeren, en het maakt mij heel gelukkig.

Intussen is de ochtendmeditatie in de Inner Chamber van de Matrimandir voor gasten ook helemaal overstroomd. Het is nu zo druk hier dat alle guesthouses helemaal vol zitten en er nergens nog een gaatje te vinden is. Het aantal dat de Matrimandir in wil is zo groot dat er elke ochtend twee groepen naar binnen moeten, afgezien van de introductiegroep die de Matrimandir voor het eerst bezoekt. En intussen zijn de zitplaatsen ook uitgebreid naar bijna 100.

Omdat ik elke dag in het Matrimandir-kantoor rondhang kent de Accessgroep (de mensen die de toegang tot Matrimandir regelen) me ondertussen wel, en men vond dat ik maar buiten de gastenuren de Inner Chamber moet bezoeken, zodat er iemand anders in mijn plaats in de ochtendsessies kan.
Ik vond dat eerst maar raar, want het late ochtenduur vond ik erg aangenaam, maar intussen ben ik heel blij met de toelating om tijdens de Auroville-uren te gaan. Je kan dan zo lang in de bol zelf (bij het kabbelende water) zitten als je wil, en ik kan ook heerlijk lang in de Inner Chamber blijven. Met maar een handjevol Aurovillianen in plaats van zestig tot negentig andere gasten.
Het is een verwennerij eersteklas. Die me enorm goed doet en tot rust laat komen.
Dit is waarvoor ik kwam, dit is wat me hier brengt. Dit is zinvol. Heerlijk.

_______________

* ´Screening´ is het woord dat hier gebruikt wordt om aan te duiden dat er muggengaas voor alle ramen zit. Het gaas is meestal van metaal, niet altijd van plastic.

Bijna twee weken terug was er Residents’ Assembly Meeting*. Veel aspirant-Newcomers denken dat je daar alleen als Aurovilliaan heenmag, maar dat is niet zo. Auroville kan op veel vlakken kleingeestig zijn, maar niet hier.

De Residents´ Assembly is een van de drie officiële bestuursorganen van Auroville die in de Auroville Foundation Act genoemd worden. Die wet uit 1988 maakt Auroville tot een projekt dat onder de direkte verantwoordelijkheid van de Indische Regering valt. De twee andere hoofdbestanddelen van het bestuur zijn de Governing Board, een verzameling van Indische mensen die op een of andere manier met Auroville of de Ashram gelieerd zijn, en de International Advisory Council, een adviesorgaan bestaande uit enkele mensen uit andere landen die niet in Auroville wonen, en naam hebben gemaakt op politiek of spiritueel gebied. (Zie ook de pagina over de organisatie [die ik nog moet maken...])
De Residents´ Assembly is een bijeenkomst van alle Aurovillianen waarin op een of andere manier beslissingen moeten worden genomen. Voorlopig is er een soort vaag stemsysteem dat van alle kanten onder vuur ligt. Niet in het minst van de Aurovillianen zelf, omdat de meesten weten dat dat een zwaktebod is. Als je ergens over moet gaan stemmen is het duidelijk dat er geen eenheid van besluit is.

De Assembly is niet echt een vergadering van àlle Aurovillianen. Door het eindeloze geëmmer en gediscussieer, waarbij de grootste monden zoals altijd en overal toch weer het laken naar zich toetrekken is de grote meerderheid afgeknapt en blijft bijgevolg thuis. De vergadering wordt dus meestal bijgewoond door een miezerige minderheid, waardoor de beslissingen van ´de Auroville-bevolking´ erg sceptisch bekeken worden door de regering.

Om de zaak nieuw leven in te blazen is sinds enkele maanden een groep actief om te proberen de hele vergadering een andere wending te geven. 1 oktober was de eerste nieuwe ´gathering´, en twee weken terug de tweede. De eerste heb ik niet bijgewoond omdat ik liever bij de zonsondergang-met-Sunils-Savitri-muziek-in-het-Amfitheater** was. Wegens de moesson is die een tijd afgelast, en als het niet regent donderdag kunnen we er weer van genieten.

Het nieuwe aan de Residents´ Assembly Meeting is dat er gepoogd wordt de saaiheid te doorbreken, en er meer naar een vrolijke bijeenkomst gezocht wordt dan naar een saaie bespreking. Er worden enkele sociale ´spelletjes´ gedaan, er is een kort toneelstukje van de kindertheatergroep en na afloop is er een warme maaltijd. De eigenlijke discussie probeert ook om Auroville in vraag te stellen. Bij dringende kwesties wordt een speciale meeting bijeengeroepen om een specifieke vraag te beantwoorden, maar de algemene Meetings worden gebruikt om te zoeken naar eenheid en samenhorigheid. De vraag van deze bijeenkomst was ´Wat is Auroville?´

Hoewel het op papier nogal knullig lijkt en ik van de radio weet hoezeer er naast mekaar gepraat kan worden, zijn we er toch met veel nieuwsgierigheid heengetrokken. De expohal in het Visitors´ Center was leeggeruimd en deed als vergaderzaal dienst. Het is heel lastig om in te schatten hoeveel mensen er waren, omdat er veel matten en kussens op de grond lagen en er ook een heel deel mensen zonder zitplaats het begin hebben bijgewoond maar niet tot het eind zijn gebleven. Ik denk zelf tussen de 100 en 150, maar iemand anders schatte het veel lager. Ik meen dat ik ergens las dat het toch “officieel”op 150 gehouden wordt.

Wat voor ons erg interessant was, is dat de gelegenheid te baat genomen werd om de nieuwe Entry Group voor te stellen. Ondanks de moeite die er gedaan werd om een ontspannen sfeer te creëren was duidelijk dat de groep zich toch ongemakkelijk voelde. De Entry Group is een van de lastigste Working Groups van Auroville. De vorige ploeg is er ongeveer een jaar geleden gewoon mee gestopt, en die daarvoor is  vriendelijk verzocht op te stappen. Intussen is de Entry zowat de hete aardappel binnen Auroville, een taak waarvan iedereen min of meer beseft dat ze  bijna niet ´goed´ uit te voeren is. Er is heel veel kritiek op het Entryproces, en voor de een kan het niet streng genoeg terwijl het voor de ander zonneklaar is dat het hele proces niet hoort te bestaan. De absurde spagaat die de Group moet  volhouden is ook de reden dat de vorige groep aftrad. Aan de ene kant moeten er veel Newcomers binnengelaten worden, aan de andere kant moeten die allemaal een huis hebben, aan een derde kant moeten ze ook nog op officiëel Auroville-grondgebied wonen, aan de vierde kant kunnen Aurovillianen met dikke villa´s niet verplicht worden een stukje van de tuin in te ruimen voor een Newcomer, laat staan een stukje van het huis, aan een vijfde kant mogen de Newcomers hier niet op hun krent komen zitten of op hun centen teren, aan de zesde kant moeten ze wel geld meebrengen, aan de zevende kant moeten ze zo jong mogelijk zijn, aan de achtste kant zouden ze ook wat over Mother en Sri Aurobindo moeten weten, en aan de negende kant komen afgewezen aspiranten met woedende Aurovilliaan-vriendjes aanzetten die wel eens zouden willen weten wie de Entry Groupleden wel denken dat ze zijn dat ze zomaar hun vriend de toegang tot Auroville durven ontzeggen.
Genoeg reden om erg weinig kandidaten te vinden om deel uit te maken van de Entry Group. De nieuwe leden konden dan ook niet genoeg benadrukken dat ze proberen zoveel mogelijk aan ieders wensen tegemoet te komen, maar dat ze zelf ook nog moeten ontdekken hoe dat nu allemaal moet. Een buro overnemen dat al jaren niet draait is natuurlijk ook een vergiftigd geschenk. En tot overmaat van ramp mogen ze beginnen met een achterstand van maanden weg te werken. Terwijl het aantal aanmeldingen per jaar net begonnen is aan een exponentiële stijging.
Een direkt gevolg is dat ze op dit moment geen nieuwe aanmeldingen aankunnen. We worden dus verzocht om tot januari te wachten, al is de kans groot dat die datum ook weer verschoven wordt. Ik hoop op dit moment maar dat ik tegen het eind van mijn visum (half maart) een keer een ´recommendation letter´ voor een Entry Visum te pakken krijg. Daarmee kan ik terug naar België komen en een Entry Visum krijgen, geldig voor een jaar, maar drie keer voor een jaar verlengbaar. Na die vier jaar moet er weer naar het ´land of origin´ teruggegaan worden om een nieuw Entry Visum te halen dat dan weer voor langere tijd verlengd kan worden.
Al met al blijft dat visumgedoe een enorme burocratische rompslomp die handen vol geld kost.

Het sociale ´spelletje´ van de meeting, dat blijkbaar ook op 1 november onderdeel van de Meeting was geweest, bestond eruit nieuwe mede-Aurovillianen te leren kennen. Voor het begin van de meeting had een kindje een mandje met kaartjes rondgedragen, waaruit je ´blind´ een kaartje moest nemen. Er waren twaalf verschillende, met telkens één van de twaalf kwaliteiten van de Grote Moeder erop geschreven
We werden verzocht in het vage weg door mekaar te lopen en op een teken groepjes te vormen van drie of vier mensen, liefst onbekenden. Ieder in het groepje werd dan gevraagd zijn of haar naam te noemen en kort te beschrijven wat zijn of haar eerste reactie was bij het lezen van het getrokken woord.
Mijn woord was Progress.

Een van de redenen waarom ik voelde dat ik in Auroville wilde zijn, was dat ik begreep dat de konfrontatie met mezelf hier veel heftiger was dan in Nederland. Ik kan het niet goed beschrijven, maar ik wist dat ik hier veel sneller een doorbraak zou kunnen hebben waar ik thuis door alle gemak en gezapigheid jaren en jaren over zou doen, als ik er überhaupt aan toe zou komen.
Om het simpel te zeggen: de hoofdreden voor mijn aanwezigheid hier is mijn spirituele vooruitgang.
Na mijn crisis van een week eerder was het een fijne bevestiging. Hier blijven is de boodschap, want uiteindelijk zal de oogst komen.
Ik wist voor ik kwam dat ik tegen een muur aan zou lopen, maar ik had niet gedacht dat dat zo snel zou zijn. De vraag is nu ook of er wel een moment komt waarop het allemaal komfortabel wordt. Vermoedelijk zal er steeds een beetje ongemak blijven bestaan, het duwtje in de rug om niet op de lauweren te gaan rusten maar steeds te blijven zoeken naar meer spirituele ontwikkeling.

Ik begin te vermoeden dat een heel deel van de problematiek in Auroville tot nu toe voortkomt uit het feit dat alle Aurovillianen die van ver komen hier door diezelfde rare mangel moeten en gaan. Iedereen komt met een bepaalde drang of idealisme, laat heel veel (nep-?) zekerheid, komfort en veiligheid achter om hier in een totaal vage en onduidelijke situatie een nieuw bestaan op te bouwen.
De hele situatie is zo destabiliserend, dat mentaal overleven een groot deel van de tijd opslorpt. Het is dan niet zo makkelijk om een situatie te vinden waarin er ook nog ruimte is om het grotere plaatje van Auroville te bekijken, laat staan je bezig te houden met het komfort van anderen. Veel mensen concentreren zich dus op hun leven binnen een beperkte community, want om die dingen draaiend te houden heb je al een flinke dagtaak voor veel mensen.

Werken helpt ook om de paniek buiten de deur te houden.
Ik ben intussen ruim druk bezig, zeker in vergelijking met wat ik in Zoetermeer deed.
Vandaag ben ik voor het eerst in die meer dan twee maanden weer in de Matrimandir geweest, vanwege een weerzin door dat gebrobbel in mijn maag en slokdarm. Maar de sfeer van het Unity Park blijft voor mij een zaligheid, en dus besloot ik mee te werken in de Matrimandirtuinen. Er worden daar altijd nog vrijwilligers voor gevraagd, er is aan onderhoud en voorbereiding voor de uiteindelijke beplanting werk zat.
Op dit moment wordt het park eindelijk echt vormgegeven. Dat komt door het wegvallen van de positie van Roger Anger (bijna twee jaar geleden overleden), die toch bleef twijfelen en onderzoeken en geen goedkeuring wilde geven voor realisatie van ontwerpen (vermoedelijk terecht), maar ook doordat de Matrimandir zelf nu min of meer af is (er wordt nog steeds aan details gewerkt). En door de goedkeuring van het ontwerp voor de eerste drie tuinen van de twaalf spirituele perken rondom de Matrimandir, een voorstel van M3 (de tuinontwerpers Marc, Marie en Maurizio), is ook meteen begonnen aan de rest van het Unity Park. Niet iedereen is blij met alles, en er waren nogal wat spoken uit het verleden rond, maar er wordt wel een ´echt´ park gemaakt, waar straks een meer rond kan komen.
De bloemen en planten die de perken moeten bevolken worden in de Nursery (een paar honderd meter van het Park verwijderd) gekweekt, en dan overgeplant naar de Transition Garden, een plek net buiten het ovale parkgebied die straks deel uit zal maken van het meer.
Narad, een oudere Amerikaan die in de Ashram leefde toen Auroville gesticht werd, heeft hier de leiding over. Samen met vaste tuin-Aurovillianen Tina en Noel is het ploegje van enkele (vooral Russische) vrijwilligers een erg ontspannen geheel, waarbij sfeer en aandacht belangrijker zijn dan prestatie en werkdruk. Het is heerlijk om te voelen.

Vorige lente waren Jos en ik ook aanwezig bij de presentatie van het ontwerp van de eerste drie spirituele tuinen. Marie en Marc legden uit hoe ze tewerk waren gegaan, en dat ze hun ontwerp niet als ´af´ beschouwen, en juist proberen iets makkelijk aanpasbaars te maken.
Door hier rond te scharrelen kwam ik Marie al snel weer tegen, en toen ik hoorde dat ze nog steeds handen tekort komen heb ik aangeboden om mijn vrije middagen met haar door te brengen. Ik ben geen tuinarchitekt zoals zij, en heb nooit Autocad geleerd, maar op een of andere manier moet ik toch wel nuttig kunnen zijn en dingen kunnen afkijken. Marie dacht dat ook, en ik mag sindsdien lekker mee heen en weer hollen.
Het belangrijkste op dit moment is de realisatie van de eerste tuin, die Existence heet. In het Sanskriet is dat Sat, het eerste aspekt van het Brahman***.
We zijn nog niet heel ver, maar elke dag gebeurt er een klein beetje. Eerst is de grond weggehaald en nu worden de fundamenten en de basisstructuur van een ´zwevend´ pad aangelegd. Intussen kijken we ook of alles wat ondergronds moet ook aangelegd wordt.
Omdat er nog niemand 3D-modellen heeft gemaakt is dat een taak die mij te beurt gaat vallen. Mijn ervaring met SketchUp kan goed van pas komen, maar dan moet ik het eerst op mijn laptop krijgen. Er bestaat namelijk geen versie voor Linux, en dus moet ik het via Wine gedaan krijgen.

Ik heb dus behoorlijk volle dagen, want rond kwart na elf ga ik nog steeds werken in de Solar Kitchen. Het gebeurt maar zelden dat ik daar voor tweeën weer buiten sta, en dan kan ik weer richting Matrimandir.
Hoewel het lange dagen lijken is het zo heerlijk om daar rond te mogen lopen dat ik ergens wel het gevoel heb dat ik met een bepaald lichaamsdeel in de boter ben gevallen.
Alle ratten, kikkers, slakken, muggen, vliegen (per dozijn op het moment), gekko´s, sprinkhanen, kevers, duizendpoten, miljoenpoten, mieren en kakkerlakken ten spijt.

_______________

*  De hele Meeting is op de site van AurovilleRadio te beluisteren. Jammer genoeg niet op een aparte pagina, dus er moet even gezocht worden naar de post van 2 december 2009. Daar staan links om de drie delen online te luisteren of te downloaden.

**  Sunil was een Ashramiet die een keer een keyboard had gekregen of gezien en spontaan muziek begon te maken. Na een tijdje werd het zijn specialiteit en werd hij ook erg gewaardeerd. Hij wijdde uiteindelijk een groot deel van zijn tijd aan het componeren van muziek bij de opgenomen stukken uit Savitri die Mother ingesproken had voor Huta´s schilderijen van het boek. De Ashram heeft alles online beluisterbaar en downloadbaar.
Elke donderdagavond wordt rond zonsondergang een half uurtje muziek gespeeld in het Amfitheater. Een must voor mij.

***  Zie ook de pagina over de Evolutionaire Yoga

Maar ik moet eerst iets kwijt.
Het is geen gemakkelijk verhaal. Ik zou eigenlijk ook niet weten waarom ik zoiets persoonlijks open en bloot op het internet zou zetten.
Ik begon dit blog met het idee dat ik niks persoonlijks zou vertellen. Ik wilde vooral praktische info geven over het reilen en zeilen in Auroville, en hoe je dat als Newcomer beleeft.
Jammer genoeg is de persoonlijke bagage waarmee je in Auroville aankomt een zeer ingrijpend deel van je beleving. Bij mij toch.
Ik heb enkele posts geleden al besloten dat ik maar gewoon moet schrijven wat er gebeurt. En omdat een heel groot deel van wat er met me gebeurt mijn emotionele toestand omhelst, gooi ik die er ook maar bij.

Dit bericht gaat over Jos. Mijn maatje. De man die ik thuis heb gelaten om hier te zijn. Ook al hadden we nergens ruzie over en hielden en houden we nog steeds van mekaar. De man die ik de afgelopen dagen verschrikkelijk gemist heb, en naar wie ik hopeloos verlangd heb. En nog verlang.

Jos is heel bijzonder. Dat zou je niet zeggen als je hem zo ziet. Hij is erg verlegen, en komt daardoor vaak wat stug over, en je krijgt niet meteen de indruk van een erg boeiende persoonlijkheid.
Onder die uiterlijke schijn zit een vreselijk lieve man. Dat kan je pas merken als je hem wat leert kennen. Hij heeft een enorme hoeveelheid liefde en zorg en bescherming te geven. Als je het geluk hebt zijn interesse weg te dragen krijg je dat alles helemaal over je heen geregend. Met veel geduld en vergevingsgezindheid en rust en kalmte erbij.

Ik leerde Jos kennen via het internet. Dat was de enige manier waarop we mekaar konden ontmoeten denk ik, want als ik hem gewoon ergens was tegengekomen zou ik hem vermoedelijk niet opgemerkt hebben.
Ik leerde hem kennen als ‘Godefroy’, en hij mij als ‘Gotlev’. Dat waren onze nicknames op het forum van de website die bij het tv-programma Oberon hoorde. Oberon was een realityspel dat in de Middeleeuwen gesitueerd was. We waren allebei geboeid door het programma, en op de site terechtgekomen waar parallel aan de serie een spel liep. Elke week moest je een voorspelling doen over de volgende aflevering.
Omdat elke aflevering eindigde met een zeer korte vooruitblik ging ik die opnemen om beeld per beeld te kunnen nakijken wat ik nu eigenlijk zag. Op het forum was een groepje mensen begonnen hetzelfde te doen, en ik deelde mijn bevindingen met dat clubje. Beetje bij beetje werd het clubje een groep mensen die gedetailleerde analyses deden van de beelden en daarop hun voorspellingen baseerden.

En toen was het programma afgelopen. Er zou nog een eindquiz komen op het net, en het forum was intussen in een praatcafé veranderd. Godefroy was allang een populaire forumbezoeker door zijn humor en hulpvaardigheid. (Een staaltje van beide kan u hier bekijken, een reeks vewoede pogingen van mij om in Villers-la-Ville een leuke foto van ons twee te maken. Ik zie natuurlijk niet uit mijn achterhoofd.) Ik was blijkbaar het enige meisje in het analysegroepje, en Gotlev kon zich dus verzekerd weten van mannelijke aandacht. En plots kwam iemand daar dwars doorheen, en begon de draak met me te steken. Ik werd geprikkeld en uitgedaagd, en op een avond ontstond er plots een soort toneelstukje. Dat ging over of Gotlev en uitdager Machiavelli mekaar nu wel of niet zouden krijgen. Als het aan Godefroy lag niet. Hij was eigenlijk de enige die niet onder de indruk was van de rigoureuze aanpak van Machiavelli, en zich ondanks alles niet weg liet sturen om Machiavelli´s versiertoer wat makkelijker te maken.
Het is een van de leukste avonden van mijn leven geweest, dat voelde ik meteen. Ik heb me een breuk gelachen. Toegegeven, de dialogen en actie waren niet altijd van een even hoog niveau, maar de spontaniteit en de humor tesamen met de improvisatiespanning zorgden voor een geweldige coctail die een overgetelijke avond opleverden.
De daaropvolgende dagen werd ik steeds nieuwsgieriger naar de man achter Machiavelli. Hij had een gevoelige snaar geraakt, en ondanks mijn voornemen om nooit meer een relatie te hebben werd ik ineens verliefd. Op een spook min of meer, want Machiavelli bestond niet. Hij was een uitlaatklep van een gelukkig getrouwde jongen met een paar kinderen die er niet over peinsde om de romance tussen ‘Levke’ en ‘Machi’ enige materiële realiteit te geven.

Maar het kwaad was geschied, de geest was uit de fles: ik was verliefd.
Dat was moeilijk te verbergen op het forum/praatcafé, en Godefroy was de eerste die via mail eens bij me polste wat er eigenlijk gaande was.
Ik gooide het er allemaal maar uit. Dat ik verliefd geworden was, maar dat er niks ging gebeuren. Dat ik ook niet durfde opbiechten tegen Machi dat ik verliefd was, dat we wel bijna dagelijks mailkontakt hadden, en dat ik het allemaal maar moeilijk vond.
Het was het begin van een lange mailrelatie met Jos. In een van mijn mails durfde ik het aan om brutaalweg te zeggen dat ik niet begreep hoe ‘jullie mannen’ het voor zichzelf kunnen verdedigen dat er op het net virtueel in het wilde weg geflirt werd, terwijl ‘jullie’ toch getrouwd zijn.
Ik kreeg een mail terug waar ik erg van onder de indruk was. Jos had zijn halve leven voor me blootgelegd, geheel tegen zijn verlegen natuur in. Hij vertelde over zijn ongelukkige huwelijk en zijn verlegenheid in relatie tot meisjes en vrouwen. Hele intieme ontboezemingen, waarvan ik versteld stond.
Nu werden onze mails heel persoonlijk, en ik vertelde op mijn beurt mijn halve leven en waar ik stond. We werden maatjes, die mekaar alles kunnen toevertrouwen.

De prijs van het Oberon internetspel was een ‘Middeleeuws Weekend’ voor twee keer vijf personen. Ons analyseclubje bestond uit ongeveer tien mensen, dus wilden we persé winnen. Natuurlijk was de quiz kinderspel voor wie het programma een beetje gevolgd had, en ging het om de schiftingsvraag: hoeveel mensen hadden zich ingeschreven op het internet en een profiel aangemaakt. Wijzelf hadden al hopeloos veel ‘valse’ profielen gemaakt, en we gingen aan de puzzelslag. Ondanks al het gereken en de meer dan twintig antwoorden die we gaven zaten we er kilometers naast. Eén dag na de sluiting van de wedstrijd wist iemand in ons groepje (u weet wie ik bedoel, meneer van Wees!) te melden dat we het gewoon in de cache van de browser hadden kunnen vinden: de profielen werden altijd getoond met nicknames, maar die waren niet exclusief (je kon elk profiel dezelfde naam geven) en de profielen werden gewoon genummerd, te beginnen bij 1. Maak een nieuw profiel aan, kijk in de cache welk nummer dat heeft, en voila: je weet hoeveel profielen er aangemaakt zijn. We wisten dus meteen dat we er glansrijk naast zaten, en het was bang afwachten of er mensen in de buurt gegokt hadden.
Dat hadden er. Toevallig een Vlaamse en een Nederlandse dame. Die mochten elk vier mensen meenemen naar het ‘Middeleeuws Weekend’. De Vlaamse dame was geen lid van ons clubje, maar intussen wel deel van ons praatcafé geworden, en de Nederlandse dame was een vriendin van iemand uit ons clubje. Maar dat volstond niet om de tien plaatsen af te troggelen. Naast de vriend van het Nederlandse meisje mocht in elk groepje één iemand van ons mee. Ik werd uitgekozen om mee te gaan met het Nederlandse team.
Ons clubje begon plannen te smeden om toch ook aanwezig te zijn, omdat we mekaar nu wel een keer in het echt wilden ontmoeten. Machi zou zeker niet meegaan, het spel had lang genoeg geduurd. Maar Jos en ik wilden mekaar heel graag ‘echt’ leren kennen.

Ik had ook een voorstelling in dat weekend. De afstand was per auto overbrugbaar, dus Jos stelde voor om mij erheen te chaufferen. Zo kon hij me meteen een keer op de planken zien. En we hadden veel tijd in de auto om te kletsen.
Het ‘Middeleeuwse Weekend’ was even Middeleeuws als Napoleon. Ik stond helemaal versteld van de vage organisatie. De eerste de beste jeugdbeweging had iets boeienders op touw gezet. Op zaterdagochtend zouden we een ‘proef’ moeten doen en een van de teams zou als overwinnaar uit de bus komen. De proef was een voettocht door Maastricht, op een strak grijze, regenachtige koude winterdag. Mijn humeur zonk met elke voetstap dieper in de grond en ik kon maar één lichtpunt zien: de ontmoeting met Jos. Die zou ons in het café waar we ’s middags aten ontmoeten. Ik kon van de zenuwen niks door mijn keel krijgen, en ging maar postvatten bij de deur (de rest zat in een andere ruimte van het café en had geen zicht op deur of mij), zodat ik kon zien wanneer hij eraan kwam. We hadden al foto’s uitgewisseld, dus ik had een idee van wie ik moest gaan herkennen.

Jos kwam binnen, en ik viel hem meteen om de hals. Jos was volgens mij wat verbaasd, maar knuffelde lekker mee. Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk. Alsof we mekaar al heel lang kenden ging ik tegen hem aanhangen terwijl ik hem op de hoogte bracht van het ‘Middeleeuwse Weekend’ tot dan toe.
De volgende 24 uur waren tegelijk heerlijk en verwarrend. In de auto had ik opgebiecht dat ik heel graag bij hem op de kamer wou slapen, omdat ik rust wilde en voelde dat hij mij die gaf. Ondanks alle verwarring over wat hier nu eigenlijk aan de hand was tussen ons twee.
Ik sliep beter dan ik in weken gedaan had. Niet zozeer omdat ons team de voettocht gewonnen had. Wel omdat Jos me de hele nacht in zijn armen wiegde.

Zondagnamiddag kwamen nog twee anderen van ons clubje een kijkje nemen. Jos bracht me terug naar Amsterdam (het hotel was in Limburg), en in de auto viel ik tegen hem aan in slaap.
We wisten niet hoe we afscheid moesten nemen. We hadden geen van beiden behoefte aan een relatie. Ik wilde celibatair leven, en Jos had zijn vrouw en dochtertje.
Maar de dagen erna kon ik hem niet uit mijn hoofd zetten, en hij wilde mij ook heel graag terugzien. We maakten een afspraak in Amsterdam, en van dan af zou Jos me komen opzoeken elke keer hij kon.
Na een maand of twee van vertwijfeling en verwarring besloot ik dat het geen zin had hiertegen te vechten: Jos was op mijn pad gekomen en ik moest er iets mee. Ik was enorm bang omdat ik voorvoelde dat mijn celibataire levensstijl erg bij me paste, en me vroeg of laat terug zou opzoeken. Dat zou dan een eind aan onze relatie betekenen. Kon ik een relatie aangaan die van zijn kant een scheiding afdwong, terwijl ik geen idee had hoelang ik mijn spirituele celibaat buiten de deur kon houden?
We namen een proefperiode terwijl ik in Nantes in een operaproductie werkte. Dat waren 3 heerlijke weken, en het werd duidelijk dat we al te ver waren om nog terug te keren. Een klein half jaar later trok ik  bij Jos in. Het was heerlijk om niet meer op de klok te moeten kijken of alleen maar in het weekend bij mekaar te kunnen zijn.

Zo kwam ik in Zoetermeer terecht. Zoetermeer, de naam die gelijk stond aan de stedelijke vorm van een doodskist. Het buurtje in Segwaert waar Jos woont is veel mooier dan ik had vermoed. Erg groen, rustig, leuke buren en toch alle winkels en zo dichtbij. Ik voelde me er snel thuis.
Ik kreeg er de kans afstand te nemen van mijn hectische theaterleven en regelmaat en een beetje discipline op te bouwen. Basisbehoeften zonder dewelke ik hier in Auroville niet kan overleven.

Toen ik ongeveer een jaar in Zoetermeer woonde sloeg de bom in mijn hoofd. Ik was Voorbij de Mens van Georges van Vrekhem aan het herlezen, en herontdekte Auroville. Ik zag het licht zo leek het wel, ik begreep ineens dat Auroville veel meer is dan het bijeenraapsel van communities dat het nu is. Auroville zal in de toekomst een echte stad worden en een betekenis krijgen. En ik wilde heel graag meewerken aan dat mooie projekt.
Jos wilde best mee op vakantie naar Auroville. Maar toen ik na twee maanden nog steeds wildenthousiast elke dag naar AurovilleRadio luisterde en de Aurovillewebsite uitkamde werd het hem, veel eerder dan mij, duidelijk dat het gigantisch fout ging met onze relatie. Ik bleek zo door Auroville begeesterd, dat mijn droom om ‘ooit’ in India te gaan wonen wel eens heel erg snel een realiteit zou kunnen gaan worden. En in India wonen is heel duidelijk Jos’ droom niet. Bovendien heeft hij zijn dochtertje dat hem aan Zoetermeer bindt. Haar in de steek laten is ondenkbaar.

Ik bleef compleet begeesterd door Auroville en door onze reis hier in de lente raakte ik overtuigd van het feit dat ik hier gewoon moet zijn. Maar toen twee maanden geleden het afscheid werkelijkheid werd begreep niemand meer, ik incluis, waarvoor we uit elkaar gingen. Het was een totaal surreële dag. Ik nam afscheid van de liefste man die ik kende, de man die ik nog steeds liefhad en die mijn steun en toeverlaat was. Waarom deed ik dat in godesnaam? In al mijn verwarring kon ik de hele zaak toch niet afblazen, al had ik daar enorme zin in en leek het me de enige logische daad. Jos had in de twee jaar sinds mijn ‘verlicht moment’ het einde van onze relatie beetje bij beetje aanvaard, en enorm veel pijn gehad. Nu plots alles omkeren was ook voor hem een brug te ver.

Op een of andere manier heb ik altijd ergens de droom gehouden dat Jos in Auroville een heel andere manier van leven zou ontdekken. Een levensstijl die hij ook wel zou willen. En dat er een mouw gepast zou worden aan de hele verhuizing. En toen het duidelijk was dat Jos niet erg onder de indruk van Auroville was, om maar niet te spreken over het klimaat en de beestjes, bleef ik de droom koesteren dat hij misschien over vijf of tien jaar wel zou willen komen. Of dat hij mij regelmatig zou komen bezoeken.

Enkele dagen geleden begreep ik pas echt dat Jos verder wil en moet met zijn leven, en de kans zeer reëel is dat er vroeg of laat een nieuwe levensgezellin opduikt.
Het besef sloeg in als een bom. Ik zou Jos echt moeten afgeven, opgeven, achterlaten.
Ik hou nog steeds van hem, en het is nog steeds een vreselijke gedachte.
Ik ben de afgelopen dagen weer in een zeer diep dal geraakt, en dat resulteerde in mijn besluit gisterochtend om terug te komen.

Maar dat zal niks oplossen. Hoewel Jos veel te lief is om me af te wijzen als ik op de stoep sta, is het niet eerlijk van mij.
Jan Pieter en Zelma hebben me geholpen te onderkennen dat ik eigenlijk een paniekaanval heb over mijn toekomst in Auroville, en dat ik Jos gebruik als redder in nood. En dat ik uiteindelijk mezelf moet redden.
Hoe aanlokkelijk terugkomen naar Zoetermeer ook lijkt, en hoe vreselijk ik ook terugverlang naar samenleven met Jos, er is een reden geweest dat ik bereid was al wat me lief was op te geven om hier te komen. Ik wilde de confrontatie met mezelf aan, en nu die minder leuk blijkt dan verwacht, wil ik terug.

Ik ben niet groot of sterk genoeg om dit allemaal zomaar te dragen. Maar als er enige waarheid zit in de diepe drijfveer die mij hierheen bracht zal ik eruit komen.
Zonder mijn lieve, liefste, allerliefste Josje.

Maar vorige woensdag, een week te laat, begon dan toch de grote moesson. Het beeld dat ik had van moesson was: enkele maanden non-stop enorme hoosbuien. Gelukkig is dat ruim verkeerd. Er zijn wel enorme hoosbuien, en het onweert regelmatig in zeer heftige mate, maar vooral het non-stop-deel van mijn idee is totaal verkeerd. De moesson is een periode waarin het overwegend regent (eigenlijk dagelijks), maar zeker niet zonder ruime droge en zonnige periodes. Afgelopen zaterdag was de eerste dag dat het bijna niet droog geweest is. De hele dag is het zwaar bewolkt gebleven en de buien werden afgewisseld met miezerige druilregen. Maar zondag en dinsdag waren zeker in de namiddag prachtige dagen.

Moesson ontstaat door de geografische ligging. Omdat we hier dicht bij de evenaar zijn is de invloed van de zon heftiger dan in Nederland of België. Moesson is een seizoensgebonden regenperiode (hoewel het woord strikt genomen alleen de naam van de bepaalde wind is) die ontstaat door het verschil in opwarmsnelheid van landmassa en oceaan. Het water warmt trager en minder op, en op grote schaal geeft dat behoorlijke verschillen. In onze lente bereikt de temperatuur hier haar hoogtepunt, en is het dus zomer. Het land wordt enorm warm, maar de Indische oceaan doet daar wat langer over. De luchtlagen boven het land warmen mee op, en die boven de oceaan blijven kouder. De warmere lucht stijgt, en laat plaats voor de koudere. Die waait binnen vanuit het zuid-westen, en de erg vochtige oceaanlucht brengt de zomermoesson. Enkele maanden later gebeurt het omgekeerde: de oceaan bereikt haar hoogste temperatuur (het zeewater kent een veel kleinere schommeling in temperatuur dan landmassa’s) terwijl het land al begint af te koelen. De koelere landlucht neemt de plaats in van de stijgende zeelucht, en wordt weer vervangen door lucht vanuit het noord-oosten. Hoewel de zuid-west-moesson, rechtstreeks van over de oceaan, voor heel India de grote regenperiode is, krijgt alleen Tamil Nadu in de zomer niet veel meer dan wat uitlopers van de regenzones over zich heen. En omgekeerd brengt de noord-west-moesson voor heel India overwegend drogere landlucht, behalve in Tamil Nadu, waar de wind dan van over de Baai van Bengalen zeer vochtige lucht geeft. Onze grote regenperiode is dus nu, in de Europese herfst.

Omdat het de rest van het jaar bijna niet regent is de moesson van levensbelang voor de watervoorziening hier. De situatie is volgens WaterHarvest, een in Auroville opgerichte ngo die zich toelegt op het onderzoeken en bevorderen van een gezonde waterhuishouding, erg dramatisch. In de jaren ´50, vlak na India´s onafhankelijkheid, bleek het grootste gedeelte van de bevolking honger te lijden. De regering besloot op grote schaal landbouw te promoten en nam allerlei maatregelen om de opbrengst te verhogen en de werkmethodes te moderniseren (de zogenaamde ´groene revolutie´). Eén van de aanmoedigende besluiten was om landbouwers gratis energie te leveren. Wat gratis is wordt vaak niet gewaardeerd en versplild, en een gevolg van de maatregel was dat er op enorme schaal elektrische pompen werden geïnstalleerd, die dag en nacht water over de velden konden gieten.

Na bijna 60 jaar is het resultaat voor het grondwater rampzalig: de grondwaterlagen zijn bijna geheel leeggezogen. Omdat Auroville vlakbij de kust ligt is het gevaar van verzilting van het grondwater heel erg aanwezig. WaterHarvest heeft de situatie grondig bestudeerd, en constateerde dat er een een soort zoetwaterbel voor de kust ligt die de verzilting voorlopig tegenhoudt, anders zou het vermoedelijk al zover zijn. Het probleem is natuurlijk veel en veel groter dan het kleine plekje waar Auroville ligt, de grondwaterlagen worden in de wijde omgeving aangeboord, en het zijn vooral de landbouwers die gigantische hoeveelheden water aan de grond onttrekken. Toch verbaast het me hoeveel water ook hier gesproeid wordt. Zowel in College GH als in Needam GH (waar Jan Pieter logeert) als hier in Rêve wordt (nu even niet, maar voor de moesson begon), met een tuinslang die minstens twee keer zoveel water spuwt als de tuinslangen die wij gewend zijn, uren en uren en uren water gehoosd over de hele grond. ´s Ochtends en ´s avonds. Natuurlijk is dat ideaal voor de jungle hier, met deze hoeveelheden zon plus een overdaad aan water zié je het spul bijna groeien. (Toen ik aankwam hier was de tuinman bijna klaar met het aanplanten van nieuwe struikjes en bloemetjes en gras rond ons huisje. Ik wilde een foto nemen om die te vergelijken met hoe het er over een jaar uit zou zien, maar ik heb het tot op vandaag nog niet gedaan. En intussen zijn de plantjes al twee keer zo groot als ze waren…) Maar voor het grondwater is het nefast. Want er wordt natuurlijk niet met regenwater gesproeid, al zijn er veel plekken in Auroville waar opvangbekkens zijn. Ik begin me af te vragen of ik het wel goed verstaan heb, maar er staat me bij dat ik Dr. Kiran in de lente heb horen vertellen dat zijn pasgeboorde waterput 200 meter diep is moeten gaan om aan water te komen… Dat is twee keer een kathedraalstoren.

De oplossing voor het waterprobleem is natuurlijk enorm ingewikkeld. Vooral de regering moet draconische maatregelen nemen, wat naar mijn gevoel in India niet vaak gebeurt. Er moet samengewerkt worden met heel wat verschillende instanties, want deze regio valt niet alleen onder Tamil Nadu maar deels ook onder Pondicherry State. De lokale besturen moeten samenwerken met de staatsregeringen en iedereen moet overtuigd zijn van het feit dat het probleem niet zomaar een verzinsel is. De enige duurzame oplossing is water in de bodem pompen om het grondwaterpeil terug omhoog te brengen voor de verzilting inzet. Want als het zoute zeewater eenmaal door kan dringen in de bodem is de strijd verloren, dat is blijkbaar niet terug te draaien.

Water de grond inpompen is natuurlijk niet gemakkelijk te verkopen aan een bevolking die al niet veel drinkwater heeft. De kans is dus groot dat er niet tijdig actie ondernomen wordt, en het grondwater gaat verzilten. De enige optie is dan om massaal water te ontzilten, wat op dit moment nog een erg duur procédé is. WaterHarvest heeft jaren geleden al gepleit voor de ideale oplossing: de heringebruikname van het eeuwenoude opvangbekkens- en kanalensysteem dat Zuid-India rijk was en voor droogte behoedde. Er is over een enorme oppervlakte een waterhuishouding bedacht die ervoor zorgde dat er met het regenwater volstaan kon worden. Duizenden grote vergaarbekkens werden gegraven, die allemaal door kleine kanalen met mekaar in verbinding stonden. Zo werd het water over een zeer groot gebied verdeeld, en werd een plaatselijke droogte opgevangen door het gespaarde regenwater op andere plekken. Elk dorp was verantwoordelijk voor het onderhoud van het deel van het systeem dat op zijn grondgebied lag.

De komst van de Engelsen betekende het einde van dat ingenieuze systeem. De Engelsen ontnamen de lokale besturen (panchayats) hun macht, waardoor ze ook niet meer verantwoordelijk waren voor het onderhoud van de waterhuishouding. Het systeem raakte beetje bij beetje in verval, en was na de onafhankelijkheid amper nog gekend. Op dit moment zijn de meeste bekkens en kanalen nog aanwezig, maar wegens gebrek aan onderhoud onbruikbaar. Nu het zo vreselijk regent en onweert en alle zandwegen in enorme modderpoelen veranderen zou je niet geloven dat er hier een waterprobleem is. Het lijkt nu alsof er juist veel te veel water is. Maar de grond moest wennen aan het vocht: nu, na enkele dagen moesson, trekt het water al veel sneller de grond in dan na de eerste bui.

Toen ik negen jaar geleden in Puducherry was heeft het ook drie dagen geregend. Het was toen heel heftig, ik dacht dat ik wel wist wat regen was, maar ik stond erg te kijken. Dit was als een wolkbreuk, maar dan een die niet van ophouden wist. In mijn ervaring duurt een wolkbreuk ´bij ons´ niet zo heel lang, en hier bleef het maar storten. Het meest verbaasd was ik toen van de warmte. Wij zijn gewend dat regen een hele grote afkoeling brengt, en ook al komt er hier ook wel verkoeling, het blijft alles bij mekaar behoorlijk warm. Het voelt vermoedelijk warmer dan het eigenlijk is door de vochtigheid. De luchtvochtigheid is hier enorm, en wordt door de hoosbuien alleen maar extremer. Omdat alles hier open is, en alleen Westerlingen ramen in huizen zetten, wordt alles binnen in huis klam. Het blijft gelukkig warm, zodat het niet al te vreselijk is dat je bed niet helemaal droog is als je erin kruipt. Omdat er ook nog redelijk wat zonnige periodes zijn denk je dat dat allemaal toch wel mee moet vallen, maar ik heb de indruk dat de zon het alleen maar erger maakt. Die verdampt namelijk al het water dat op de bladeren hangt en ook een heel deel van de plassen, en verhoogt op die manier de luchtvochtigheid alleen méér. Er is ook te regelmatig een bui om de zon de kans te geven echt droogte te brengen. Die komt pas weer na de moesson.

Keet is trouwens gevlochten palmblad. Ondanks alles is de manier van hutten bouwen hier toch wel ingenieus. En ondanks dat de daken van gevlochten palmblad ruim gatig lijken hier en daar hebben we (voor zover ik weet) geen lek binnengekregen, alle hoosbuien en onweders ten spijt.

Maar Zelma en ik hebben het keetdak vaarwel gezegd. Xavier, de ´uitbater´ van het guesthouse, heeft ons ´het huis´ aangeboden. Normaal is dat voor twee personen 1000 roepie per dag, maar we krijgen het voor om en bij de 340. Dat is 170 elk, en dat is ongeveer 2,5 euro. Het huis is gebouwd door en voor ene Matthieu en Mira die hier wilden wonen, en hoort eigenlijk helemaal niet bij het guesthouse. Maar omdat ze een trip van enkele maanden naar Europa liet uitlopen tot enkele jaren in Europa, werd het huis maar gewoon als deel van het guesthouse gerekend. En nu mogen wij erin. Eén maand per jaar komt Matthieux terug en moeten we eruit. Het is eigenlijk niet echt een huis, al zit er wel een pannendak op. Er zijn buiten de badruimte maar twee kamers. Het geheel is duidelijk in verschillende stadia gebouwd. Eerst een eenkamerhuisje dat half keuken en half woonruimte is, en boven het woongedeelte een hoogslaper heeft. Daarna is er een extra slaapkamer aangebouwd die eigenlijk net zo groot is als de oorspronkelijke. Op die slaapkamer is meteen een dakterras gezet, en tussen de twee ruimtes, die een hoek vormen, is een overdekte ´patio´. De badkamer lijkt het nieuwst, maar misschien is die gewoon vernieuwd.

Hoe we de ruimtes precies gaan gebruiken gaan we de komende weken uitzoeken. Gisteren zijn we in elk geval al naar Pondy (niemand zegt Puducherry, en maar heel zelden Pondycherry) gegaan om wat goedkope felgekleurde synthethische sari´s te kopen die we als gordijnen gaan gebruiken. Een idee dat we van ons vorige huisje gejat hebben. Dat huisje was ook wel gezellig. Het is het beste van het guesthouse, en had een benedenruimte met een afgescheiden keukentje en een bovenruimte om te slapen. Het is ook het enige huisje met een privé-koelkast, een flinke luxe in de guesthouses hier.

Zelma had dat huisje intussen erg gezellig gemaakt en mooie dingetjes gekocht ter verfraaiing. Het wel een beetje als ‘thuis’ kunnen aanvoelen, aangezien we plannen om hier te blijven wonen tot we Aurovilliaan zijn en er iets definitiefs uit de bus komt. Welke vorm dat aan moet nemen is compleet onduidelijk: de hele huizentoestand is op dit moment nog steeds in beweging. Voorlopig zal er iets gekocht moeten worden, maar op dit moment is de ontwikkeling alleen min of meer gestroomlijnd binnen een bouwproject of community. Verder is het nog altijd anarchistisch bouwen hier, en ik vermoed dat L´Avenir dat niet lang zal dulden. Hopelijk toch, anders krijgen we hier nooit een stad.

(Ik weet dat ik enorm achter loop met foto’s, maar hopelijk kan ik over enkele dagen meer tijd aan internet besteden en foto’s beginnen uploaden als  we een usb-aansluiting hebben. Die is sowieso hopeloos traag, dus het zal wel februari worden eer ik bij ben…)